Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. Rektor – Komendant Wyższej Szkoły [...] w [...] na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429), zwanej dalej "u.d.i.p.", oraz art. 104 i art. 107 § 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2020 r., poz. 256), po rozpatrzeniu wniosku L. C. o udostępnienie informacji publicznej postanowił odmówić udostępnienia żądanej informacji publicznej.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w dniu [...] lutego 2020 r. do organu wpłynęło pismo z dnia [...] lutego 2020 r. L. C. w przedmiocie udzielenia pisemnej informacji w następującym zakresie:
- 1. zasad rekrutacji funkcjonariuszy oraz pracowników (w szczególności spośród dotychczasowej kadry COSSW w [...]) do WS[...] (w szczególności do kampusu mundurowego w [...]),
- 2. kryteriów naboru do WS[...] na stanowiska dydaktyczne (w szczególności spośród funkcjonariuszy COSSW w [...]),
- 3. osób imiennie odpowiedzialnych, oprócz Pana, za proces rekrutacji do WS[...],
- 4. przepisów dotyczących obiegu i archiwizowania korespondencji w WS[...] (w przypadku zasad odmiennych od obowiązujących w Służbie Więziennej wnoszę o przesłanie aktu prawnego zawierającego takie zasady).
Złożony wniosek wnioskodawca uzasadnił brakiem odpowiedzi na składane aplikacje do WS[...], brakiem pozytywnego rozstrzygnięcia raportu do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie przeniesienia z COSSW w [...] do WS[...], co – w ocenie wnioskodawcy – narusza ważny interes społeczny i publiczny.
W stanowisku w sprawie z dnia [...] marca 2020 r. organ wezwał wnioskodawcę do wykazania istnienia istotnego interesu publicznego. Jednocześnie organ odnosząc się do pkt 4 powołanego wyżej pisma w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie "Przepisów dotyczących obiegu i archiwizowania korespondencji w WS[...] (...)", wskazał, że Wyższa Szkoła [...] w [...] jako jednostka organizacyjna Służby Więziennej stosuje ogólne zasady dotyczące obiegu i archiwizacji korespondencji, jakie obowiązują w Służbie Więziennej. Tym samym informacja w zakresie pkt 4 pisma została wnioskodawcy udzielona przez organ.
W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie wnioskodawca przedstawił w piśmie z dnia [...] marca 2020 r. – odnośnie do istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego – lakoniczne uzasadnienie, z którego wynika, że: "żądane informacje są istotne dla interesu publicznego, bowiem w przygotowaniu są kroki prawne wobec Pana jako kierownika jednostki organizacyjnej celem wyeliminowania tych nieprawidłowości, co powstrzyma podobne sytuacje w przyszłości".
W tym samym piśmie wnioskodawca wskazuje, że ma solidne podstawy, by twierdzić, iż w Wyższej Szkole [...] w [...] zachodzą nieprawidłowości w zatrudnieniu kadry, "czego dowodem jest chociażby fakt, iż podczas zatrudnienia osób do WS[...] w [...] Kampusu mundurowego w [...] bez żadnej przyczyny i uzasadnienia została pominięta grupa funkcjonariuszy z COSSW w [...] Tym bardziej, że nie jeden raz składałem akces do podjęcia współpracy z WS[...] (...)".
Rektor – Komendant Wyższej Szkoły [...] w [...] podkreślił, iż zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Prawo do informacji publicznej obejmuje między innymi uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególne istotne dla interesu publicznego.
Organ wskazał, że prośba o udzielenie informacji w zakresie, o którym mowa w pkt 1-3 pisma z dnia [...] lutego 2020 r., wymaga odtworzenia stanu faktycznego istniejącego w przeszłości, co niewątpliwie wymaga dokładnej weryfikacji dokumentów organizacyjnych. Organ wyjaśnił, że nie dysponuje gotowymi informacjami, których udostępnienia domaga się wnioskodawca. Nie prowadzi bowiem zestawień danych dotyczących zatrudnienia pracowników i funkcjonariuszy według kryteriów wskazanych przez wnioskodawcę, zaś ich sporządzenie wymagałoby dużego nakładu pracy i nadmiernego obciążenia pracowników.
Tym samym nie są to informacje "istniejące", lecz konieczne do ewentualnego wytworzenia na żądanie wnioskodawcy. Okoliczność ta prowadzi do konstatacji, że żądane informacje nie posiadają charakteru informacji prostej. Powyższe oznacza, że informacje objęte wnioskiem stanowią informację publiczną przetworzoną, a zatem taką, która zostałaby opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Przetworzenie informacji jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia, analizy, zredagowania informacji, pozostających w dyspozycji podmiotu zobowiązanego.
