Uzasadnienie
W dniu 23 kwietnia 2005 r. K. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2002 r. o sygn. akt II SA 544/02, wydanym w sprawie ze skargi K. L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie mianowania na niższe stanowisko.
W skardze o wznowienie postępowania K. L. powołał – jako podstawę wznowienia postępowania – art. 273 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wskazując te przepisy skarżący podniósł, że "(...) wyrok został oparty na podstawie takiego środka dowodowego, z którego strona skarżącą nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (...), a został przyjęty za dowód do oddalenia skargi, przez rozkaz personalny nr [...] wydany obecnie w dn. [...] kwietnia 2005 r. Strona przeciwna poświadczyła nieprawdę, przekazując Sądowi niewiarygodny dowód doręczenia rozkazu (...)".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenia zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.
Podstawę wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem określają przepisy art. 271, art. 272 i art. 273 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 271 powołanej ustawy, można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli:
- 1. w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia,
- 2. strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Wznowienia postępowania można żądać również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 powołanej ustawy). Można żądać wznowienia postępowania także na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1) lub orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2).
Ustawa wskazuje również, że podstawą wznowienia postępowania jest późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2). Zgodnie natomiast z art. 273 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy.
Stosownie do art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci.
Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym skierowanym przeciwko prawomocnemu wyrokowi. Taki charakter tego środka prawnego powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie z powodów ściśle określonych w ustawie. Skarga powinna zawierać wyraźne wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie.
Jakkolwiek w przedmiotowej sprawie wnioskodawca formalnie powołał ustawową podstawę wznowienia, to – w świetle uzasadnienia skargi – w istocie podstawa ta nie występuje. Samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie oznacza natomiast, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Takie stanowisko prezentowane było również w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. I CZ 122/67 OSNCP 1968/8-9 poz. 154).
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 271, art. 272 § 1 i § 2, art. 273 § 1, § 2 i § 3 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji.