Uzasadnienie
A. O. pismem z dnia 12 maja 2017 r. (data stempla pocztowego) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej za rok 2016.
W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Szkoły Policji w S. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]. Skarżący wskazał, że w sprawie nie zachodziły przesłanki, o których mowa w art. 108 K.p.a., a w szczególności nie podano uzasadnienia faktycznego. Tym samym rygor natychmiastowej wykonalności został nałożony bez żadnego uzasadnienia prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Jak przyjęto w judykaturze, wniosek o wstrzymanie wykonania w całości lub w części aktu lub czynności powinien zawierać odrębne uzasadnienie, gdyż sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zasadności skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2006 r., sygn. akt I OZ 1381/06, dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wskazać należy, że na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie wystarczy samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.), z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt I OZ 707/07 (niepubl.) i z dnia 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 (niepubl.)).
W niniejszej sprawie analiza skargi prowadzi do wniosku, że skarżący nie zawarł w niej uzasadnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonego rozkazu personalnego, bowiem zarzuty skarżącego odnoszące się do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności skierowane są przeciwko zaskarżonemu rozkazowi personalnemu i dotyczą kwestii merytorycznych. Skoro merytoryczne zarzuty zawarte w skardze nie są tożsame z przesłankami, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. to należało uznać, że wniosek o wstrzymanie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Szkoły Policji w S. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] nie został opatrzony stosownym uzasadnieniem.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.