Uzasadnienie
W dniu [...] listopada 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w B. wszczął postępowanie o zwolnienie ze służby funkcjonariusza celnego S.S. w związku z upływem 12-miesięcznego okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] na podstawie art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323) zwolnił wymienionego ze Służby Celnej z dniem doręczenia decyzji.
Od powyższej decyzji S.S. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Szef Służby Celnej decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że nie został zachowany wynikający z art. 10 § 1 k.p.a. wymóg zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz ustalił, że argumenty przedstawione przez organ niższego szczebla przemawiające za zwolnieniem odwołującego ze służby, nie znalazły odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy. Ponadto Dyrektor Izby Celnej w B. wydając decyzję o zwolnieniu S.S. ze służby nie dokonał wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji rozpoznając ponownie sprawę powinien przeprowadzić postępowanie administracyjne zapewniając stronie czynny udział w tym postępowaniu, oraz wnikliwie i szczegółowo rozpatrzeć cały materiał dowodowy zgodnie z art. 7 k.p.a. doprowadzając do właściwego wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu strony.
S.S. w piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. zgłosił gotowość do służby. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w B. wyznaczył odwołującemu miejsce pełnienia służby, stopień i stanowisko służbowe oraz poinformował o wysokości przysługującego mu uposażenia. Ponadto wyjaśnił, że decyzja Szefa Służby Celnej z dnia [...] czerwca 2010 r. przywróciła stan prawny sprzed dnia zwolnienia, w związku z tym zgodnie z decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. odwołujący pozostaje zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego.
W dniu [...] października 2010 r. do Wydziału Kadr i Szkolenia Izby Celnej w B. wpłynął wniosek odwołującego, opatrzony datą [...] lutego 2010 r., skierowany za pośrednictwem organu i instancji do Szefa Służby Celnej o wyłączenie Dyrektora Izby Celnej w B. Organ I instancji wniosek ten przy piśmie z dnia [...] października 2010 r. przekazał do rozpatrzenia Szefowi Służby Celnej.
Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w B. zwolnił S.S. ze służby w Izbie Celnej w B. – Urząd Celny w Z. z dniem doreczenia decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że wskutek wszczęcia przeciwko S.S. postępowania karnego o przestępstwo popełnione umyślnie ścigane z oskarżenia publicznego, z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 12 kk, na mocy decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] został on zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych na okres od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] grudnia 2008 r. Następnie okres zawieszenia został przedłużony decyzją Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2008 r. do czasu zakończenia prowadzonego postępowania karnego. Organ stwierdził zatem, że skoro okres zawieszenia S.S. w pełnieniu obowiązków służbowych funkcjonariusza celnego przekroczył 12 miesięcy (od dnia [...] wrzesnia 2008 r.), a przyczyna zawieszenia trwa, gdyż jak wynika z pisma Prokurenta Prokuratury Apelacyjnej w L. [...] z dnia [...] października 2009 r. postępowanie przygotowawcze prowadzone przeciwko S.S. nie zostało dotychczas zakończone, to w sprawie nastąpiły przesłanki z art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej do podjęcia decyzji o zwolnieniu wymienionego funkcjonariusza ze Służby Celnej.
Jednocześnie Dyrektor Izby Celnej w B. wyjaśnił, że wydając decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza działał w ramach uznania administracyjnego (użyty w art. 105 pkt 10 zwrot “można zwolnić") i w tym zakresie obowiązany był załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny. Zdaniem organu, w rozpatrzonej sprawie dochował on tego warunku bowiem za zwolnieniem ze służby przemawiała waga zarzucanych skarżącemu czynów, tj. zarzut popełnienia przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych (art. 228 § i k.k.), które to przestępstwo jest przestępstwem o charakterze umyślnym, ściganym z oskarżenia publicznego. Jako okoliczność potwierdzającą zasadność zwolnienia powołał się również na dobro służby, które wymaga, aby w gronie funkcjonariuszy celnych znajdowały się osoby wolne od jakichkolwiek podejrzeń, jednoznacznie etyczne i praworządne. Jak wskazał organ, słuszność takiego stanowiska wynika również z treści art. 76 ustawy o Służbie Celnej, w którym ustawodawca wymaga od funkcjonariusza, aby był osobą o nieposzlakowanej opinii.
