Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 2118/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę L. H. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 1999 r. sygn. akt II SA 1070/99 wobec wniesienia jej po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się ww. wyroku.
Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OSK 467/06 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną L. H. na postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania.
W dniu 16 maja 2006 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kolejna skarga o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 1999 r. W skardze tej podniesiono, że w związku z zaskarżeniem powyższego orzeczenia do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu i uznaniem skargi przez Trybunał za niedopuszczalną, prawomocność wyroku NSA z dnia 16 listopada 1999 r. należy liczyć od dnia wydania orzeczenia Komitetu Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu tj. od dnia 17 października 2002 r. Zatem pięcioletni termin, przewidziany w art. 278 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), po upływie którego nie można żądać wznowienia postępowania zakończy swój bieg, według skarżącego w dniu 17 października 2007 r. W dalszej części uzasadnienia skargi o wznowienie L. H. wskazał na niewłaściwe zastosowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 listopada 1999 r. przepisów prawa materialnego oraz wydanie tego orzeczenia na postawie nieprawdziwych okoliczności faktycznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 285 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania.
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że orzeczenie takie zostało wydane.
Jak wyżej wskazano prawomocnym postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną L. H. w przedmiocie wznowienia postępowania. Uprawomocnienie się tego orzeczenia powoduje niedopuszczalność ponownego wznowienia postępowania, niezależnie od podstaw uzasadniających ponowne wznowienie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2000 r. sygn. akt I CKN 1142/00 – OSNC 2001/7-8/108). Już zatem z samej tej przyczyny skarga o wznowienie postępowania z dnia 15 maja 2006 r. jest niedopuszczalna.
W tej sytuacji na marginesie jedynie wypada zauważyć, że twierdzenie skarżącego o odmiennym sposobie ustalenia daty uprawomocnienia się wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 1999 r. jest nieuzasadnione. Skarga bowiem do międzynarodowej organizacji, jaką jest Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu – sądowy organ Rady Europy, jest możliwa jedynie wówczas gdy wykorzystane zostały wszystkie dostępne w kraju środki odwoławcze przewidziane przez prawo w sprawach, których skarga dotyczy.
Trybunał w Strasburgu nie jest sądem odwoławczym, ani instancją odwoławczą od orzeczeń sądów polskich, nadto jego rozstrzygnięcia nie mają wpływu na ustalenie od kiedy orzeczenie krajowe staje się prawomocne.
Z przyczyn zatem wymienionych wyżej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 285 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.