Uzasadnienie
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], przyznającą D. K. prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] w N. [...], na czas pełnienia obowiązków na stanowisku służbowych [...] w N..
W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że komendant [...] w N. 20 listopada 2006 r. złożył do dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. wniosek o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na rzecz [...]. D. K..
Dyrektor OReg WAM w S., pismem z dnia 7 grudnia 2006 r., zawiadomił D. K. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym i poinformował o możliwości złożenia stosownych wyjaśnień w terminie 7 dni od daty otrzymania tego zawiadomienia. Pismem z 22 grudnia 2006 r., skierowanym do dyrektora OReg WAM w S. zainteresowany wnioskował o umożliwienie dalszego korzystania z kwatery internatowej na dotychczasowych zasadach.
Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. przyznał D. K. prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] w N. [...], na czas pełnienia obowiązków na stanowisku [...] w [...] w N..
Od powyższej decyzji D. K. wniósł odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i umożliwienie korzystania z Internatu w N. na dotychczasowych warunkach.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, decyzją z dnia [...] marca 2007 r., zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Argumentując rozstrzygnięcie, organ wskazał, że zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), dyrektor oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, właściwy dla garnizonu, w którym żołnierz służby stałej został wyznaczony na stanowisko służbowe lub w którym takie stanowisko zajmuje, na wniosek dowódcy jednostki wojskowej, wydaje decyzję o prawie zamieszkiwania na czas pełnienia obowiązków na stanowisku służbowym w lokalu mieszkalnym w miejscowości, w której żołnierz został wyznaczony na to stanowisko służbowe lub zajmuje takie stanowisko albo w miejscowości pobliskiej. Wydanie przez organ Agencji decyzji stanowi realizację przysługującego żołnierzowi, od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, co wynika z treści art. 21 ust. 1 ww. ustawy.
Na podstawie art. 24 ust. 1 powołanej ustawy, dyrektor oddziału regionalnego Agencji jest zobowiązany do przyznania żołnierzowi zawodowemu prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. W tym stanie prawnym dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. podjął zgodne z przepisami działania w kierunku realizacji D. K. prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym.
Przydzielony lokal spełnia warunki wynikające z przepisu art. 26 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu (...), który stanowi, że przy ustalaniu powierzchni użytkowej podstawowej (czyli powierzchni pokoi) uwzględnia się zajmowane przez żołnierza stanowisko służbowe oraz stan rodzinny. Norma powierzchni użytkowej podstawowej przysługującej żołnierzowi z jednego tytułu wynosi 7-10 m2. W świetle powyższego, realizacja przysługującego D. K. prawa zamieszkiwania powinna nastąpić w lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej podstawowej nie mniejszej niż 21 m2. Jak wskazano wyżej, powierzchnia pokoi w przydzielonym lokalu mieszkalnym wynosi 29,14 m2. Zatem lokal przeznaczony do zamieszkiwania przez zainteresowanego odpowiada wymogom określonym w przepisach cyt. ustawy.
Dlatego organ wskazał, iż żołnierz służby stałej może nie skorzystać z prawa do zakwaterowania i odmówić zamieszkania w przyznanym lokalu mieszkalnym, niemniej powoduje to, zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu (...), utratę uprawnień związanych z zakwaterowaniem, przez czas zajmowania danego stanowiska służbowego.
Wyjątkiem od powyższej zasady utraty uprawnień jest zachowanie prawa do zakwaterowania w internacie, za które jednak żołnierz wnosi opłatę w pełnej wysokości, zgodnie z art. 53 ust. 4c ww. ustawy.
Decyzja Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stała się przedmiotem skargi D. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umożliwienia mu korzystania z internatu w N. na dotychczasowych warunkach, skarżący podniósł, iż posiada osobną kwaterę stałą w P. i z uwagi na kształcenie dziecka w szkole [...], jak również konieczność sprawowania opieki nad rodzicami w podeszłym wieku nie jest zainteresowany otrzymaniem lokalu mieszkalnego w N..
W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.
Skarga nie może zostać uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z przepisem art. 24 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), dyrektor oddziału regionalnego Agencji, właściwy dla garnizonu, w którym żołnierza służby stałej wyznaczono na stanowisko służbowe lub w którym zajmuje takie stanowisko, na wniosek dowódcy jednostki wojskowej, wydaje decyzję o prawie zamieszkiwania na czas pełnienia obowiązków na tym stanowisku w lokalu mieszkalnym, w miejscowości, w której żołnierz został wyznaczony na stanowisko służbowe lub zajmuje takie stanowisko albo w miejscowości pobliskiej, bądź wydaje decyzję, o której mowa w ust.
6. Powołany przepis obliguje organ Wojskowej Agencji Mieszkaniowej do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych żołnierza zawodowego w miejscowości, w której ten pełni służbę wojskową i wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Odstąpienie od powyższego obowiązku możliwe jest wyłącznie, gdy z taką inicjatywą wystąpi strona. Z treści bowiem przepisu art. 24 ust. 5 pkt 1 ww. ustawy wynika, iż nie wydaje się decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, gdy z pisemnym wnioskiem wystąpi żołnierz służby stałej, zgłoszony do dowódcy jednostki wojskowej nie później niż 14 dni od dnia objęcia stanowiska służbowego w tej jednostce. W takim przypadku dyrektor oddziału regionalnego Agencji wydaje decyzję w sprawie wypłacenia zryczałtowanego ekwiwalentu za rezygnację z prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym (art. 24 ust. 6 powołanej ustawy).
Jak wynika z akt sprawy, rozkazem dziennym komendanta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. D. K., po zwolnieniu z zajmowanego stanowiska służbowego, został z dniem [...] lutego 2006 r. wyznaczony na stanowisko służbowe [...] w [...] w N. na okres kadencji od [...] lutego 2006 r. do [...] lutego 2009 r.
W związku z wyznaczeniem skarżącego na stanowisko służbowe z dniem [...] lutego 2006 r. D. K. podlega regulacji przepisu art. 24 ust. 1 powołanej ustawy.
Na dyrektorze Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. spoczywał zatem obowiązek zapewnienia mu lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej i wobec niezłożenia przez zainteresowanego wniosku, o którym mowa w art. 24 ust. 6 ww. ustawy, organ prawidłowo wydał decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, wskazanym w tej decyzji.
Wydając zaskarżoną decyzję, dyrektor OReg WAM w S. zrealizował wniosek [...] w N., a tym samym – wynikające z art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu (...) – prawo do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, będącym w dyspozycji Agencji, przysługujące D. K..
Podkreślić należy, że przepis art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu (...) zobowiązuje organy Agencji do tworzenia warunków sprzyjających racjonalnemu wykorzystaniu zasobów mieszkaniowych, internatowych i hotelowych w celu zaspokojenia potrzeb żołnierzy. Dlatego też nie znajduje uzasadnienia korzystanie przez zainteresowanego z kwatery internatowej za niepełną odpłatnością w sytuacji, gdy w miejscu pełnienia przez niego służby organ Agencji dysponuje odpowiednim lokalem mieszkalnym.
Skarżący zarówno w odwołaniu, jak i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie stawia zaskarżonej decyzji żadnych zarzutów merytorycznych czy formalnych, powołuje się natomiast na okoliczności natury osobistej, nie mając wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd, z mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.