Od powyższej decyzji S.S. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów:
- 1. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niezgroniadzenie dowodów wskazujących, że sytuacja kadrowa w Oddziale Celnym w D. różni się od tej sprzed jego zawieszenia i jest możliwe normalne funkcjonowanie oddziału nawet w sytuacji dalszego trwania zawieszenia;
nierozpoznanie wniosku o wyłączenie organu, co miało wpływ na wynik sprawy;
- c) pominięcie okoliczności wskazujących, iż słuszny interes obywatela nakazywał aby nie został zwolniony ze służby, art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej.
Szef Służby Celnej postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] odmówił wyłączenia Dyrektora Izby Celnej w B. od prowadzenia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby. Postanowienie to zostało skarżącemu doręczone w dniu [...] listopada 2010 r.
Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Szef Służby Celnej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 188 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, iż ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Nr 168, poz. 1323 oraz Nr 201, poz. 1540) ustala obligatoryjne (art.104) i fakultatywne (art. 105) przesłanki zwolnienia funkcjonariusza celnego ze służby. Jedną z przyczyn fakultatywnego zwolnienia, jest zgodnie z przepisem art. 105 pkt 10 ustawy, upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż upłynął okres dwunastomiesięcznego zawieszenia skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych. S.S. zawieszony został bowiem w pełnieniu obowiązków służbowych na mocy decvzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2008 r. na okres 3 miesięcy, a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. przedłużono okres zawieszenia do czasu zakończenia postępowania karnego. Zatem w przedmiotowej sprawie, na dzień wydania decyzji o zwolnieniu ze służby S.S., istniała przesłanka wymagana przepisem art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej stanowiącym podstawę prawną skarżonej decyzji.
Przyczyną zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych było wszczęcie postępowania karnego o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego. Postępowanie karne przeciwko skarżącemu nadal się toczy. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. Prokuratura Apelacyjna w L. poinformowała, że został wniesiony do Sądu Rejonowego w C. akt oskarżenia przeciwko grupie funkcjonariuszy celnych, w tym przeciwko S.S.. Z informacji udzielonej przez sąd w piśmie z dnia [...] września 2010 r. wynika, że nie został jeszcze wyznaczony termin rozprawy.
Wskazał, iż organ pierwszej instancji rozważył zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony, jednakże mając na uwadze konieczność zapewnienia realizacji zadań w podległej jednostce, podjął decyzję o zwolnieniu odwołującego ze służby. Jednocześnie zwrócił uwagę, że funkcjonariusze Służby Celnej, ze względu na potrzebę zapewnienia bezstronności i rzetelności wykonywania obowiązków służbowych, a także transparentności zawodowej i majątkowej, są poddani w ustawie o Służbie Celnej licznym ograniczeniom, również w zakresu: korzystania z praw chronionych konstytucyjnie. Funkcjonariusze Służby Celnej od momeniu mianowania do służby poddać się muszą regułom pełnienia służby nacechowanej istnieniem specjalnych uprawnień, ale też szczególnych obowiązków.
W konsekwencji funkcjonariusz nie może pominąć w swych oczekiwaniach ryzyka związanego z ustawowymi warunkami rozwiązania służby. W związku z powyższym kwestia uznaniowości skarżonej decyzji, w tym interes funkcjonariusza celnego jako strony, winna uwzględniać specyfikę statusu prawnego funkcjonariusza celnego. Skoro ustawodawca, kierując się interesem społecznym, uznał, że funkcjonariusz celny powinien zostać zawieszony w pełnieniu obowiązków w związku z wszczęciem przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, to nie sposób zaakceptować wniosku o przywrócenie do pracy, mimo toczącego się postępowania karnego.
