Uzasadnienie
Komendant Główny PSP, rozpatrując wniosek J.R. z [...] czerwca 2013 r., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. odmówił zainteresowanemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku z [...] czerwca 2013 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem Komendanta Głównego PSP z [...] stycznia 2008 r. utrzymującym w mocy postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP z [...] grudnia 2007 r.
Rozpatrując zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie Minister Spraw Wewnętrznych postanowieniem z [...] marca 2015 r. utrzymał je w mocy.
W uzasadnieniu organ podkreślił, że strona, składając badany wniosek, nie wykazała, aby do uchybienia terminowi doszło bez jej winy, i to mimo dochowania przez stronę należytej staranności. Podnoszona przez stronę okoliczność, w postaci braku świadomości istnienia postanowienia organu II instancji, w ocenie organu, nie uprawdopodobniła braku winy strony. Błędne przekonania skarżącego o ostateczności postanowienia z [...] grudnia 2007 r. świadczy tylko o braku jego staranności.
Skargę od powyższego postanowienia do tutejszego Sądu wywiódł J.R.. Zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6-11, art. 104 § 2, art. 107 § 3 K.p.a. i artykułów regulujących materię wznowienia postępowania.
W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że dowody potwierdzające datę dowiedzenia się o istnieniu przesłanki do wznowienia, określił w piśmie z [...] maja 2013 r., zaś organ w sposób dowolny zbadał przesłanki wznowieniowe.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ w sposób prawidłowy ocenił brak wykazania przez stronę przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu.
Zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Pojęcie winy, użyte w wyżej powołanym przepisie, ma charakter obiektywny. Oznacza to zaś tyle, że badając istnienie winy, należy odnosić się do przesłanek obiektywnych, jednakowych dla wszystkich, a nie przesłanek wynikających np. z cech charakteru danej osoby.
Pamiętać także należy o tym, że na potrzeby omawianej tematyki, winą, o jakiej mowa w art. 58 § 1 K.p.a., będzie także tzw. "niedbalstwo strony", które polegać może m.in. na nieinteresowaniu się własną sprawą toczącą się przed organem, czy też na nieinteresowaniu się regulacjami prawnymi, jak również na bezpodstawnym zakładaniu określonych okoliczności, nawet wbrew faktom i stanowi prawnemu.
Przechodząc zaś już do meritum niniejszej sprawy, i zestawiając treść wniosku strony z [...] czerwca 2013 r. o przywrócenie terminu, z uzasadnieniem skarżonego postanowienia, to postanowienie to jawiło się jako prawidłowe.
Zasadnie organ przyjął, że strona nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu. Podnoszona we wniosku okoliczność, że skarżący "nie dochował terminu z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony, tj. błędnego przekonania co do właściwości organu", nie jest przesłanką usprawiedliwiającą uchybienie terminu. Nie stanowi bowiem obiektywnej okoliczności, a świadczyć może jedynie o braku staranności strony w dbałości o własne interesy.
Podnoszona przez stronę okoliczność, mająca świadczyć o braku winy po jej stronie, jest uregulowana w przepisach prawa. Świadczy to o tym, że strona nie uchybiłaby terminowi, gdyby przeanalizowała przepisy prawa. Strona nie podnosiła zaś, aby zachodziła po jej stronie trudna do przezwyciężenia przeszkoda w zapoznaniu się z przepisami K.p.a.
Na marginesie podnieść także należało, że uzasadnienie skargi pozostawało w znacznej części w oderwaniu od istoty niniejszej sprawy. Dotyczyło bowiem stanowiska strony odnośnie badania przez organ przesłanek wznowieniowych. Ta materia, nie była zaś objęta w niniejszej sprawie skarżonym postanowieniem.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz, uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).