Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji w R. rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 1999 r. nr [...], na podstawie art. 6f i art. 32 ust. 1 oraz art. 38 ust. 2 pkt 4, art. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm.) w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz. U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872), z dniem [...] marca 1999 roku zwolnił J.S. ze stanowiska [...] byłej KWP w P. w [...] grupie uposażenia zasadniczego i z dniem [...] marca 1999 roku mianował z urzędu na stanowisko [...] Wydziału [...] KWP w R. w [...] grupie uposażenia zasadniczego.
Jednocześnie na mocy art. 103 ust. 2 ustawy o Policji, zachowano policjantowi prawo do zaszeregowania w [...] grupie uposażenia zasadniczego, należnej na poprzednio zajmowanym stanowisku z zachowaniem stopnia należnego na tym stanowisku.
Następnie, Komendant Wojewódzki Policji w R. rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2000 r. nr [...], w oparciu o art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 grudnia 1998 r. w sprawie uposażenia zasadniczego policjantów, jego wzrostu z tytułu wysługi lat oraz szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości dodatków do uposażenia policjantów (Dz. U. z 1999 r., Nr 6, poz. 47 ze zm.), z dniem [...] czerwca 2000 r. zwolnił J.S. ze stanowiska [...] Wydziału [...] i z dniem [...] lipca 2000 r. mianował na równorzędne stanowisko [...] Wydziału [...] KWP w R., z prawem do zachowania zaszeregowania w [...] grupie uposażenia zasadniczego oraz z zachowaniem stopnia etatowego [...].
Raportem z dnia 3 lipca 2008 r. J.S. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] listopada 2000 r. nr [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.); zwanej dalej k.p.a.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] listopada 2000 r. nr [...].
Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której J.S. zakwestionował zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. wnosząc o ich uchylenie.
Na rozprawie w dniu 20 października 2009 r. skarżący cofnął skargę na wskazaną wyżej decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Oznacza to, że sąd może odmówić uwzględnienia żądania skarżącego wtedy, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej.
W przedmiotowej sprawie wymienione przesłanki nie zachodzą, można więc uznać, że skarżący skutecznie cofnął skargę.
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Z tych względów, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji postanowienia.