Rozpoznając z kolei zarzut dotyczący wzajemnych relacji pomiędzy decyzją Dyrektora Izby Celnej w B. o zawieszeniu a decyzją tego organu o zwolnieniu, Szef Służby Celnej stwierdził, że wprawdzie są to decyzje wydane w ramach jednego stosunku służbowego funkcjonariusza celnego, ale regulują dwie odrębne kwestie. O ile pierwsza z decyzji dotyczy tylko jednego z elementów tego stosunku, to druga decyduje o bycie prawnym tego stosunku w ogóle, w ten sposób, że zwolnienie ze służby powoduje wygaśnięcie wszelkich decyzji regulujących poszczególne elementy tego stosunku w tym decyzji o zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych.
Poza tym, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zwolnienie ze służby nie wyklucza w przyszłości powrotu funkcjonariusza celnego do Służby Celnej. Zgodnie z art. 109 ustawy o Służbie Celnej funkcjonariusz celny ma zagwarantowane prawo powrotu do służby na poprzednich warunkach w przypadku prawomocnego:
umorzenia postępowania karnego lub postępowania karnego skarbowego ze względu na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1, 2 i 6 Kodeksu postępowania karnego, uniewinnienia, uchylenia prawomocnego wyroku skazującego.
Odnosząc się do zarzutu nie wyłączenia Dyrektora Izby Celnej w B. z postępowania pierwszoinstancyjnego organ odwoławczy stwierdził, że nie wystąpiły przesłanki wymagane przepisem art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z przywołanym przepisem organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy w przypadku wystąpienia dwóch przesłanek - gdy sprawa dotyczy interesów majątkowych kierownika lub osób wymienionych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. W przepisie art. 25 § 1 k.p.a. mowa jest zatem o kierowniku organu administracji publicznej, który podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej jego własnych interesów majątkowych lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. Należy zauważyć, że strona postępowania nie może żądać wyłączenia organu z innych przyczyn, nie wymienionych w art. 25 k.p.a. nawet, jeżeli jej zdaniem, mogą one wywołać wątpliwości co do bezstronności organu. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt lI OSK 354/07.
W: System Informacji Prawnej Lex). Wobec powyższego wyłączenie organu od załatwienia sprawy z przyczyny nie wymienionej w art. 25 k.p.a., a następnie wydanie decyzji załatwiającej sprawę przez inny organ oznaczałoby bowiem wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości. W tej sytuacji strona postępowania nie może żądać wyłączenia organu z innych przyczyn, nie wymienionych w art. 25 k.p.a. nawet, jeżeli jej zdaniem, mogą one wywołać wątpliwości co do bezstronności organu. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 354/07, System Informacji Prawnej Lex).
Wobec powyższego mimo wydania przez organ I instancji skarżonej decyzji przed rozpatrzeniem wniosku odwołującego z dnia [...] lutego 2010 r. o wyłączenie organu od załatwienia sprawy nie miało to znaczenia w sprawie.
Ustosunkowując się do zarzutu niezastosowania w niniejszej sprawie przepisu przejściowego art. 231 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej organ II insiancj zwrócił uwagę, że o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby skarżący został zawiadomiony przez organ I instancji pismem z dnia [...] listopada 2009 r. (karta 1 akt), a zatem wszczęcie postępowania nastąpiło pod rządami ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, która weszła w życie z dniem 31 października 2009 r. Przwołany powyżej art. 231 ust. 1 stanowi zaś, że przepisy dotychczasowe stosuje się w sprawach ze stosunku służbowego zaistniałych przed dniem wejścia wżycie ustawy. Przepis ten jednoznacznie odnosi się do zaistnienia "sprawy ze stosunku służbowego", a nie do czasu, w którym wystąpiły przesłanki, wymagane w danej sprawie.
