Uzasadnienie
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (zwany dalej Szefem ABW), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz.
23) w związku z art. 5 ust. 1 i art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 z późn. zm., Dz. U. z 2016 r. poz. 34), w dniu [...] marca 2016 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], którą odmówił J. L. udostępnienia informacji publicznej, w przedmiocie tego czy w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2015 r. był poddany jakiejkolwiek inwigilacji lub objęty kontrolą operacyjną, w szczególności podsłuchiwaniem rozmów, kontrolą korespondencji (w tym korespondencji elektronicznej), sprawdzaniem billingów albo danych geolokalizacyjnych.
Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1929 i 2023 oraz 2016 r. poz.147) – zwanej dalej ustawą o ABW oraz AW, ABW ma obowiązek zapewniania ochronę środków, form i metod realizacji zadań, zgromadzonych informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących jej funkcjonariuszy. Wnioskowane informacje podlegają bezwzględnemu zakazowi ich udostępniania na podstawie art. 39 powołanej powyżej ustawy. Ich udostępnienie może nastąpić wyłącznie na wniosek uprawnionych podmiotów i w związku z prowadzeniem postępowań wymienionych w ust. 4-6 tego przepisu.
Dalej Szef ABW wskazał, że z art. 27 ust. 6, art. 28 ust. 1 oraz art. 28b ust. 1 ustawy o ABW oraz AW jasno wynika, iż kontrola operacyjna prowadzona jest niejawnie, zaś uzyskiwane przez ABW dane, o których mowa w art. 28 oraz 28b tej ustawy oraz ich przetwarzanie może nastąpić bez wiedzy i zgody osób, których dane dotyczą. Informacje te mogą być udostępnione jedynie na zasadach określonych w ustawie z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 182, poz. 1228 z późn. zm.). Bez zniesienia klauzuli udostępnienie informacji niejawnych wnioskodawcy będzie stanowiło udostępnienie informacji niejawnych podmiotowi nieuprawnionemu i doprowadzi do naruszenia art. 8 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych.
J. L., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] marca 2016 r.
Pełnomocnik skarżącego zarzucił w skardze, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem następujących przepisów:
- 1. art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 27 ust. 6, art. 28 ust. 1 i art. 28b ust. 1 ustawy o ABW oraz AW, poprzez przyjęcie, iż powołane przepisy ustawy o ABW oraz AW przesądzają o objęciu klauzulą tajności faktu prowadzenia kontroli operacyjnej i środków, jakie zostały w niej wykorzystane, co uniemożliwia ich udostępnienie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, podczas gdy przepisy te określają jedynie sposób prowadzenia kontroli operacyjnej i pozwalają na podejmowanie tych czynności bez wiedzy i zgody osób nimi objętych,
- 2. art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1-3 ustawy o ochronie informacji niejawnych w zw. z art. 51 ust. 3 Konstytucji, poprzez błędne przyjęcie, iż powołane przepisy ustawy o ochronie informacji niejawnych nie pozwalają na poinformowanie osoby zainteresowanej o objęciu jej zakończoną kontrolą operacyjną i podjętych w jej ramach środkach, podczas gdy taka interpretacja narusza prawo obywatela dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbioru danych.
Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji poprzedzającej oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
Szef ABW w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie z przyczyn podanych poniżej.
Niniejsza sprawa została rozpoznana w świetle przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 z późn. zm.), która stanowi rozwinięcie art. 61 Konstytucji RP. Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie doszło do kolizji konstytucyjnych praw, dóbr prawnie chronionych, to jest prawa do informacji z prawami jednostki, określonymi w art. 51 ust. 3 Konstytucji RP, tj. zapewnienia jednostce dostępu do dotyczących jej urzędowych dokumentów i zbiorów danych.
Rozpoznając przedmiotową sprawę trzeba podkreślić specyfikę zadań wykonywanych przez ABW, do których należy rozpoznawanie, zapobieganie i zwalczanie zagrożeń godzących w bezpieczeństwo wewnętrzne państwa oraz jego porządek konstytucyjny, a w szczególności zagrożeń godzących w suwerenność i międzynarodową pozycję, niepodległość i nienaruszalność terytorium oraz obronność państwa.
Z drugiej strony sprawę ocenić należało przez pryzmat konstytucyjnych wolności i praw obywatela, z punktu widzenia podmiotu potencjalnie poddanego inwigilacji i monitorowaniu życia zawodowego i prywatnego, tj. prawem tego podmiotu do ochrony prywatności, autonomii informacyjnej, nienaruszalności mieszkania, wreszcie godności.
Pamiętać przy tym należy, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego, o czym stanowi art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Przepis ten przewiduje ograniczenie prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej (w tym służb specjalnych). Nie można też tracić z pola uwagi treści art. 31 ust. 3 Konstytucji, który stanowi, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą wynikać tylko z ustawy i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ochrony środowiska, zdrowia, moralności publicznej. Przedkładając jedno dobro konstytucyjne nad drugie, prawodawca wytycza tym samym granice korzystania z wolności i praw.
Reasumując, każdy zainteresowany dostępem do informacji publicznej, bez względu na jego własny, prywatny interes w jej uzyskaniu, zobowiązany jest poddać się rygorom, wynikającym z istniejących ograniczeń.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy o ABW i AW, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego zapewnia między innymi ochronę środków, form i metod realizowanych zadań oraz zgromadzonych informacji. Oznacza to więc, że kontrola operacyjna, o której mowa w art. 27 cytowanej ustawy, jako jedna z form zadań realizowanych przez ABW, podlega ochronie wymienionej w tym przepisie.
Zasady udzielania informacji na temat przeprowadzonych czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz stosowanych, w związku z ich przeprowadzeniem, środkach i metodach, określa art. 39 ustawy o ABW oraz AW. Na mocy tego przepisu Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego może udzielić zezwolenia na udostępnienie informacji, ale wyłącznie na wniosek podmiotów i w związku z prowadzonym postępowaniem, na podstawie art. 39 ust. 4-6 ustawy o ABW oraz AW. Tymi uprawnionymi podmiotami są m.in. sąd i prokuratura, zaś podstawą do udzielenia informacji są prowadzone przez te podmioty postępowania karne o przestępstwa przeciwko życiu lub zdrowiu.
W ocenie Sądu, informacje, o które zwrócił się skarżący nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa o ABW oraz AW również przewiduje szczególną procedurę ich udostępnienia. Art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że przepisy ustaw nie mogą naruszać innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będącymi informacjami publicznymi.
Nie ulega wątpliwości, że żądane informacje stanowią informacje publiczną, jednakże w ocenie Sądu, żądane przez skarżącego informacje publiczne dotyczą indywidualnej, osobistej sprawy skarżącego.
Reasumując, żądane informacje, objęte wnioskiem skarżącego zasadnie organ zakwalifikował, jako wyłączone na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz na podstawie 5 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 i 4 ustawy o ochronie informacji niejawnych.
Z powyższych względów zarzuty podniesione w skardze nie mogły zostać uwzględnione, gdyż organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył wskazanych w skardze przepisów i zasadnie odmówił udostępnienia żądanych informacji publicznych, jako chronionych przepisami ustawy o ochronie informacji niejawnych.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.