Uzasadnienie
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] marca 2006 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] lutego 2006 r. znak: [...], którą odmówił W. T. świadczenia w drodze wyjątku. W uzasadnieniu podał, że nie spełnia ona przesłanek wymienionych w art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 z późn. zm.), uzasadniających przyznanie prawa do takiego świadczenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. T. wniosła o uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] lutego 2006 r., zarzucając naruszenie art. 7, art. 9, art. 77 § 3, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, na skutek nieprzeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego. Zarzuciła także naruszenie art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP przez nierówne traktowanie wszystkich obywateli znajdujących się w takiej samej sytuacji.
Podniosła także zarzut naruszenia art. 83 powołanej ustawy o emeryturach i rentach z FUS, przez błędne zastosowanie i interpretację tego przepisu.
Wnosiła ponadto o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w odpowiedzi na skargę, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracji.
Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Rozpatrując skargę p. W. T. pod tym kątem, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w skardze powołane. Zgodnie bowiem z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd ustalił, że decyzję z dnia [...] lutego 2006 r. znak: [...] o odmowie przyznania świadczenia w drodze wyjątku w imieniu Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydała wicedyrektor Departamentu Świadczeń Emerytalno-Rentowych mgr E. N., na podstawie pełnomocnictwa nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., jakie otrzymała od członka Zarządu ZUS mgr W. P. Zgodnie z § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 października 1999 r. w sprawie nadania statutu Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 80, poz. 914 z późn. zm.), wydanego na podstawie art. 74 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137 z późn. zm.) Prezes ZUS może upoważnić inne osoby do podejmowania decyzji w jego imieniu, w zakresie przez niego określonym. Prezes ZUS pełnomocnictwem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. upoważnił tylko W. P., członka Zarządu ZUS, do podejmowania decyzji w sprawach przyznawania świadczeń w drodze wyjątku.
Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, że powołana decyzja o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia w drodze wyjątku wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 kpa), natomiast zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję o odmowie przyznania świadczenia z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.