W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S.S. zarzucił:
- I. rażące naruszanie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy:
art. 105 pk 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) w zw. z przepisem art. 23 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. nr 156, poz. 1641 z późn. zm.) poprzez:
niewłaściwe jego zastosowanie - wydanie zaskarżonej decyzji, mimo że w obrocie prawnym istniała decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2003 r. o przedłużeniu okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego, co narusza zasadę zaufania obywateii państwa, wydanie zaskarżonej decyzji z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, ewentualnie:
błędną wykładnię - uznanie, że zwolnienie ze służby w trybie art. 105 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) może nastąpić, mimo zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego i dalszego istnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" wskazanej w przepisie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. Wskutek powyższego wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem praw podmiotowych skarżącego, wynikających z decyzji o zawieszeniu w wykonywaniu obowiązków służbowych.
ewentualnie (na wypadek, gdyby Sąd uznał, iż nie doszło no naruszenia przepisów prawa materialnego):
- II. naruszenie przepisów postępowania mające istocny wpływy na wynik sprawy:
art. 6, 7, 77 § 1, 80,107 § 3 k.p.a., poprzez:
ograniczenie się organu do wykorzystania schematu uzasadnienia z innych podobnych postępowań i stwierdzenia, iż z analizy materiału dowodowego wynika, że Dyrektor Izby Celnej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, bez wskazania przez organ administracji publicznej na jakich to dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie, dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej przedstawionym przez stronę skarżącą dowodom, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanej decyzji, w szczególności zakresie elementów datyczących uznania administracyjnego, brak udowodnienia, że wskazywany jako przyczyna zwolnienia, fakt "blokowania etatów" stanowi rzeczywisty i racjonalny powód zwolnienia, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dokumencie nie mającym znaczenia dla sprawy, a nadto brak rozważenia w tym aspekcie słusznego interesu skarżącego.
art. 7 k.p.a. poprzez brak realizacji zasady proporcjonalności. Organ nie realizował uznania administracyjnego w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, podczas gdy organ, działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest obowiązany załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków.
Z uwagi na powyższe uchybiebnia wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów procesu.
W odpowiedzi na na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktycznei prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co natępuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] październiaka 2010 r. o zwolnieniu S.S. ze Służby Celnej stanowił art. 105 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323). Zgodnie z tym przepisem funkcjonariusza celnego można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia.
W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, przesłanki te zostały spełnione, a orzekające w sprawie organy prowadzące postępowanie nie uchybiły ani treści art. 7 i 77 § 1 k.p.a., ani art. 80, 107 § 3 k.p.a. Należy zaznaczyć, że okres zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych rozpoczął się od dnia [...] października 2008 r. kiedy to została mu doręczona decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2008 r. Kolejną decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2008 r. okres zawieszenia został przedłużony do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego.
W konsekwencji w dacie wszczęcia postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby, lączny okres zawieszenia wynosił ponad 12 miesięcy. W dalszym ciągu trwały też przyczyny zawieszenia. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych organ jeszcze przed podjęciem decyzji o zwolnieniu ustalił, że śledztwo przeciwko S.S. nie zostało zakończone. Zaistnienie powyższych przesłanek pozwalało zatem organowi na zwolnienie funkcjonariusza celnego ze służby na podstawie przepisu art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej. Przepis ten daje możliwość zwolnienia funkcjonariusza w przypadku upływu 12-miesięcznego okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, z tą jednak uwagą, że przywołany przepis nie określa wprost ani daty wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie zwolnienia, ani terminu jego zakończenia. Oczywistym jest natomiast, że postępowanie w tym przedmiocie prowadzi się nie tylko w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z zachowaniem zasad w nim wymienionych (art. 188 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej), ale i w zgodzie z pozostałymi przepisami ustawy o Służbie Celnej, w szczególności w zgodzie z obowiązującym w dniu zawieszenia skarżącego przepisem art. 23 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. i o Służbie Celnej (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.), w aktualnie obowiązującym stanie prawnym - art. 103 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.
