Uzasadnienie
M. C. skargą złożoną w imieniu swoich małoletnich synów zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku.
W dniu 4 października 2013 r. odbyła się rozprawa w sprawie wszczętej opisaną powyżej skargą, po zamknięciu której zapadł wyrok oddalający skargę.
W dniu 17 października 2013 r. wpłynęło do Sądu pismo, zawierające odwołanie od zapadłego w dniu 4 października 2013 r. wyroku. W piśmie skarżąca podkreśla swoją trudną sytuację życiową i materialną. Wnioskuje o wnikliwe rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wymóg ten nie dotyczy sytuacji, kiedy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 2).
Natomiast zgodnie z treścią art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
W myśl zaś art. 178 powołanej ustawy, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż pismo skarżącej należy uznać za sporządzoną osobiście przez skarżącą skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 922/13.
W aktach sprawy (k.
13) znajduje się zawiadomienie o rozprawie, skierowane do skarżącej, zawierające pouczenie o sposobie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Pouczenie zawierało również informację, iż jest to niezbędne dla skutecznego zaskarżenia wyroku. Powyższe zawiadomienie zostało odebrane w dniu 16 sierpnia 2013 r.
Skarżąca nie zwróciła się do Sądu z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Z akt sprawy nie wynika także, aby skarżąca należała do kręgu osób wymienionych w art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a. Zatem skarga kasacyjna, pomimo nałożonego ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązku jej sporządzenia przez osoby, wymienione w art. 175 p.p.s.a. została sporządzona przez skarżącą osobiście, co w świetle przepisów jest niedopuszczalne.
Z tych względów, na podstawie art. 178 w związku z art. 175 § 1 oraz art. 177 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.