Uzasadnienie
Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego decyzją z dnia [...] marca 2013 r., na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa, utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Operacyjnego Sił Zbrojnych z dnia [...] lutego 2013 r., odmawiającą przyznania [...] S. S. ekwiwalentu za 62 dni urlopu wypoczynkowego, w tym dodatkowego urlopu wypoczynkowego niewykorzystanego w latach 2008 i 2009.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje:
Decyzją Ministra Obrony Narodowej S. S. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy z dniem 31 stycznia 2013 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza. W związku z powyższym, Dowódca Operacyjny Sił Zbrojnych wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r., którą przyznał zainteresowanemu przysługujące mu w związku ze zwolnieniem należności pieniężne, w tym ekwiwalent pieniężny za 164 dni niewykorzystanego urlopu, w kwocie 68.268,28 zł. – to jest urlopu za 2013 rok, 2012 rok, 2011 rok i 2010 rok, zgodnie z treścią art. 95 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2010r. Nr 90, poz. 593 ze zm.).
W dniu 28 stycznia 2013 r. oficer rezerwy wystąpił z wnioskiem o wypłacenie mu ekwiwalentu pieniężnego za 62 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego za lata 2008 i 2009.
Dowódca Operacyjny Sił Zbrojnych decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., na podstawie art. 104 Kpa; art. 95 pkt 2 i art. 104 ust. 1 ustawy pragmatycznej, odmówił przyznania żądanego świadczenia pieniężnego.
S. S. odwołał się do Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, wskazując, iż przepisy ograniczające wymiar ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe urlopy wypoczynkowe do ostatnich 3 lat służby, są niezgodne z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 i art. 66 ust. 2 Konstytucji RP, czemu dał wyraz Trybunał Konstytucyjny w wyroku dotyczącym analogicznego przepisu w ustawie o Policji.
Szef Sztabu Generalnego WP decyzją z dnia [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. W ocenie Szefa Sztabu Generalnego Dowódca Operacyjny Sił Zbrojnych prawidłowo zastosował przepis art. 95 pkt 2 ustawy pragmatycznej. Przepis ten jest jasny. Żołnierzowi należy się ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop w roku zwolnienia ze służby i za lata poprzednie, jednakże za okres nie dłuższy niż trzy lata. Gramatyczna wykładnia przepisu wyraźnie wskazuje, iż data zwolnienia żołnierza ze służby jest momentem, od którego należy liczyć lata poprzednie przy ustalaniu prawa do ekwiwalentu.
[...] S. S. w roku 2013 został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i w dniu zwolnienia nie wykorzystał łącznie 226 dni urlopu wypoczynkowego, w tym dodatkowego urlopu wypoczynkowego. Jak wynika z dokumentacji sprawy, w latach 2010 - 2013 nie wykorzystał on 164 dni urlopu (41 dni na każdy rok), natomiast w latach 2008 - 2009 łącznie 62 dni urlopu (w 2008 roku - 41 dni, w 2009 - 21 dni). W związku z tym, że żołnierz w myśl wskazanych przepisów nabył prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop za rok bieżący 2013 oraz za trzy lata poprzednie, organ naliczył i przyznał mu ekwiwalent w wysokości 68.268,28 zł (tj. 9.158,00 x 1/22 x 164). Tym samym nie przysługuje mu uprawnienie do ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy i dodatkowy urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku 2008 i 2009.
Należy podnieść, że w badanej sprawie organy obu instancji zgodnie stwierdziły, że zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny sprawy pozostają bezsporne, a zatem uwzględnienie żądania strony określonego w odwołaniu, stanowiłoby rażące naruszenie normy zawartej w art. 95 pkt 2 ustawy pragmatycznej.
Nawiązując do argumentacji odwołania, organ II instancji podniósł, iż w konsekwencji wydania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt K/108 trwają prace legislacyjne w zakresie zmian w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, które między innymi dotyczą nowelizacji art. 95 pkt 2. Jednakże w obecnym stanie prawnym przepis ten jest bezwzględnie obowiązujący i niepozostawiający żądnych wątpliwości interpretacyjnych.
S. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji z dnia 7 lutego 2013 r.
W uzasadnieniu skargi powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt K/108 i na tej podstawie wywodził, iż art. 95 pkt 2 ustawy o służbie żołnierzy zawodowych jest niezgodny z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 i art. 66 ust. 2 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę Szef Sztabu Generalnego WP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga nie jest zasadna.
Treść przepisu art. 95 pkt 2 ustawy o służbie żołnierzy zawodowych jest przepisem dotyczącym przedawnienia ekwiwalentu za niewykorzystany przez żołnierza zawodowego w czasie trwania służby urlop wypoczynkowy, w tym dodatkowy urlop wypoczynkowy. Jakkolwiek ustawodawca nie posłużył się tu określeniem "przedawnienie", to jednak, wskazując w tym przepisie wyraźnie, iż ekwiwalent za urlopy niewykorzystane za lata poprzednie należy się jedynie za trzy lata i w uregulowaniu tym dodając nadto sformułowanie "nie więcej", nie pozostawił żadnych wątpliwości, iż ekwiwalent pieniężny za urlopy niewykorzystane za lata poprzednie należy się jedynie za trzy poprzednie lata. Gramatyczna wykładnia przepisu wyraźnie wskazuje, iż data zwolnienia żołnierza ze służby jest momentem, od którego należy liczyć lata poprzednie, przy ustalaniu prawa do ekwiwalentu.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy obu instancji prawidłowo zastosowały normę art. 95 pkt 2 ustawy o służbie żołnierzy zawodowych i prawidłowo ją zinterpretowały.
Jak wynika ze skargi, skarżący także nie ma zastrzeżeń w zakresie brzemienia i interpretacji tego przepisu, wskazuje natomiast na okoliczność zakwestionowania przez Trybunał Konstytucyjny podobnie brzmiącej normy w ustawie o Policji oraz podnosi, iż omawiany przepis art. 95 pkt 2 ustawy pragmatycznej jest krzywdzący.
Zważyć w tej materii należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny kieruje się przede wszystkim zasadą legalizmu. Zatem jest związany treścią przepisów ustawowych i nie może dokonywać ustaleń prawnych sprzecznych z danym przepisem ustawy, dopóki przepis ten obowiązuje, a jak dotąd nie wszczęto postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w przedmiocie wykazania sprzeczności art. 95 pkt 2 ustawy o służbie żołnierzy zawodowych z Konstytucją RP. Przepis ten nie budzi także żadnych wątpliwości interpretacyjnych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Nadto, niezależnie od powyższej argumentacji, wskazać należy, iż w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt K/108, odnoście art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, Trybunał orzekł, iż w części obejmującej słowa "nie więcej jednak niż za ostatnie 3 lata kalendarzowe" przepis ten jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 2 Konstytucji, jednakże nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 Konstytucji (porównaj pkt. 8 sentencji tego wyroku).
Z tych względów skargę należało oddalić.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się, aby zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja Dowódcy Operacyjnego Sił Zbrojnych z dnia [...] lutego 2013 r. wydane zostały z naruszeniem prawa, skutkującym ich uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważności i dlatego, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.