Uzasadnienie
Prezes Najwyższej Izby Kontroli, działając na podstawie art. 93 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz. U. z 2007 r. Nr 231, poz. 1701 z późn. zm.), w dniu [...] września 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą rozwiązał z A.Z. stosunek pracy z dniem [...] stycznia 2010 r. z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Organ określił, że bieg wypowiedzenia rozpoczyna się z dniem [...] listopada 2009 r. i kończy z dniem [...] stycznia 2010 r.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli w uzasadnieniu decyzji podał, iż zgodnie z art. 93 ust. 2 pkt 1 powyżej określonej ustawy, Prezes Najwyższej Izby Kontroli może rozwiązać z pracownikiem mianowanym stosunek pracy za wypowiedzeniem w razie osiągnięcia wieku i stażu pracy, wymaganych do nabycia prawa do emerytury na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Organ wskazał, iż ww. ukończył 65 lat życia i posiada ponad 44 - letni staż pracy, zatem spełnia warunki określone w art. 27 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227).
Jednocześnie organ stwierdził, że prowadzenie kontroli w nowych obszarach w coraz większym stopniu mających charakter finansowo – księgowy, wymusza zmianę profilu zatrudniania pracowników i prowadzenie aktywnej polityki kadrowej. Oznacza to m.in. konieczność zatrudniania nowych pracowników posiadających bieżącą wiedzę w tym zakresie i doświadczenie zawodowe.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli, po rozpoznaniu wniosku A.Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w dniu [...] listopada 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż utrzymuje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i stwierdził, iż musi mieć zapewnioną możliwość doboru kadry pracowniczej, stosownie do potrzeb i wymagań związanych z jak najlepszym funkcjonowaniem kontroli państwowej.
Decyzja Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia [...] listopada 2009 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A.Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Skarżący we wniesionej skardze zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli. Zdaniem skarżącego, dokonana przez organ wykładnia tego przepisu jest niezgodna z uchwałą siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2009 r. sygn. akt II PZP 13/08, według której osiągnięcie wieku emerytalnego i nabycia prawa do emerytury nie może stanowić wyłącznie przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę. Ponadto skarżący zarzucił, że organ naruszył art. 30 § 4 Kodeksu pracy. Zgodnie bowiem z orzecznictwem Sądu Najwyższego, pracodawca ma obowiązek wskazania przyczyny konkretnej i rzeczywistej, wskazanie przyczyny nierzeczywistej jest równoznaczne z brakiem przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę, co stanowi naruszenie dyspozycji powyżej określonego artykułu.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji, jako naruszających prawo i uznanie wypowiedzenia mu stosunku pracy za bezskuteczne, przywrócenie go do pracy z zasądzeniem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odniósł się również do zarzutów podniesionych w skardze, odmawiając im zasadności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
W świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Na wstępie należy podać, że w art. 93 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz. U. z 2007 r. Nr 231, poz. 1701 z późn. zm.), ustawodawca określił przesłanki wypowiedzenia stosunku służbowego mianowanemu pracownikowi Najwyższej Izby Kontroli. Przesłanki te mogą mieć charakter obligatoryjny (ust.
- 1) lub fakultatywny (ust. 2).
Materialnoprawną podstawę decyzji o rozwiązaniu ze skarżącym stosunku pracy stanowił art. 93 ust. 2 powołanej ustawy, który stanowi, że stosunek pracy z pracownikiem mianowanym można rozwiązać za wypowiedzeniem w razie osiągnięcia wieku i stażu pracy, wymaganych do nabycia prawa do emerytury na podstawie przepisów o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników, a według ustępu 3, okres wypowiedzenia stosunku pracy z pracownikiem mianowanym wynosi 3 miesiące i kończy się ostatniego dnia miesiąca kalendarzowego.
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że przesłanki z powyższego przepisu zaistniały.
Przepis, na podstawie którego rozwiązano ze skarżącym stosunek pracy ma charakter fakultatywny, co oznacza, że decyzje wydawane na jego podstawie mają charakter uznaniowy, jednak nie mogą one mieć cech dowolności.
Organ działając w ramach uznania administracyjnego zobowiązany jest do wszechstronnego zbadania sprawy, a w szczególności do przeprowadzenia postępowania zgodnie z dyspozycją art. 7 i 9 Kpa oraz zebrania, rozpatrzenia, oceny całego materiału dowodowego, stosownie do dyspozycji art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, a swoje rozstrzygnięcie powinien zawrzeć w uzasadnieniu odpowiadającym warunkom określonym w art. 107 § 3 Kpa.
Zdaniem Sądu, organ wydając zaskarżoną decyzję powyższym wymaganiom nie uchybił, a zaskarżona decyzja mieści się w granicach zakreślonych w art. 93 ust. 2 ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, w ocenie Sądu są one niezasadne. Sąd w pełni podziela argumentacje organu, przedstawioną w odpowiedzi na skargę. Zakreślone przez ustawodawcę granice regulacji prawnej, nie dają Sądowi podstaw do stwierdzenia, że decyzja stwierdzająca, iż skarżący nie podoła obowiązkom służbowym, zakreślonym nowymi zadaniami Najwyższej Izby Kontroli, które wymagają zmiany profilu pracowników, jest niezgodna z prawem.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.