Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2019r. Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Instytutu [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 roku w przedmiocie zawieszenia połowy uposażenia zasadniczego i wypłaty dodatków o charakterze stałym wobec S. S. Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Dyrektor Wojskowego Instytutu [...] zawiesił od najbliższego terminu płatności połowę uposażenia zasadniczego i wypłatę dodatków o charakterze stałym wobec [...] S. S., wykonującego czynności służbowe na stanowisku kierownika zakładu w Wojskowym Instytucie [...] w [...]. Przedmiotowej decyzji, na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej jako k.p.a.), został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.
Od powyższej decyzji [...] S. S. złożył odwołanie.
Opisaną na wstępie decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2019r. Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Instytutu [...] z dnia [...] grudnia 2018 roku Podkreślił, iż przesłanką wydania zaskarżonej decyzji było postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej delegowanego do Prokuratury Okręgowej w [...] Wydział do Spraw Wojskowych z dnia [...] listopada 2018 r,, sygn. akt: [...], na mocy którego na podstawie art. 276 k.p.k., zastosowano wobec żołnierza zawodowego [...] S. S. środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych w Wojskowym Instytucie [...].
Podstawą materialnoprawną wydania przedmiotowej decyzji był art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 173 oraz z 2018 r. poz. 138), zgodnie z którym żołnierzowi zawodowemu, który został zawieszony w czynnościach służbowych albo tymczasowo aresztowany, zawiesza się od najbliższego terminu płatności połowę ostatnio otrzymanego uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym, a także wypłatę należności pieniężnych, o których mowa w art. 94 oraz art. 95 pkt 1 i 3. Organ podkreślił, że cytowany przepis wskazuje wyraźnie, iż w sytuacji zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania żołnierza zawodowego, zawiesza się mu od najbliższego terminu płatności połowę ostatnio otrzymanego uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym, a także wypłatę należności pieniężnych, o których mowa w art. 94 oraz art. 95 pkt 1 i 3 ustawy.
Brzmienie przepisu nakłada zatem na organ obowiązek podjęcia określonych czynności, pozbawiając go jednocześnie uznaniowości w tym zakresie. Treść przywołanego przepisu jest jasna i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Art. 92 ust. 1 ustawy jest jednoznaczny i nie daje możliwości uznaniowego potraktowania przedmiotowej sprawy. Tym samym, zdaniem organu, zaistnienie w niniejszej sprawie przesłanki określonej w powyższym przepisie, musiało skutkować koniecznością wydania decyzji o zaskarżonej treści; dlatego postępowanie nie wymagało zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, skoro doszło do spełnienia obligatoryjnej przesłanki wynikającej z przepisu prawa.
W skardze skarżący wniósł o uchylenie powyższych decyzji w całości i zarzucił:
- 1) naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez nie zapewnienie właściwej ochrony słusznemu interesowi skarżącego jednostronnie interpretując materiał dowodowy na niekorzyść skarżącego oraz poprzez dokonanie dowolnych ustaleń stanu faktycznego, opartych bowiem o niekompletne postępowanie dowodowe, bez analizy wykonalności i prawomocności postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], a zatem wydanie decyzji znajdującej wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym i nie w pełni rozpatrzonym.
- 2) naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 107 § 1 ust. 6 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. polegające na błędnym i powierzchownym uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji zarówno I instancji, jak i decyzji wydanej na skutek odwołania wniesionego przez skarżącego, poprzez brak przywołania faktów i dowodów, dotyczących meritum sprawy, oraz przy braku odniesienia się do oparcia decyzji o zawieszeniu uposażenia na nieprawomocnym postanowieniu Prokuratora, polegające na tym, że organ zaniechał uzasadnienia faktycznego decyzji, tj. okoliczności istotnych dla wydania decyzji o takiej treści, w szczególności czy w ogóle były podstawy do wydania decyzji w niniejszej sprawie,
- 3) naruszenie art. 268a k.p.a. poprzez brak wykazania, iż Sekretarz Stanu w MON jest właściwie umocowany do wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu administracyjnym,
- 4) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie przez organ administracji publicznej postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów Państwa,
- 5) naruszenie art. 10 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, jak również niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i w ten sposób naruszenie zasady oficjalności postępowania dowodowego, w szczególności zaś poprzez pozbawienie skarżącego możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz brak przeprowadzenia dowodów z dokumentów zebranych w toku postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w [...] pod sygn. akt [...],
- 6) naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w obu decyzjach zasadności przesłanek, którymi kierował się Organ przy załatwieniu sprawy,
- 7) naruszenie art. 12 k.p.a. konstytuującego zasadę wnikliwego działania organu, gwarantującą dążenie do ustalenia prawdy obiektywnej poprzez ograniczenie się Organu II instancji przy rozpatrywaniu odwołania jedynie do zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, których twierdzenia skarżący kwestionował jako błędne i nieprecyzyjne,
