Uzasadnienie
Wnioskiem z [...] grudnia 2012 r. D. P. zwrócił się do Prokuratora Rejonowego [...] w W. o udostępnienie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, postanowienia o umorzeniu postępowania wydanego w sprawie o sygn. akt [...].
Decyzją z [...] stycznia 2013 r. Prokurator Rejonowy [...] w W. odmówił udostępnienia wnioskodawcy żądanej informacji. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego odwołania, Prokurator Okręgowy w W. decyzją z [...] lutego 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z [...] marca 2013 r. Prokurator Rejonowy [...] w W. ponownie odmówił udostępnienia wnioskodawcy żądanej informacji.
Ponownie rozpoznając sprawę wskutek wniesionego odwołania, Prokurator Okręgowy w W. decyzją z [...] kwietnia 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż zaskarżona decyzja nie zawiera oznaczenia podstawy prawnej, na jakiej została wydana, co stanowi istotne naruszenie normy art. 107 § 1 K.p.a. Nadto podniesiono, że w badanej decyzji nie określono tego, jakie informacje zawarte w żądanym do udostępnienia postanowieniu są informacjami publicznymi i w związku z tym nie podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji zawarł również wskazania dla organu
I instancji co do dalszego sposobu postępowania.
Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do tutejszego Sądu wywiódł D. P., zarzucając organowi naruszenie przepisu art. 138 § 2 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni art. 138 § 2 K.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.
Dla lepszego zobrazowania woli ustawodawcy tworzącego ww. przepis należy sięgnąć do normy art. 15 K.p.a. statuującego zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Dopiero łączne odczytanie przywołanych regulacji umożliwi właściwą interpretację intencji ustawodawcy. Wolą tą było zaś nałożenie na organ odwoławczy obowiązku ponownego rozpoznania sprawy lecz jedynie w takim zakresie, aby nie pozbawiać strony możliwości kontroli rozstrzygnięcia w toku dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego.
Organ odwoławczy, odnosząc się do całokształtu sprawy, musi też odnieść się do rozstrzygnięcia organu I instancji. Aby jednak mógł to uczynić skarżone rozstrzygnięcie musi być wydane w sposób formalnie poprawny. Musi wiec zawierać uzasadnienie sporządzone stosownie do wymogów art. 107 § 3 K.p.a. Musi też zawierać wskazanie podstawy prawnej, jak sobie tego życzy ustawodawca w art. 107 § 1 K.p.a. Tylko bowiem w takim wypadku stanowisko strony i organu I instancji, będzie mogło być rzetelnie ocenione podczas postępowania odwoławczego. W przeciwnym razie, brak spełnienia przez organ I instancji powyższych wymogów uniemożliwi merytoryczną ocenę sprawy przez organ odwoławczy. Próba konwalidowania przedmiotowych braków przez organ drugiej instancji doprowadziłaby zaś de facto do sytuacji, iż sprawa byłaby rozpoznana (formalnie poprawnie) tylko w jednej instancji.
Przechodząc do realiów niniejszej sprawy uznać należało, że istniały przesłanki ku temu, aby rozstrzygnięcie organu I instancji uchylić i przekazać temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania. Trafnie bowiem stwierdził organ odwoławczy, iż decyzja organu I instancji nie zawierała wskazania podstawy prawnej. Nadto, w uzasadnieniu nie sprecyzowano tego, jakie informacje, zawarte w postanowieniu udostępnienia, którego dotyczyło żądanie, nie są informacjami publicznymi i w związku z tym nie podlegają udostępnieniu. Takie zaś braki, w szczególności niewskazanie podstawy prawnej, uniemożliwiały merytoryczne odniesienie się do stanowiska organu I instancji.
Na podkreślenie zasługuje też okoliczność, że skarżona decyzja zawiera szczegółowe wytyczne dla organu I instancji, jakimi powinien się kierować przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. To zaś powoduje, że organ odwoławczy w pełni zrealizował obowiązki założone na niego mocą przepisu art. 138 § 2 K.p.a.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając iż organ nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).