To właśnie w tym przepisie ustawodawca przewidział możliwość przedłużenia zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego, o ile w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Z kolei, interpretując pojęcie "szczególnie uzasadnionego przypadku" organy winny przede wszystkim brać pod uwagę charakter zarzucanego funkcjonariuszowi czynu i wartość naruszonego dobra. Tym samym, ustawodawca, poprzez treść art. 105 pkt 10 w powiązaniu z treścią art. 103 ustawy o Służbie Celnej (art. 23 poprzednio obowiązującej ustawy) dał organom Służby Celnej możliwość zwolnienia tych funkcjonariuszy celnych, którzy, z uwagi na wyjątkowo długi okres zawieszenia (trwający ponad 1 rok) i toczące się w dalszym ciągu postępowanie karne nie mogą pełnić służby do czasu jego zakończenia. Taka regulacja uwzględnia jednocześnie procesową i ustrojową odrębność postepowania karnego od postępowania w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby.
W dalszej konsekwencji, organy Służby Celnej zwalniając skarżącego ze służby nie naruszyły, jak wywodzi on w skardze, konstytucyjnej zasady domniemania niewinności, ponieważ to nie wina, czy niewinność skarżącego legła u podstaw wydanej decyzji o zwolnieniu (art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej), lecz długość okresu zawieszenia zależna od okresu prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego (art. 105 pkt 10 tejże ustawy).
W rezultacie, wbrew zarzutom skargi, Dyrektor Izby Celnej B., zgodnie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył istotny dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy oraz wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy (art. 11 k.p.a.). W szczególności organ I instancji w sposób bezsporny ustalił, że do czasu wydania kwestionowanej decyzji nie ustąpiła przyczyna będąca podstawą zawieszenia skarżącego. Wyjaśniając tę przesłankę organ uzyskał informacją udzieloną przez Prokuraturę Apelacyjną w L. iż postępowanie przygotowawcze prowadzone przeciwko skarżącemu nie zostało zakończone.
Następnie, już w toku prowadzonego postępowania przez organ odwoławczy, pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. Prokuratura Apelacyjna w L. poinformowała, że został wniesiony do Sądu Rejonowego w C. akt oskarżenia przeciwko grupie funkcjonariuszy celnych, w tym przeciwko skarżącemu. Natomiast jak wynika z informacji Sądu udzielonej w dniu [...] wrzesnia 2010 r. nie został jeszcze wyznaczony termin rozprawy.
W ocenie Sądu, zarówno Dyrektor Izby Celnej w B. jak i Szef Służby Celnej nie przekroczyli też granic uznania administracyjnego. Podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby w warunkach uznania administracyjnego, organy w należyty sposób wyważyły interes społeczny i słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.) I tak organ I instancji wyjaśnił, że podejmując decyzję o zwolnieniu uznał przede wszystkim, że w sprawie przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu skarżącego był interes społeczny, tzn. dobro Służby Celnej, któremu to interesowi ustawodawca dał normatywny wyraz w treści art. 76 ustawy o Służbie Celnej, stawiając wymóg, aby funkcjonariusze tworzący tę służbę mieli nieposzlakowaną opinię. W tym zakresie orzekające w sprawie organy prawidłowo uznały, że skoro skarżącemu jako funkcjonariuszowi publicznemu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowej - w tym konkretnie przypadku Służby Celnej - której jest funkcjonariuszem, to waga i rodzaj zarzuconego czynu (przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego) przemawiały za zwolnieniem ze służby.
Co więcej, organy słusznie zwróciły uwagę, że przejawem interesu społecznego w tej sprawie były także względy natury organizacyjnej - przedłużająca się absencja funkcjonariusza dezorganizowała pracę w jednostce, w której pełnił służbę i utrudniała prawidłową realizację nałożonych na Służbę Celną zadań.
Uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.