- 8) naruszenie zasady prawdy obiektywnej przez Organ II instancji i niezebranie w postępowaniu odwoławczym całości materiału dowodowego i braku wyczerpującego oraz należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego przyjętego rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez oparcie decyzji na domniemaniach,
- 9) naruszenie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 276 k.p.k., poprzez błędne zastosowanie przepisu w sytuacji, gdy zastosowanie przez prokuratora Prokuratury Rejonowej delegowanego do Prokuratury Okręgowej w [...] środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych nie jest prawomocne, nie znajduje oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, nie podlegało weryfikacji przez Wojskowy Sąd Okręgowy, a nadto zostało wydane 4 dni po postanowieniu z dnia 22 listopada 2018 roku Sądu Najwyższego - Izby Karnej, wydanego w sprawie VII Kz 17/18, w którym uznano, że zastosowanie środków zapobiegawczych w niniejszej sprawie pozbawione jest podstaw, na skutek braku tzw. ogólnej przesłanki ich stosowania tj. uprawdopodobnienia popełnienia czynu zabronionego przez [...] S. S.,
- 10) naruszenie art. 108 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności podyktowane jest interesem społecznym, przy czym dyspozycja przepisu art. 108 § 1 k.p.a. wprowadza pojęcie "innego interesu społecznego", podczas gdy organ w żaden sposób nie wykazał i nie uzasadnił jaki konkretnie interes społeczny uzasadnia jego zastosowanie, zaś rygor natychmiastowej wykonalności może być stosowany jedynie wyjątkowo, w przypadkach wskazanych w ustawie, z których żaden nie zaistniał w niniejszej sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był art. 92 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który w ust.1 stanowi, że żołnierzowi zawodowemu, który został zawieszony w czynnościach służbowych albo tymczasowo aresztowany, zawiesza się od najbliższego terminu płatności połowę ostatnio otrzymanego uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym, a także wypłatę należności pieniężnych, o których mowa w art. 94 oraz art. 95 pkt 1 i 3.
W myśl ust.2, w razie umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu lub orzeczeniem dyscyplinarnym żołnierz zawodowy otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz zawieszone należności pieniężne, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej.
Biorąc pod uwagę treść przywołanego powyżej przepisu, nie budzi wątpliwości Sądu, że prawidłowe było stanowisko organu, iż cytowany przepis obliguje go do obniżenia uposażenia w razie zaistnienia okoliczności, opisanych w ust.1, a wypłata zawieszonej części uposażenia następuje tylko w przypadkach, wyczerpująco opisanych w ust.2 przepisu.
Ze względu na obligującą treść przepisu, nie ma możliwości uznaniowego jego stosowania, częściowego stosowania ani dokonania "wyboru" sankcji w nim przewidzianych w zależności od oceny organu.
Przesłanką zastosowania cytowanego przepisu było wydanie przez Prokuraturę Okręgową w [...] Wydział do Spraw Wojskowych postanowienia z dnia [...] listopada 2018r. w sprawie sygn. [...]. Ponieważ na podstawie ww. postanowienia [...] S. S. został zawieszony w wykonywaniu czynności służbowych w Wojskowym Instytucie Technicznym Uzbrojenia w [...], organ I instancji miał obowiązek zawieszenia od najbliższego terminu płatności połowy jego uposażenia zasadniczego i wypłaty dodatków o charakterze stałym. Organ ani Sąd nie mają możliwości badania- na użytek niniejszego postępowania- prawidłowości czy zasadności tego postanowienia. Zostało ono zbadane przez Wojskowy Sąd Garnizonowy w [...]i uchylone postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019r., wydanym w sprawie [...], niemniej jednak wywołało skutki do czasu wyeliminowania go z porządku prawnego. Tymi skutkami była właśnie konieczność zastosowania wobec skarżącego art.92 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i m.in. obniżenie uposażenia skarżącego.
W opisanej sytuacji faktycznej i prawnej nie mogły zostać uznane za uzasadnione są zatem zarzuty skarżącego, dotyczące naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, wskazanych w treści skargi. Ze względu na brzmienie art.92 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w razie zaistnienia okoliczności wskazanych w tym przepisie, organ nie prowadzi postępowania administracyjnego, w kształcie żądanym przez skarżącego, nie mógł więc naruszyć art.7, 8, 9, 10, 11, 12, 77 ani art. 107 k.p.a. Stwierdzenie zaistnienia przesłanki z art.92 ustawy powoduje konieczność jego stosowania bez prowadzenia jakichkolwiek innych czynności, gromadzenia dokumentów, opinii itp. Wydanie postanowienia o zastosowaniu wobec skarżącego środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych, ograniczyło aktywność organu w toku postępowania w zakresie zbierania innych dowodów.
W szczególności nietrafny jest zarzut naruszenia art. 107 § 1 ust. 6 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. Organ wyczerpująco uzasadnił wydaną decyzję, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.
W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 268a k.p.a. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się upoważnienie nr [...] z dnia [...] listopada 2018, m.in. dla M. L., do wydawania decyzji w sprawach żołnierzy zawodowych.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art.151 p.p.s.a.