Uzasadnienie
Skarżący – P. M. pismem z dnia [...] marca 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. w przedmiocie wezwania do opróżnienia lokalu i jego zwrotu, uznając je za decyzję.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie, jako niepodlegającej kognicji sądów administracyjnych, wskazując, że przedmiotowe pismo z dnia [...] lutego 2019 r. nie jest decyzją administracyjną, a pismem na gruncie prawa cywilnego, tj. wezwaniem do wydania lokalu po wygaśnięciu umowy najmu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) – dalej jako: P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).
Z powyższych przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle określonych przez ustawę.
Przepis art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. określa właściwość sądów administracyjnych w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, inne, niż akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, które są objęte właściwością sądu administracyjnego określoną w art. 3 § 2 pkt 5 tej ustawy. O właściwości sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, które nie stanowią aktów prawa miejscowego, przesądzające znaczenie ma to, że uchwała lub zarządzenie zostały podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Dla oceny, czy daną sprawę można zakwalifikować do kategorii spraw z zakresu administracji publicznej podstawowe znaczenie mają przepisy prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie stosunek prawny między skarżącym a organem nawiązany został na podstawie cywilnoprawnej umowy najmu lokalu, regulowanej przez przepisy art. 659 – 692 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks Cywilny (t.j.
Dz.U. z 2019 r. poz. 1145) – dalej jako: kc. Nie ulega zatem wątpliwości, że pismo organu z dnia [...] lutego 2019 r. jest oświadczeniem dotyczącym stosunku prawnego z umowy najmu, tj. wezwaniem do opróżnienia lokalu po wygaśnięciu tej umowy. Z ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 1182) wynika, że kwestie związane z najmem lokali komunalnych są załatwiane na drodze cywilnoprawnej i wszelkie spory w takim przypadku rozstrzygać powinny sądy powszechne. Kontroli sądu administracyjnego podlega jedynie - wydany przez uprawniony do tego organ gminy - akt o zakwalifikowaniu, bądź odmowie zakwalifikowania i umieszczenia wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, jako akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. (vide: uchwała NSA z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08, dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu, w tak wyznaczonym zakresie właściwości sądów administracyjnych nie mieści się skarga P. M. na pismo Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. w przedmiocie wezwania skarżącego do opróżnienia lokalu i jego zwrotu, które nie jest ani aktem prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, ani innym aktem tych organów, podejmowanym w sprawach z zakresu administracji publicznej, ani też, jak uznał skarżący - decyzją.
W tej sytuacji należy uznać, że sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego i z tego względu winna zostać odrzucona.
Zważywszy na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.