Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 marca 2016 r. oddalił skargę K. G., K. G., A. G., oraz G. G. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Wyrok wraz z uzasadnieniem, sporządzonym na wniosek skarżących K. G. i G. G., reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika, doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 8 kwietnia 2016 r.
W dniu 16 maja 2016 r. pełnomocnik skarżących wniósł do Sądu skargę kasacyjną od powyższego wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku oraz w piśmie z dnia 4 lipca 2016 r. pełnomocnik wyjaśnił, że skarga kasacyjna nie mogła być złożona w terminie na skutek okoliczności nie zawinionych przez strony, a spowodowanych brakiem możliwości porozumienia się co do dalszego postepowania. Ponadto pełnomocnik stwierdził, że z uwagi na wzajemne relacje w rodzinie skarżących, to K. G. odgrywa zasadniczą rolę w działaniu skarżących, co do kontaktu z pełnomocnikiem. Natomiast K. G. do 12 maja 2016 r. był chory. Pełnomocnik dołączył do akt zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia G. G. Dodał też, że przyczyna uchybienia terminu ustała 13 maja 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do treści przepisu art. 87 § 2 powołanej ustawy przywrócenie terminu podlega ocenie pod kątem uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego oraz zachowania wymogów formalnych do złożenia tego wniosku.
Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o jakim mowa w art. 86 § 1 cytowanej ustawy, należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Jeżeli natomiast przy dokonywaniu określonych czynności procesowych strona korzystała z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, to przy tej ocenie również należy ocenić obiektywny miernik należytej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnego pełnomocnika procesowego.
Zdaniem Sądu, wskazana przez pełnomocnika skarżącego okoliczność nie stanowi o braku winy skarżących w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że powodem usprawiedliwiającym uchybienie terminu nie może być brak porozumienia co do kierunku prowadzonej sprawy, między skarżącymi a ich pełnomocnikiem. Sąd bowiem nie ingeruje w kontakty między stroną a jej pełnomocnikiem, co oznacza, że nie tylko nie ocenia tej współpracy ale też nie może brać pod uwagę okoliczności takich jak w niniejszej sprawie, tj. braku porozumienia.
Ponadto należy zauważyć, że skarżący prowadzą swoją sprawę od 2013 r. z pomocą profesjonalnego pełnomocnika i już wcześniej składali skargę kasacyjną, zatem mają wiedzę na temat terminu złożenia skargi kasacyjnej i skutków uchybienia tego terminu. Dlatego też niepodjęcie decyzji, co do złożenia środka zaskarżenia w zakreślonym terminie nie może być postrzegane jako działanie niezawinione.
Odnosząc się zaś do podnoszonego przez pełnomocnika skarżących złego stanu zdrowia K. G., należy wskazać, że okoliczność ta nie została w żaden sposób udokumentowana. Pełnomocnik skarżących dołączył bowiem zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia G. G., a nie K. G..
Niezależnie natomiast od powyższego należy wskazać, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym, nagła choroba może być podstawą do przywrócenia terminu do dokonania czynności, ale tylko w wypadku, gdy nie pozwala ona na wyręczenie się inną osobą. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik reprezentuje dwóch skarżących, zatem nawet w sytuacji choroby jednego z nich, miał możliwość skontaktowania się, czy odebrania informacji od drugiego skarżącego. Skoro skarżący nie dopełnili tego obowiązku (nie zostało to bowiem w żaden sposób podniesione i wykazane przez strony), to zdaniem Sądu, nie dochowali oni należytej staranności przy prowadzeniu własnej sprawy.
Konkludując, należy podkreślić, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnili braku swojej winy w uchybieniu terminu.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.