Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] na podstawie art. 127 § 3 i 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w sprawie zwolnienia G. M. z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania ogólnej oceny dostatecznej z opinii okresowej, zmieniając jednocześnie termin samego zwolnienia na dzień [...] kwietnia 2009 r.
W motywach uzasadnienia organ podał, że G. M. pełnił służbę zawodową na stanowisku służbowym [...] od dnia [...] października 2007 r. do dnia [...] marca 2009 r. W związku z upływem kadencji Szef O. [...] sporządził opinię okresową G. M. i wystawił mu ogólną ocenę dostateczną, a w prognozie bliższej wskazał zwolnienie opiniowanego z zawodowej służby wojskowej. Od powyższej opinii G. M. wniósł odwołanie do Szefa Z. [...], który utrzymał ją w mocy.
Uzasadniając zwolnienie G. M. z zawodowej służby wojskowej Minister Obrony Narodowej wskazał, że zgodnie z art. 112 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.), żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej w związku z otrzymaniem dostatecznej ogólnej oceny w okresowej opinii służbowej. Podkreślił, że trwający w Siłach Zbrojnych proces restrukturyzacji jednostek wojskowych często skutkuje zwolnieniami z zawodowej służby wojskowej oficerów o wysokich kwalifikacjach, doświadczeniu i dużym zaangażowaniu. Wyjaśnił, że planowana profesjonalizacja Sił Zbrojnych wymagać będzie podniesienia poziomu jakościowego armii, a zatem w służbie wojskowej pozostać winni jedynie żołnierze najlepiej przygotowani do realizacji zadań służbowych. W konkluzji stwierdził, że ocena dostateczna z przeprowadzonej opinii służbowej uprawniała organ do zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 112 ust. 4 pkt 1 ustawy.
Powyższa decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r. stała się przedmiotem skargi G. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W jej uzasadnieniu skarżący zarzucił, że otrzymał niesprawiedliwą i krzywdzącą ocenę w opinii służbowej, która stanowiła podstawę do wydania decyzji o jego zwolnieniu. Dodał, iż pomimo wniesienia odwołania od opinii, wyższy przełożony utrzymał ją w mocy, nie odnosząc się do wyjaśnień i zarzutów podnoszonych przez skarżącego. Wskazał, że ze względu na warunki pracy podupadł na zdrowiu, co dodatkowo miało wpływ na wypełnianie przez niego obowiązków służbowych. Podkreślił, że pozostawał w konflikcie z bezpośrednim przełożonym, co znalazło również odzwierciedlenie w jego opinii służbowej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje wcześniejsze ustalenia faktyczne oraz prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 112 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.), żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej.
Stosownie natomiast do § 15 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137 z późn. zm.), w przypadku otrzymania przez żołnierza ogólnej oceny dostatecznej w opinii służbowej dowódca jednostki występuje z wnioskiem do organu zwalniającego, za pośrednictwem organu uprawnionego do wyznaczania na stanowisko służbowe, o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej lub pozostawienie go w dalszej służbie, określając w opinii służbowej tego żołnierza stanowisko służbowe w podległej jednostce wojskowej, na które żołnierz ten mógłby zostać wyznaczony. Do wniosku dołącza się ostateczną opinię służbową. Przepisy § 14 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
Wskazać przede wszystkim należy, że decyzja podejmowana na podstawie wyżej cytowanego art. 112 ust. 1 pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ma charakter uznaniowy, co nie oznacza jednak, że może być dowolna. Organ administracji ma bowiem obowiązek w sposób szczególny dokładnie wyjaśnić stan faktyczny, zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz załatwić sprawę mając na względzie interes społeczny strony i słuszny interes obywateli.
Jednocześnie sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona i nie obejmuje ich celowości. Sąd bada natomiast prawidłowość przeprowadzonego przez organ postępowania, w tym wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz właściwe przeprowadzenie postępowania administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja spełnia wyżej wskazane warunki. Bezsporne jest, że skarżący otrzymał dostateczną ogólną ocenę służbową, oraz że organ wskazał i wyjaśnił powody, powołując się na potrzebę podniesienia jakości restrukturyzowanej i ograniczanej ilościowo armii, które przemawiały za zwolnieniem skarżącego z zawodowej służby wojskowej.
Nie ma racji skarżący zarzucając organowi uchybienia w trakcie procesu wystawiania mu opinii. Podkreślenia wymaga fakt, że będąca podstawą decyzji o zwolnieniu opinia służbowa została sporządzona zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 maja 2008 r. w sprawie opiniowania żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 94, poz. 601). Należy wskazać, że stosownie do postanowień § 8 ust. 5 pkt 1 cyt. rozporządzenia, wyższy przełożony w przypadku utrzymania w mocy opinii służbowej, dokonuje na jej oryginale jedynie adnotacji o sposobie rozpatrzenia odwołania, potwierdzając ten fakt podpisem w dziale V arkusza oraz informuje opiniowanego o sposobie rozpatrzenia odwołania (§ 8 ust. 6). Niezasadnie więc podnosi skarżący, że rozpatrujący odwołanie od jego opinii Szef Z. [...] nie odniósł się do zarzutów oraz uwag w nim zawartych.
Należy jednocześnie zwrócić uwagę na fakt, że zgodnie z postanowieniami § 8 ust. 2 cyt. rozporządzenia, przełożony opiniujący skarżącego, przesłał jego odwołanie wyższemu przełożonemu wraz ze swoim obszernym stanowiskiem i odniesieniem się do argumentów podniesionych przez skarżącego. Przesyłając powyższe odwołanie załączył jednocześnie notatkę służbową skarżącego z dnia [...] czerwca 2008 r. (k-[...] akt personalnych skarżącego), w której informuje on przełożonego o niewykonaniu przydzielonego mu zadania z powodu braku czasu.
Prawidłowo również organ ocenił, że brak jest dokumentów potwierdzających pogorszenie się stanu zdrowia skarżącego. Podkreślić należy, iż w aktach personalnych (k-[...]) znajduje się orzeczenie [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], z którego wynika, że skarżący jest zdolny do zawodowej służby wojskowej.
Na ocenę legalności zaskarżonej decyzji nie mogły mieć wpływu podnoszone przez skarżącego zarzuty, że wcześniej był pozytywnie oceniany i nagradzany. Podstawę do wydania zaskarżonej decyzji stanowiła aktualna opinia (z oceną dostateczną), a zatem wcześniejsze oceny nie miały znaczenia w sprawie.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.