Uzasadnienie
W dniu 6 października 2016 r. zapadł w niniejszej sprawie wyrok oddalający skargę. W dniu 29 listopada 2016 r. przyznano skarżącej prawo pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] na pełnomocnika skarżącej wyznaczyła radcę prawnego K. B. W dniu 28 grudnia 2016 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie opinia prawna o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2016 r. W piśmie z dnia 23 grudnia 2016 r., które do Sądu wpłynęło w dniu 8 lutego 2017 r., pełnomocnik złożyła wniosek o rozstrzygnięcie o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jednocześnie złożono oświadczenie co do tego, że udzielona pomoc prawna nie została pokryta w całości lub w jakiejkolwiek części.
W sprawie zważono, co następuje.
W myśl art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze. zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie zasady przyznawania wynagrodzenia radcy prawnemu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805). Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W przedmiotowej sprawie ustanowiona z urzędu radca prawny K. B. nie reprezentowała skarżącej w postępowaniu w pierwszej instancji przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, gdyż ustanowiona została po wydaniu wyroku I instancji. Czynnościami podjętymi przez ustanowionego z urzędu radcę prawnego występującego w postępowaniu sądowoadministracyjnym w drugiej instancji było sporządzenie i wniesienie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
W myśl § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia z 2015 r. opłatę za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (§ 4 ust. 2 ww. rozporządzenia).
Z uwagi na fakt, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie nie jest ani należność pieniężna, ani decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, ale postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, stawka maksymalna wynagrodzenia radcy prawnego świadczącego pomoc prawną z urzędu w postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej instancji wynosi – stosownie do § § 21 ust. 1 pkt 1) lit. c) ww. rozporządzenia – 480 zł.
Zgodnie natomiast z § 21 ust. 1 pkt 2) lit. b) cyt. rozporządzenia opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi - 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł.
W ocenie rozpoznającego wniosek, po uwzględnieniu okoliczności wskazanych w § 4 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia, należy ustalić opłatę za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu w wysokości ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, biorąc za podstawę 75% opłaty maksymalnej (pełnomocnik nie prowadził sprawy w pierwszej instancji).
Tym samym opłata za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu, w zakresie sporządzenia i wniesienia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wynosi ½ ww. opłaty maksymalnej tj. 180 zł. (75% z kwoty 480 x ½), przy czym w myśl § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia kwotę tę należy podwyższyć o stawkę 23 % podatku od towarów i usług, tj. o kwotę 41,40 zł.
W związku z powyższym, w myśl art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.