Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] marca 2014 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z [...] stycznia 2014 r. odmawiające wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z [...] października 2012 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w J. z [...] lipca 2012 r. o cofnięciu R. L. uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu.
Postanowienie z [...] stycznia 2014 r. zostało wydane po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 czerwca 2013 r. (sygn. akt II SA/Wa 529/13) uchylającym wcześniejsze rozstrzygnięcie organu w sprawie wniosku strony o wznowienie postępowania opisanego we wstępie niniejszego uzasadnienia. Stosując się do wytycznych zawartych w ww. wyroku organ zwrócił się do wnioskodawcy o podanie przyczyn, które w mniemaniu strony stanowią podstawę wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona złożyła pismo z 31 grudnia 2013 r., wyjaśniając w nim motywy swojego działania.
W ocenie organu wydającego postanowienie z [...] stycznia 2014 r., jak też postanowienie z [...] marca 2014 r. utrzymujące w mocy orzeczenie z [...] stycznia 2014 r., brak było podstaw do wznowienia postępowania, gdyż strona nigdy nie powzięła informacji o jakiejkolwiek przesłance uzasadniającej wznowienie. We wniosku o wznowienie, jak też w piśmie z 31 grudnia 2013 r. wnioskodawca przytoczył jedynie treść przepisów art. 145 K.p.a. Nie wskazał jednakże, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które w efekcie pozbawiło go możliwości działania. Zasadność wniosku o wznowienie strona wywodziła jedynie z samego faktu powzięcia wiadomości o istnieniu instytucji wznowienia.
Skargę do tutejszego Sądu od postanowienia z [...] marca 2014 r. wywiódł R. L.. Opisał w niej m.in. swoją sytuację faktyczną ukształtowaną licznymi rozstrzygnięciami organów. Podniósł w niej także, że Komendant Główny Policji nie bada uprawnień skarżącego do świadczeń, nie bada właściwości organów, nie uwzględnia wyroków sądów administracyjnych, nie uwzględnia żądań strony.
W kolejnych pismach procesowych rozbudował przedmiotową argumentację dla wykazania niezasadności skarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy wnioskodawca wykazał istnienie przesłanek uzasadniających wznowienie kwestionowanego postępowania. Okolicznością niesporną jest bowiem fakt, że inicjatorem niniejszego postępowania wznowieniowego był R. L.. Stąd więc to na nim spoczywał ciężar wykazania istnienia przesłanek wznowieniowych, a także udowodnienia, że wniosek wznowieniowy złożył z zachowaniem terminu wynikającego z art. 148 K.p.a. Tylko bowiem inicjator postępowania wznowieniowego posiada informacje dotyczące podstaw wznowieniowych i terminu, w jakim dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia.
Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należało, że wnioskodawca nie podołał wyżej wymienionym obowiązkom. Przede wszystkim nie wskazał w sposób precyzyjny podstawy faktycznej, której istnienie uzasadniałoby wznowienie postępowania. Samo przywołanie przesłanek ustawowych wymienionych w art. 145 K.p.a. było zaś niewystarczające. Wiedza o treści przepisów prawa jest bowiem wiedzą powszechną i organ ma świadomość sformułowań zawartych w art. 145 K.p.a. Strona składająca omawiany wniosek powinna więc przytoczyć konkretne okoliczności faktyczne, które wypełniają ustawowe przesłanki wznowieniowe. Skoro zaś tego strona nie uczyniła, to tym samym pozbawiła organ możliwości oceny merytorycznej wniosku.
Nadto, strona nie podając konkretnych okoliczności faktycznych jako podstaw wniosku, nie mogła wykazać faktu zachowania terminu do złożenia wniosku o jakim mowa w art. 148 K.p.a. To zaś również sprawiało, że sporny wniosek nie mógł doprowadzić do skutku w postaci wznowienia postępowania. Wznowienie jest bowiem możliwe jedynie w sytuacji, gdy zachowany zostanie ww. termin.
Co zaś się tyczy pozostałych argumentów podnoszonych w niniejszej skardze, a dotyczących meritum materii przysługiwania stronie uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu, to tutejszy Sąd nie mógł zajmować się tą kwestią. Ta problematyka mogłaby ewentualnie podlegać badaniu w razie wszczęcia postępowania wznowieniowego. Z uwagi na fakt, że do wszczęcia tego postępowania nie doszło, brak było możliwości badania tych kwestii.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).