Uzasadnienie
A. K. (zwany dalej: "Skarżącym") pismem z [...] marca 2020r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2020r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."), sąd orzeka w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają ponadto w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a P.p.s.a.) oraz sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).
Sąd stwierdza, że każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, gdy skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i gdy została złożona w przewidzianym trybie oraz w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z ww. przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
Sąd, mając na względzie ww. przesłanki uznał, że skarga nie jest dopuszczalna i podlega odrzuceniu. Skarga dotyczy bowiem postanowienia Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania ponaglenia złożonego w trybie art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2018r., poz. 2096 ze zm.; zwana dalej "k.p.a."). Środek prawny uregulowany w tym przepisie jest podaniem (żądaniem) o rozpatrzenie sprawy bezczynności organu lub sprawy przewlekłości postępowania przez właściwy organ administracji publicznej. Skuteczne wniesienie ponaglenia wszczyna incydentalne postępowanie w sprawie stwierdzenia bezczynności lub w sprawie stwierdzenia przewlekłości, które kończy wydanie postanowienia i stanowi postępowanie incydentalne, odrębne od postępowania właściwego. Wniesienie ponaglenia jest również niezbędną do wyczerpania przesłanki złożenia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu w rozpoznaniu sprawy.
Przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości zaskarżenia postanowienia wydawanego przez organ administracji, do którego wniesiono ponaglenie, w trybie art. 37 k.p.a. Skoro prawodawca nie przewidział możliwości wnoszenia zażalenia, czy innego środka zaskarżenia na tego typu rozstrzygnięcie, należało stwierdzić, że nie przysługuje na nie również skarga do Sądu administracyjnego. Skarga ta jest więc niedopuszczalna, jak wskazano na wstępie. Postanowienie wydane na mocy art. 37 k.p.a. nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, co do jej istoty. Tym samym ww. postanowienie nie mieści się w art. 3 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Skarżący w petitum skargi jako przedmiot zaskarżenia wskazał postanowienie Komendanta Policji z [...] lutego 2020r. nr [...], w którym rozpoznano ponaglenie. W postanowieniu tym prawidłowo pouczono Skarżącego, że jest to postanowienie ostateczne, wyjaśniając jednocześnie, że możliwe jest wniesienie skargi do Sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie sprawy przez Komendanta Głównego Policji lub Komendanta [...] Policji.
Sąd, mając na względzie powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. oraz art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.