Uzasadnienie
Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia S.D. na postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego dotyczącego wypłaty ekwiwalentu pieniężnego, w dniu [...] marca 2020 r. wydal postanowienie nr [...], którym uchylił zaskarżone postanowienie w całości.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia podał, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360), policjant zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3.
W sytuacji, gdy policjant, któremu wypłacono przedmiotowy ekwiwalent pieniężny żąda ponownego jego ustalenia, właściwym do rozpatrzenia takiego wniosku jest ostatni przełożony w sprawach osobowych.
Policjant został zwolniony ze służby przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] i to ten organ ustalał uprawnienia zwalnianego policjant do przedmiotowego ekwiwalentu. Nie ma znaczenia, że wypłaty tego świadczenia w dotychczasowej wysokości dokonano ze środków finansowych, których dysponentem był Komendant Wojewódzki Policji w [...].
W zaistniałej sytuacji wniosek policjanta z dnia [...] stycznia 2020 r., Komendant Wojewódzki Policji w [...] powinien ten wniosek przekazać zgodnie z właściwością Komendantowi Miejskiemu Policji w [...].
Organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie jest uprawniony do "orzekania, co do istoty sprawy", gdyż oznaczałoby to prowadzenie postępowania mimo braku właściwości. Niedopuszczalnym także byłoby przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia w trybie art. 138 § 2 k.p.a.
Mając na uwadze przedstawiony powyżej stan faktyczny i prawny stwierdzić należy, że zastosowanie w niniejszej sprawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. sprowadza się jedynie do uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji.
S.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2020 r. zarzucając, że zostało wydane z naruszeniem art. 66 ust. 2 i art. 190 Konstytucji RP. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie prawa nie narusza należało uwzględnić.
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie dotyczące odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop skarżącemu, które następnie zostało uchylone zaskarżonym postanowieniem.
W badanej sprawie decydujące znaczenie miało zatem ustalenie, czy organ miał obowiązek załatwić wniosek skarżącego w formie decyzji administracyjnej.
Wyjaśnić należy, czego nie kwestionuje również skarżący, że obliczenie i wypłata ekwiwalentu za niewykorzystany urlop następują w drodze czynności materialno-technicznej. Załatwienia takiej sprawy w formie decyzji administracyjnej nie przewidują bowiem przepisy ustawy o Policji.
Przywołać w tym miejscu należy art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, który stanowi, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. W świetle tej regulacji, w zestawieniu z art. 145 i nast. k.p.a., nie ulega wątpliwości, że tryb wznowienia postępowania przewidziany jest dla tych postępowań administracyjnych, które zakończone zostały ostateczną decyzją administracyjną.
Sąd orzekający w kontrolowanej sprawie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że w sytuacji, w której została stwierdzona niekonstytucyjność przepisu, a nie mamy do czynienia z decyzją administracyjną tylko z czynnością administracyjną w postaci wyliczenia i wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, istnieje możliwość uzyskania "innego rozstrzygnięcia", na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania, do których odnosi się art. 190 ust. 4 Konstytucji. Wyliczenie i wypłata ekwiwalentu na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji jest czynnością z zakresu administracji publicznej.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek skarżącego o wszczęcie postępowania administracyjnego, jak również skarga do sądu administracyjnego, w istocie polegały na nieporozumieniu.
Sąd podziela pogląd skarżącego, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. otworzył mu prawo do domagania się od właściwego organu Policji ponownego wyliczenia i wypłacenia różnicy należnego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, zgodnie z wytycznymi wskazanymi w uzasadnieniu tego wyroku.
Organ odwoławczy uchylając postanowienie organu pierwszej instancji orzekł na korzyść skarżącego, bowiem w tej sytuacji organ jest zobowiązany przekazać wniosek skarżącego do organu właściwego, który powinien dokonać czynności materialno – technicznej.
Z tych względów, uznając że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.