Uzasadnienie
Decyzją z [...] kwietnia 2015 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego utrzymał w mocy własną decyzję z [...] grudnia 2014 r. w sprawie odmowy przyznania P.M. – doktorantowi III roku studiów doktoranckich na dziedzinie nauk [...] [...], stypendium Ministra za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2014/2015.
W uzasadnieniu organ powołał treść rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 14 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania doktorantom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia. Podniósł, iż powołany przez niego zespół do spraw oceny wniosków o przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia w dniu 7 listopada 2014 r. podjął uchwałę w sprawie sposobu oceny wniosków dotyczących roku akademickiego 2014/2015. Zgodnie z powyższymi wytycznymi wniosek mógł uzyskać maksymalnie 100 pkt (z tego 5 pkt za średnią ocen i 95 pkt za wybitne osiągnięcia). Co zaś się tyczy meritum sprawy, to organ wskazał, że przyznano wnioskodawcy 29 pkt za wybitne osiągnięcia, uwzględniając jedynie 7 spośród 72 przedstawionych przez stronę. W szczególności organ nie uwzględnił 65 publikacji z uwagi na niski wkład autorski strony. Podkreślił, że deklarowany wkład autorski na poziomie 10% jest niemożliwy do zweryfikowania w sytuacji braku oświadczeń innych współautorów.
Nadto strona jest członkiem zespołu badawczego wchodzącego w skład konsorcjum i wyniki uzyskane są wynikami pracy całego ośrodka, a nie indywidualnymi osiągnięciami doktoranta. Ostatecznie, po pełnej weryfikacji wniosku, zgodnie z przyjętymi kryteriami, organ przyznał wnioskowi strony 14 pkt. W sytuacji, gdy w danym roku akademickim sporne stypendium przyznawano jedynie doktorantom, którzy uzyskali co najmniej 65 pkt, w ocenie organu, brak było przesłanek do pozytywnego rozpoznania wniosku strony.
Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiódł M.M., zarzucając jej naruszenie art. 199 i 199c ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 2 i 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 14 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania doktorantom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia poprzez nieuwzględnienie 65 wieloautorskich publikacji.
W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, iż uzyskała sporne stypendium w poprzednim roku akademickim, gdy pracowała nad tym samym eksperymentem i gdy przedstawiła publikacje o podobnej ilości współautorów. Powyższe, w ocenie skarżącego, świadczy o tym, iż sporna decyzja pozostaje w sprzeczności z wytycznymi uchwalonymi przez zespół do spraw oceny wniosków o przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia. W wytycznych tych brak jest bowiem mowy o przesłance niskiego wkładu autorskiego doktoranta.
Strona zwróciła też uwagę na nieuwzględnienie przez organ specyfiki pracy nad eksperymentami w dziedzinie fizyki, polegającej na istnieniu wieloosobowych zespołów badawczych.
Dodatkowo skarżący podniósł, iż organ ograniczył się do oceny materii współautorstwa, nie badając kwestii rangi wydawnictwa, czy doniosłości osiągnięcia naukowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy skarżona decyzja odpowiada prawu.
Odnosząc się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności należało podkreślić, że fakt przyznania stronie spornego stypendium w ubiegłym roku akademickim, gdy skarżący pracował nad tym samym eksperymentem i gdy przedstawił publikacje z podobną ilością współautorów nie przesądza o tym, że w bieżącym roku winien uzyskać również stypendium za wybitne osiągnięcia. Ocena na dany rok akademicki dokonywana jest bowiem w odniesieniu do aktualnych wytycznych uchwalonych przez zespół do spraw oceny wniosków o przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia. Wytyczne te zmieniają się co roku, gdyż muszą one uwzględniać aktualne czynniki wpływające na ocenę wniosków takie jak m.in. standard osiągnięć zaprezentowanych przez innych doktorantów, czy też dalszy rozwój nauki. Stąd też rozstrzygnięcia w spornej kwestii z ubiegłych lat, pozostają bez wpływu na aktualną ocenę badanych wniosków.
Także wbrew zarzutowi strony, iż brak zawarcia w oficjalnych kryteriach reguły mówiącej o tym, że stypendium nie należy się gdy wkład wnioskodawcy przy tworzeniu publikacji wieloautorskich jest niski, nie powoduje tego, że organ nie powinien badać tej materii.
Należy bowiem pamiętać, że co do zasady, celem przyznania dochodzonego stypendium jest m.in. uhonorowanie indywidualnych osiągnięć konkretnej osoby (konkretnego doktoranta), a nie osiągnięć zespołu, w którym doktorant pracuje. Aby więc można było mówić o wybitnych osiągnięciach naukowych strony, które miałyby wynikać ze współautorstwa w publikacjach, to jako uprawniona jawi się konkluzja, że wkład wnioskodawcy w tworzenie tych publikacji, musiałby być dużych rozmiarów. Za takim rozumieniem omawianej problematyki przemawia zaś nie tylko literalna wykładnia pojęcia "wybitne osiągnięcia", ale też treść § 2 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 14 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania doktorantom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia, zgodnie z którym, "za wybitne osiągnięcia naukowe uważa się znaczący udział w projektach lub grantach badawczych".
Tak więc sam prawodawca połączył wybitność osiągnięć z wielkością wkładu w prace badawcze. Stąd więc, skoro strona nie wykazała, że posiadała znaczący wkład w tworzenie wszystkich 65 pominiętych przez organ publikacji, to za poprawne należy uznać wnioski organu, iż publikacje te nie świadczą o wybitności osiągnięć skarżącego, a jedynie ewentualnie o wybitności zespołu badawczego, w którego pracach strona uczestniczy.
Za prawidłowe należy również uznać działanie organu, który oceniając sporny wniosek nie brał pod uwagę specyfiki pracy naukowej w dziedzinie [...], a polegającej na tym, że prace te prowadzone są z reguły w dużych zespołach naukowców. Organ badając wnioski ze wszystkich dziedzin nauki, musi bowiem posługiwać się kryteriami uśrednionymi, jednakowymi dla tych wszystkich dziedzin. Tylko bowiem takie postępowanie gwarantuje przy ocenie wniosków, zachowanie minimum obiektywizmu.
W świetle powyższego, za trafne należało też uznać konkluzje organu, który nie widział potrzeby badania materii rangi wydawnictwa, w którym ukazały się publikacje powołane we wniosku, jak też doniosłości osiągnięcia naukowego. Skoro bowiem organ właściwie przyjął kryterium istnienia znaczącego wkładu naukowca w tworzenie publikacji, to brak takiego wkładu skutkował dyskwalifikacją danej publikacji. Takiego skutki nie mogłoby więc zmienić ani ustalenie znaczącej rangi wydawnictwa, w którym ukazała się dana publikacja, ani sama doniosłość osiągnięcia opisanego w publikacji.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).