Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 22 listopada 2014 r. P. W. (dalej "skarżąca", "wnioskodawczyni") zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie.
Z nadesłanego formularza PPF wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jedynym jej dochodem jest zasiłek z funduszu alimentacyjnego w kwocie 450 zł oraz zasiłek rodzinny w kwocie 115 zł. Skarżąca oświadczyła, że stałe koszty utrzymania koniecznego, na które składają się m.in. czynsz za mieszkanie, opłata za energię elektryczną, gaz, wydatki na dojazd do szkoły, internet oraz podręczniki szkolne wynoszą 493 zł. Do dyspozycji skarżącej pozostaje niewielka kwota, ok. 70 zł. Wnioskodawczyni poza mieszkaniem kwaterunkowym o pow. 42,7 m2 nie dysponuje innym majątkiem, oszczędnościami, ani wartościowymi przedmiotami.
Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca zwróciła się z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 15 października 2014 r. Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że wniosek skarżącej winien być oceniany w kontekście spełnienia przez nią przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Warunkiem przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W nadesłanym do Sądu w dniu 23 listopada 2014 r. formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca oświadczyła, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Źródłem utrzymania wnioskodawczyni jest zasiłek rodzinny w kwocie 115 zł oraz zasiłek z funduszu alimentacyjnego w kwocie 450 zł. Powyższe informacje znajdują potwierdzenie w dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy. Miesięczne koszty utrzymania skarżącej wynoszą 565 zł.
Mając na względzie, że do dyspozycji skarżącej miesięcznie pozostaje niewielka kwota, ok. 70 zł należy uznać, że nie posiada ona możliwości finansowych poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Pokrycie przez nią kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika mogłoby skutkować niemożnością zaspokojenia jej niezbędnych potrzeb życiowych.
Oceniając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzić zatem należy, że wnioskodawczyni wykazała, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.