Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto art. 107 ust. 3 pkt 1, art. 70 ust. 2, art. 110 ust. 1 i 2, art. 114 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 117 ust. 1 i 2, art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), decyzję Komendanta [...] Policji w K. z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy w części dotyczącej odmowy wypłacenia byłemu funkcjonariuszowi Policji, Z. K., zawieszonej części uposażenia za okres od [...] czerwca 2001 r. do [...] lipca 2003 r., uchylił decyzję i umorzył postępowanie w zakresie dotyczącym odmowy wypłacenia wynagrodzenia temu funkcjonariuszowi za okres roku po zwolnieniu ze służby oraz odmowy wypłacenia odsetek ustawowych za okres zawieszenia wypłaty wynagrodzenia, a ponadto uchylił decyzję i przekazał do ponownego rozpoznania żądania Z. K. wypłaty nagród rocznych za lata 2001, 2002 i 2003 r. W uzasadnieniu podał, że Komendant [...] Policji w K. rozkazem personalnym, wydanym na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, zawiesił Z. K. w czynnościach służbowych od dnia [...] czerwca 2001 r. w związku z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym o popełnieniu przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego z art. [...].
Jednocześnie, zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy o Policji, na okres zawieszenia w czynnościach zawiesił temu policjantowi 50 % ostatnio należnego uposażenia. Z. K. zawieszony został w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego.
Wobec tego, że Komisja Lekarska MSWiA w K. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. uznała, że Z. K. jest trwale niezdolny do służby w Policji, Komendant [...] Policji w K. uwzględniając raport tego funkcjonariusza, rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...], z datą wydania tego rozkazu zwolnił go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji.
Sąd [...] w B. wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2003 r., wydanym w sprawie o sygn. akt: [...], utrzymał w mocy wyrok Sądu [...] w C. z dnia [...] lipca 2002 r., wydany w sprawie o sygn. akt: [...], skazujący Z. K. na karę [...] pozbawienia wolności w zawieszeniu na [...] lata i karę grzywny w wysokości [...] stawek dziennych.
Wobec skazującego wyroku za przestępstwo umyślne, na podstawie art. 124 ust. 2 powołanej ustawy o Policji, odmówiono Z. K. wypłaty zawieszonej części wynagrodzenia.
Z uwagi na fakt, że skarżący po zwolnieniu ze służby w Policji od [...] sierpnia 2003 r. pobierał świadczenie emerytalne, stosownie do postanowień art. 117 ust. 2 ustawy o Policji, żądanie wypłacenia wynagrodzenia za okres roku po zwolnieniu na podstawie art. 117 ust. 1 ustawy o Policji, stało się bezprzedmiotowe i dlatego w tym zakresie umorzono postępowanie.
Umorzono także postępowanie w zakresie żądania wypłacenia odsetek za zwłokę. Zgodnie bowiem z ustalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sprawa dotycząca odsetek o charakterze cywilnoprawnym nie może być merytorycznie rozpatrzona w drodze decyzji. Wszczęte w takiej sprawie postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe.
Kwestia związana z odmową wypłacenia nagród rocznych za lata 2001, 2002, 2003 jest przedmiotem odrębnych postępowań i dlatego też żądanie skarżącego w tym zakresie przekazano organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. K. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w zakresie odmowy wypłacenia zawieszonego wynagrodzenia oraz umorzonego postępowania, zaznaczając, że została ona wydana z naruszeniem art. 7 kpa oraz § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. – w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, polegającej na dowolnej, błędnej i niekorzystnej dla skarżącego interpretacji przepisów.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne, wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania.
Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Rozpatrując skargę Z. K. pod tym kątem Sąd nie stwierdził, aby organy policyjne podejmujące zaskarżone decyzje dopuściły się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawę materialnoprawną odmowy wypłacenia Z. K. zawieszonej części uposażenia za okres od [...] czerwca 2001 r. do [...] lipca 2003 r. – na czas zawieszenia w czynnościach służbowych – stanowił przepis art. 124 ust. 2 ustawy o Policji.
Z treści tego przepisu wynika, że policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki uposażenia wprowadzone w czasie zawieszenia w czynnościach służbowych, po zakończeniu postępowania karnego, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sadowym. Innymi słowy prawo do zaspokojenia takich roszczeń finansowych przysługuje jedynie funkcjonariuszowi Policji uniewinnionemu przez Sąd od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa.
Wobec tego, że skarżący prawomocnym wyrokiem sądu uznany został winnym zarzucanego mu czynu i za to skazany prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności, w świetle postanowień powołanego art. 124 ust. 2, nie przysługuje mu część niewypłaconego uposażenia za okres zawieszenia w czynnościach.
Sąd podzielił również słuszność stanowiska organu w zaskarżonej decyzji w zakresie uznania za bezprzedmiotowe żądania wypłacenia świadczenia pieniężnego na podstawie art. 117 ust. 1 ustawy o Policji.
Z treści tego przepisu wynika, że policjantowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na skutek stwierdzenia jego trwałej niezdolności do służby (art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji), wypłaca się co miesiąc przez okres po zwolnieniu ze służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkiem o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.
Zgodnie z art. 117 ust. 2 ustawy o Policji, policjantowi zwolnionemu ze służby w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, który nabył prawo do emerytury, przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń.
Z. K. został zwolniony ze służby w trybie powołanego art. 41 ust. 1 pkt 1, co w sprawie jest bezsporne i po zwolnieniu ze służby z dniem [...] sierpnia 2003 r. wybrał świadczenie dla siebie korzystniejsze, tj. świadczenie emerytalne przyznane mu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, ABW, PSP i SW oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214 z późn. zm.).
W tym stanie, postępowanie w sprawie roszczenia o świadczenie wynikające z art. 117 ust. 1 ustawy o Policji, jako bezprzedmiotowe, podlegało umorzeniu.
Umorzeniu podlegało także postępowanie w sprawie odsetek za zwłokę w wypłaceniu odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, bowiem nie może ono być – jako roszczenie cywilnoprawne – przedmiotem postępowania administracyjnego. Wszczęte w takiej sprawie postępowanie, jako bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu.
W ocenie Sądu, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie nastąpiło także naruszenie przepisów prawa procesowego. Organy I, jak i II instancji przy wydawaniu zaskarżonych decyzji przestrzegały zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 kpa), a więc podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Należycie i wyczerpująco informowały stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenia ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa).
Wreszcie w sposób wyczerpujący zebrały, rozpatrzyły i oceniły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i 80 kpa) oraz uzasadniły swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa.
Z przytoczonych powodów należało stwierdzić brak uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji i dlatego też Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.