Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] [...] Kurator Oświaty utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] odmawiającą nadania L.B. stopnia nauczyciela mianowanego.
Na powyższą decyzję L.B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1364/10 oddalił skargę.
Pismem z dnia [...] maja 2012 r. L.B. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] października 2010 r. nr [...], jako podstawę prawną przywołując przepisy art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] Ministerstwo Edukacji Narodowej – Departament Kształcenia Ogólnego i Wychowania wystąpił do [...] Kuratora Oświaty o przekazanie dokumentacji przedmiotowej sprawy, natomiast pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] L.B. został zawiadomiony, zgodnie z art. 61 § 4 K.p.a. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Kuratora Oświaty.
Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Minister Edukacji Narodowej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] października 2010 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] odmawiającą nadania L.B. stopnia nauczyciela mianowanego.
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że nie zaszła żadna z przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, dająca podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji [...] Kuratora Oświaty. Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. L.B. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Minister Edukacji Narodowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący, jest prawomocna. Była ona badana bowiem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pod kątem jej zgodności z prawem i Sąd prawomocnym wyrokiem oddalił skargę. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana przez kuratora naruszała prawo. Dlatego też organ związany prawomocnym orzeczeniem Sądu nie może w ogóle rozpatrywać kwestii, czy wystąpiło rażące naruszenie prawa.
Ponadto organ wskazał, iż postępowanie w sprawie nadania L.B. stopnia nauczyciela mianowanego zostało przeprowadzone prawidłowo. W trakcie postępowania odwoławczego [...] Kurator Oświaty przeprowadził postępowanie nadzorcze na podstawie art. 9h ust. 1 pkt 1 ustawy – Karta Nauczyciela, w wyniku którego nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję L.B. zarzucił organowi, iż w decyzjach nie odniósł się do zarzutów postawionych we wniosku z dnia [...] maja 2012 r.
W opinii skarżącego decyzja [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] października 2010 r. nr [...] została wydana z naruszeniem przepisów § 7 ust. 2 w związku z § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli. Skarżący zarzucił [...] Kuratorowi Oświaty, iż nie zastosował art. 9h ust. 2 Karty Nauczyciela, tj. nie stwierdził nieważności czynności Komisji Egzaminacyjnej powołanej przez Wójta Gminy N., podjętych w trakcie postępowania egzaminacyjnego przeprowadzonego na wniosek skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, aniżeli podniesione przez skarżącego. Zezwala na to treść art. 134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że organ rozpatrując żądanie skarżącego z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] października 2010 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania skarżącemu stopnia nauczyciela mianowanego wszczynając postępowanie w niniejszej sprawie, a następnie wydając decyzje o odmowie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji, nie uwzględniły treści uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09. W uchwale tej wyrażono stanowisko, że "żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.), wówczas gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wstępnie – z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu – przeszkody przedmiotowe czyniące jego rozpoznanie niedopuszczalnym.
W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a.". Innymi słowy mówiąc, jeżeli dany akt był już rozstrzygany przez Sąd i oddalono skargę, to – co do zasady – zamyka to drogę ponownego postępowania administracyjnego, ale w zakresie stwierdzenia nieważności co do przedmiotu tego rozstrzygnięcia sądowego.
Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1364/10 oddalił skargę L.B. właśnie na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] października 2010 r. nr [...], a zatem na tę samą decyzję, która jest przedmiotem niniejszej sprawy, zaś w wyroku tym Sąd uznał, iż organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, że skarżący nie spełnił warunków określonych w art. 9b ust. 1 i 2 ustawy – Karta Nauczyciela. Ponadto Sąd uznał, iż decyzje nie naruszają przepisów prawa a podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji. Skoro zatem brak było przesłanek do uchylenia decyzji, to tym bardziej brak było przesłanek nieważnościowych, tym bardziej iż, jak wynika z uzasadnienia wyroku Sąd rozstrzygał w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawna (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Tym samym, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie istnieje już powaga rzeczy osądzonej a w konsekwencji przesłanka przedmiotowa do odmowy wszczęcia postępowania.
Zatem w tej sytuacji należało odmówić wszczęcia postępowania, bowiem stosownie do treści art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn, postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 135 i w zw. z art. 152 oraz art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.