Uzasadnienie
K. B. i J. J. pismem z dnia 8 czerwca 2017 r. wnieśli skargę na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2017 r. skarżący zostali wezwani (każdy z osobna) do uiszczenia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – wymaganego wpisu od złożonej skargi w wysokości po 200 zł. Nadto pismami Sądu z dnia 29 czerwca 2017 r. zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie oraz złożenie jednego odpisu skargi, również w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Jednocześnie zostali poinformowani o skutkach nieuiszczenia wpisu oraz nieuzupełnienia braków formalnych w zakreślonym terminie.
Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu wraz z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych skargi został doręczony skarżącemu K. B. w dniu 4 lipca 2017 r. (zpo, k-19 akt), natomiast skarżącemu J. J. w dniu 3 lipca 2017 r. (zpo, k-21 akt).
Jak wynika z akt sprawy, należny wpis sądowy od skargi za skarżącego K. B. został uiszczony w terminie, tj. w dniu 10 lipca 2017 r., natomiast za skarżącego J. J. - w dniu 13 lipca 2017 r., już po upływie siedmiodniowego terminu.
W dniu 12 lipca 2017 r. (data stempla pocztowego na kopercie) K. B. nadesłał podpisaną przez siebie oraz J. J. skargę wraz z jej odpisem. Jednocześnie w imieniu swoim oraz J. J. wystąpił o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Podniósł, że zakreślony termin był zbyt krótki, bowiem skarżący mieszkają w różnych miejscowościach i wymiana pism w celu podpisania skargi przez skarżących zależała od działania Poczty.
Pismem Sądu z dnia 4 sierpnia 2017 r. K. B. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku, poprzez złożenie pełnomocnictwa J. J. do jego podpisania przez K. B. Wniosek został uzupełniony w zakreślonym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie zaś do treści art. 87 § 1 tej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała zostać dokonana, w terminie siedmiu dnia od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 ww. art.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 ww. art.).
Oznacza to, że jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy wniosek został złożony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, a ponadto uchybienie to nastąpiło bez winy strony.
Jak wynika z akt sprawy, wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, wniesiony w dniu 12 lipca 2017 r., został złożony i uzupełniony w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu przez skarżących.
W przedmiotowej sprawie pomiędzy skarżącymi zachodzi współuczestnictwo formalne. Oznacza to, że skarga na decyzję Prezesa Rady Ministrów w niniejszej sprawie mogłaby zostać wniesiona oddzielnie przez każdego ze skarżących, stosownie do jego uprawnienia. Mimo wniesienia skargi jednym pismem, podlega ona odrębnemu wpisowi w pełnej wysokości od każdego ze skarżących oraz każdy ze skarżących ma obowiązek uzupełnienia braków formalnych skargi, w tym jej podpisania.
Rozpoznając złożony wniosek, trzeba podkreślić, że w orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, zgodnie z obiektywnym miernikiem staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy wzięciu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych, uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu, zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.
Należy wskazać, że pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swoim zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (patrz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, B. Dauter, B. Gruszczyński i inni, Wydanie II, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, s. 205.).
W niniejszej sprawie każdy ze skarżących mógł wnieść skargę niezależnie od drugiego. Każdy otrzymał wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi na swój adres, a termin siedmiodniowy był liczony od daty doręczenia wezwania każdemu ze skarżących indywidualnie, a nie od daty doręczenia wezwania skarżącemu K. B., który nie otrzymał pełnomocnictwa do zastępowania w niniejszej sprawie J. J.. Skarżący J. J. w piśmie z dnia 11 sierpnia 2017 r. udzielił K. B. pełnomocnictwa jedynie do podpisania w jego imieniu pisma z dnia 12 lipca 2017 r. z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W piśmie z dnia 12 lipca 2017 r. skarżący wskazali, że termin siedmiodniowy do podpisania skargi był zbyt krótki w sytuacji, gdy skarga musiała zostać podpisana przez skarżących, którzy mieszkają w różnych miejscowościach i musieli ją sobie przesyłać za pośrednictwem Poczty.
W ocenie Sądu, taka sytuacja jest konsekwencją niedostatecznej staranności skarżących w prowadzeniu swojej sprawy. Przyjmując obiektywny miernik staranności, każdy ze skarżących mógł przesłać do Sądu skargę podpisaną przez siebie bez potrzeby przesyłania jej drugiemu. Stąd też argumentacja wniosku nie zasługuje na uwzględnienie.
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż skarżący nie uprawdopodobnili, że uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi było spowodowane przyczynami wskazującymi na brak ich winy.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.