Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 3 grudnia 2008 r. sygn. akt I OSK 1847/07 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 145/07 w przedmiocie utraty przez M. P. prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Komendant Główny Straży Granicznej, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), art. 92 ust. 1, art. 96 ust. 1 i art. 101 ust. 5 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 243, poz. 1997 z późn. zm.) w zw. z § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania (Dz. U. Nr 118, poz. 1014 z późn. zm.), w dniu [...] lutego 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił własną decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] i umorzył postępowanie przed tym organem w przedmiocie powyżej określonego równoważnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia, będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego.
Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z przytoczonego przepisu wynika, że uprawnienie organu, wynikające z powyżej przytoczonego przepisu, istnieje tylko do dnia rozpoczęcia rozprawy.
W niniejszej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 6 września 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 145/07 oddalił skargę M. P. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...]. W związku z wniesioną przez skarżącego skargą kasacyjną, wyrok ten został objęty kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 3 grudnia 2008 r. sygn. akt I OSK 1847/07 uchylił ten wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Stwierdzić należy, że w tym stanie rzeczy organ utracił kompetencje z art. 54 § 3 powołanej ustawy, pozwalające mu skorzystać z uprawnień autokontrolnych. Nie jest dopuszczalne bowiem skorzystanie z tego uprawnienia w ponownym postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, prowadzonym na skutek kasatoryjnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Tym samym Komendant Główny Straży Granicznej nie był uprawniony do wydania na podstawie art. 54 § 3 powołanej ustawy decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]. Podkreślić jednak należy, że oprócz tego przepisu organ powołał przepisy prawa materialnego, na podstawie których organ przywrócił skarżącemu prawo do pobierania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.
Zgodnie z art. 134 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Zdaniem Sądu, powyżej określone uchybienie organu, aczkolwiek istotne, nie stanowi naruszenia, o którym mowa w powyżej przytoczonym przepisie.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.