Uzasadnienie
M.S. legitymuje się własnościowym prawem spółdzielczym do lokalu nr [...] przy ulicy [...] w W. i w dniu [...] grudnia 2002 roku wniosła o wymeldowanie z tego lokalu B.W. wraz z jej niepełnoletnim synem J. z powodu nie zamieszkiwania w powyższym lokalu od wielu lat. W dniu [...] lutego 2004 roku organ wszczął postępowania administracyjne i w dniu [...] listopada 2003 r. Prezydent W. decyzją nr [...] orzekł o wymeldowaniu B.W. wraz z jej niepełnoletnim synem J. z pobytu stałego z przedmiotowego lokalu. Decyzje tę organ oparł na treści art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.). Powołując się na zeznania świadków (w tym słuchanych w drodze pomocy prawnej przez pracowników Urzędu Miasta L.) oraz na zgromadzone w toku postępowania dokumenty uznano, że miejscem zamieszkania B.W. i jej syna J. jest mieszkanie w L. Tam też koncentruje się jej życie rodzinne, wszystkie codzienne sprawy, miejsce gdzie przebywa, wypoczywa i prowadzi gospodarstwo domowe. Tam też małoletni J. uczęszcza do szkoły. Organ nie dał wiary pisemnym oświadczeniom B.W. oraz zeznaniom jej małżonka, że mieszka ona w przedmiotowym lokalu w W..
Od powyższej decyzji złożyła odwołanie do Wojewody [...] J.M., zameldowana w przedmiotowym lokalu uczestniczka postępowania administracyjnego, matka B.W. i najemczyni przedmiotowego lokalu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania wskazywała na szereg złożonych załączników kwestionujących, jej zdaniem, prawa M. S. do przedmiotowego lokalu
Wojewoda [...], po rozpatrzeniu sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 roku utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, potwierdzając zasadność jej argumentacji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J.M. wniosła o uchylenie powyższej decyzji. Podnosiła, że M.S. pogwałciła jej uprawnienia do przedmiotowego lokalu wynikające z faktu zamieszkiwania w nim i odbudowania ze zniszczeń wojennych oraz podnosiła naganne zachowanie M.S. wobec niej i córki. W jej ocenie cała niniejsza sprawa zmierza do pozbycia się skarżącej z tego lokalu. Nadto na rozprawie wskazywała, że jest najemczynią przedmiotowego lokalu wraz z córką B.W., zaś przed sądem powszechnym toczy się sprawa z powództwa M.S. przeciwko skarżącej i jej córce o wydanie przedmiotowego lokalu. Oświadczyła nadto, że sama nigdy na drodze sądowej nie kwestionowała prawa M.S. do przedmiotowego lokalu.
Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniach obu decyzji.
Uczestniczki postępowania M.S. i B.W. nie zajęły żadnego stanowiska w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga nie jest zasadna.
Według art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jednolity tekst Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) organ administracji wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub tymczasowego i jednocześnie niedopełniła obowiązku wymeldowania się. Oznacza to, że w świetle art. 10 ust. 1 cyt. ustawy przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt jej przebywania w oznaczonym lokalu bez konieczności legitymowania się potwierdzeniem uprawnienia do przebywania w nim. Jest to konsekwencją charakteru i istoty czynności zameldowania wyłącznie jako aktu rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby (art. 1 ust. 2 cyt. ustawy).
Tak jak zameldowanie, również wymeldowanie (por. art. 15 ust. 1 cyt. ustawy) jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby o ustaniu jej pobytu w dotychczasowym miejscu (o jego opuszczeniu).
Analogicznie jak w przypadku zameldowania, również przy wymeldowaniu źródłem powinności organu administracji dokonania tej czynności jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym miejscu.
Organ administracji, podejmując decyzję o wymeldowaniu, w uzasadnieniu tej decyzji oparł się na licznych przesłankach faktycznych pozwalających stwierdzić fakt niezamieszkiwania B.W. i jej syna J. w przedmiotowym lokalu. Zgromadzone w tej sprawie dowody są przekonywujące. Od dawna miejscem zamieszkania B.W. i jej syna J. jest mieszkanie w L., w którym koncentruje się jej życie rodzinne, wszystkie codzienne sprawy, miejsce gdzie przebywa, wypoczywa i prowadzi gospodarstwo domowe. Małoletni J. uczęszcza do szkoły w L.. Skarżąca zarówno w odwołaniach, jak i w skardze, a także wraz z B.W. - w trakcie postępowania administracyjnego, nie przedstawiły żadnych okoliczności pozwalających na zaprzeczenie powyższym ustaleniom.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego niniejszą sprawę prawidłowo rozpoznano i rozstrzygnięto w postępowaniu administracyjnym, dokonując prawidłowych ustaleń i powołując prawidłową podstawę prawną tych rozstrzygnięć.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 132 i art. 151 przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.