Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] marca 2003 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, którą odmówiło K. S. stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Naczelnika [...] z dnia [...] września 1982 r. znak: [...], dotyczącej przydziału na rzecz A. i E. Z. części lokalu mieszkalnego nr [...] w domu przy ul. [...], składającego się z 1 pokoju o powierzchni 43 m2 oraz urządzeń sanitarnych bez używalności kuchni. W uzasadnieniu podał, że w dniu [...] maja 2002 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wpłynęło żądanie K. S. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Naczelnika [...] na skutek naruszenia art. 7 ust. 3 ustawy – Prawo lokalowe z dn. 10 kwietnia 1974 r. (Dz. U. NR 14, poz. 84).
Organ odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji, bowiem brak było podstaw do uznania, że przy wydawaniu decyzji przez Naczelnika [...] wystąpiła przesłanka rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. S. wnosiła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] marca 2003 r., zarzucając błędy w ustaleniu stanu faktycznego przy podejmowaniu przez Naczelnika [...] decyzji z dnia [...] września 1982 r. znak: [...], którą przydzielił A. i E. Z. części lokalu mieszkalnego nr [...] w domu przy ul. [...].
Zdaniem skarżącej, przy odczytywaniu tej decyzji organ pominął wyszczególnienie trzech córek małżeństwa Z. oraz wpis "przydział lokalu na czas oczekiwania na mieszkanie spółdzielcze do [...] grudnia 1992 r. Organ nie uwzględnił także jej wniosku w temacie zapewnienia terminu otrzymania mieszkania spółdzielczego dla A. i E. Z. przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową [...], co było warunkiem wydania decyzji na czas określony (na czas oczekiwania na mieszkanie spółdzielcze do 1992 r.).
Ponadto przy wydawaniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło ocenę wniosku, jaki złożyła A. Z. z dnia [...] października 1980 r. o przydział mieszkania w budynku przy ul. [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę, powołując się na dotychczasowy stan faktyczny i prawny, wnosiło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej.
Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Rozpatrując skargę K. S. pod tym kątem, Sąd uznał, że jej skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego enumeratywnie określa przesłanki, które muszą być spełnione, aby stwierdzić nieważność decyzji. Z uwagi jednak na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych z art. 16 § 1 kpa, może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa.
W rozpoznawanej sprawie Naczelnik [...] wydał w dniu [...] września 1982 r. decyzję znak: [...], o treści następującej:
"Na podstawie art. 32 ust. 2 i art. 51 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe (Dz. U. Nr 14, poz. 82), przydzielono A. i E. Z. wg. norm zaludnienia, 10 m2 na osobę, część lokalu nr [...] w domu nr [...] przy ul. [...] w W. składającą się z 1 pokoju o powierzchni 43 m2 oraz urządzeń sanitarnych, bez używalności kuchni. Przydział lokalu na czas oczekiwania na mieszkanie spółdzielcze do [...] grudnia 1992 r.
W dniu [...] maja 2002 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wpłynęło żądanie K. S., w którym domagała się stwierdzenia nieważności powołanej decyzji Naczelnika [...], jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 7 powołanej ustawy – Prawo lokalowe (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).
Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w powołanym art. 156 pkt 2 kpa, zachodzi w przypadku naruszenia przepisu niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Rażąco więc naruszono prawo, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono, albo wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązki. Cechą rażącego naruszenia prawa jest więc to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą.
W dacie wydawania przez Naczelnika [...] decyzji obowiązywała następująca treść art. 7 ustawy – Prawo lokalowe: "Zastępcze pomieszczenie mieszkalne powinno:
- 1. nadawać się do zamieszkania ze względu na stan techniczny oraz mieć dostęp do źródła zaopatrzenia w wodę i do ustępu, chociażby urządzenia znajdowały się poza budynkiem,
- 2. zapewniać co najmniej 5 m2 powierzchni mieszkalnej na jedną osobę
- 3. znajdować się w tej samej miejscowości lub pobliskiej, jeżeli zamieszkanie w tej miejscowości nie pogorszy nadmiernie warunków życia osób przekwaterowanych".
Proste zestawienie treści powołanej decyzji Naczelnika [...] z treścią tego przepisu, w ocenie Sądu, prowadzi do wniosku, że nie pozostają one w jawnej sprzeczności. Skarżąca nie wykazała więc, aby przy wydawaniu tej decyzji nastąpiło oczywiste naruszenie przepisu prawa.
Z przytoczonych powodów należało stwierdzić brak uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego też Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę oddalił.