Uzasadnienie
Rejonowa Wojskowa Komisja Morsko – Lekarska w [...], w dniu [...] września 2016 r. wydała orzeczenie nr [...], którym uznała M. Z. (zwanego dalej skarżącym) za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej – kat. N. Orzeczeniem tym ww. został zaliczony do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia.
Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od orzeczenia z dnia [...] września 2016 r., w dniu [...] listopada 2016 r. wydała orzeczenie nr [...], którym utrzymała w mocy powyżej określone orzeczenie.
M. Z. wniósł skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. żądając jego uchylenia.
Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie na podstawie art. 58 §1 pkt 1 P.p.s.a., wskazując na brak kognicji sądu administracyjnego w zakresie ustalenia związku chorób ze służba wojskową, grupy inwalidzkiej i zdolności do pracy, ewentualnie o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) – zwanej dalej: P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).
Na wstępie podać należy, że kognicja sądów administracyjnych w zakresie kontroli orzeczeń wojskowych komisji lekarskich jest ograniczona jedynie do kontroli legalności tych orzeczeń w zakresie zdolności do zawodowej służby wojskowej. Sądy te nie są uprawnione do kontrolowania orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie, w którym orzekają one o związku schorzeń ze służbą wojskową, oraz w którym określają grupy inwalidztwa.
W żądaniu skargi zawarto wniosek o uchylenie w całości orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] listopada 2016 r. Jednak w jej uzasadnieniu skarżący kwestionował ustalenia w zakresie związku schorzeń ze służbą wojskową oraz określeniem grupy inwalidztwa, przy jednoczesnym braku zastrzeżeń skarżącego, co do tej części orzeczenia, w której uznano go za niezdolnego do służby wojskowej.
Natomiast na rozprawie w dniu 12 lipca 2017 r. skarżący oświadczył, że zaskarża orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej w W. w części dotyczącej związku poszczególnych chorób i ułomności z czynną służbą wojskową, a zgadza się z tą częścią orzeczenia, która dotyczy jego trwalej niezdolności do zawodowej służby wojskowej.
Wyjaśnić zatem należy, że orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w zakresie, w jakim ustalają schorzenia (stan zdrowia) danej osoby i ich związek ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw niż ustawa o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zakresu zaopatrzenia emerytalnego.
Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest utrwalony w orzecznictwie administracyjnym pogląd, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, publ. OSNP 2000/5/167). Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/00, (publ. ONSA 2001/2/47) w odniesieniu do orzeczenia w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i związku ze służbą wojskową stwierdzonych schorzeń dla m.in. celów zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), stwierdzając, że w tych sprawach skarga nie przysługuje (porównaj także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04 i z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 203/11).
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.