W odniesieniu do pkt 1 i 2 przedmiotowego wniosku organ wskazał, że "nabór" funkcjonariuszy do pełnienia służby w Wyższej Szkole [...] w [...], zwanej dalej także "WS[...]", odbył się w ramach przeniesienia służbowego na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 z późn. zm.). Natomiast nawiązanie stosunku pracy z nauczycielami akademickimi nastąpiło na warunkach wskazanych w ustawie – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2020 r., poz. 85 i 374). Mając na względzie okoliczność, że proces pozyskania kadry uczelni przebiegał w dość długim okresie, konieczne jest przeprowadzenie analizy danych będących w posiadaniu organu i wykonanie odpowiednich zestawień, wymagających zaangażowania intelektualnego pracowników uczelni. Przygotowanie informacji we wnioskowanym zakresie wymaga nie tylko analizy list obecności, ale także innych dokumentów takich jak między innymi: zwolnienia lekarskie, ewidencje podróży służbowych, notatki czy też inne formy zestawień danych powstałe w trakcie uzupełniania kadr.
Ponadto organ podkreślił, że żądanie udostępnienia informacji publicznej odnosi się do wskazania zarówno wszystkich osób odpowiedzialnych za przeprowadzanie procesów rekrutacyjnych w Wyższej Szkole [...] w [...], jak i osób odpowiedzialnych za pozyskanie kadry do kampusu mundurowego WS[...] znajdującego się w [...] Biorąc pod uwagę znaczną liczbę postępowań kwalifikacyjnych i konkursowych przeprowadzanych w WS[...] od dnia rozpoczęcia funkcjonowania, to jest od dnia 1 stycznia 2019 r., sporządzenie informacji wymaga znacznego nakładu pracy i podjęcia szeregu czynności analitycznych ze strony pracowników WS[...], począwszy od ustalenia składu każdej komisji konkursowej oraz przeanalizowania wszystkich obecności funkcjonariuszy i pracowników wyznaczonych do przeprowadzenia rekrutacji, po analizę list obecności funkcjonariuszy i pracowników WS[...] pod kątem urlopów, absencji chorobowej i innych nieobecności wynikających ze stosunku służbowego oraz analizę rejestru podróży służbowych.
Organ podkreślił, że przygotowanie odpowiedzi na tak skonstruowane pytania, wymagające stworzenia odpowiednich wykazów według podanych przez wnioskodawcę kryteriów, niewątpliwie wymaga zaangażowania sił i środków odpowiednich pracowników uczelni. Czynności takie wskazują na proces tworzenia jakościowo nowej informacji, a zatem informacji przetworzonej. Przetworzenie w okolicznościach sprawy będzie więc polegało na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy.
Zdaniem organu wnioskodawca żądając wnioskowanych informacji, obowiązany był do wykazania ważnego interesu publicznego, który przyświeca ich pozyskaniu. Udzielanie informacji publicznej przetworzonej podmiotom, które nie zapewniają, iż zostanie ona wykorzystana w celu usprawnienia funkcjonowania danego organu państwa, przemawia za przyjęciem, iż po ich stronie nie występuje szczególnie istotny interes publiczny uzasadniający udzielenie im żądanej przetworzonej informacji publicznej. Ustawodawca w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy powiązał prawo dostępu do informacji publicznej przetworzonej z istnieniem po stronie wnioskodawcy przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. Słusznie przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, iż powinność wykazania interesu publicznego spoczywa w głównej mierze na autorze wniosku o udzielenie informacji przetworzonej, w myśl zasady koniecznego współdziałania organu i podmiotu ubiegającego się o załatwienie sprawy w określony sposób.
Powyższe znajduje, w ocenie organu, uzasadnienie w wyroku z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt SK 27/14, w którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ograniczenie dostępu do informacji publicznej przetworzonej jest niezbędne dla ochrony interesu publicznego, jest adekwatnym środkiem do realizacji założonego przez ustawodawcę celu, a ciężar w postaci wykazania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego nałożony na obywatela nie jest nadmiernie dolegliwy. Z całą pewnością ograniczenie to nie prowadzi do naruszenia istoty prawa do informacji publicznej.
Dla dokonania prawidłowej oceny, czy udzielenie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, organ wziął pod uwagę nie tylko intencję wnioskodawcy i wskazany przez niego cel, ale także istotę i charakter żądanej informacji z uwagi na treść przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, w którym chodzi między innymi o to, czy uzyskanie danej informacji przetworzonej może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w konkretnej dziedzinie życia społecznego i wpływać na usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności.
W ocenie organu żądający udostępnienia informacji publicznej dopuścił się nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej. W literaturze uważa się, że nadużywanie publicznego prawa podmiotowego ma miejsce wówczas, gdy jakiś podmiot podejmuje prawnie dozwolone działania dla osiągnięcia celów innych niż przewidziane przez ustawodawcę. Takie działanie lub zaniechanie jest wprawdzie zachowaniem podmiotu "mającego prawo", ale nie służy społecznie uzasadnionym interesom tego podmiotu. W doktrynie twierdzi się, że nadużycie prawa to sytuacja, w której podmiot czyni użytek ze swego prawa niezgodnie z zakładanymi w danym systemie czy normami uzasadnionymi aksjologicznie.
Organ podkreślił, iż ze złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynika, iż w ocenie wnioskodawcy został naruszony wany interes społeczny i publiczny poprzez: brak odpowiedzi na składane aplikacje do WS[...], brak pozytywnego rozstrzygnięcia raportu wnioskodawcy do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie przeniesienia z COSSW w [...] do WS[...]. Co więcej, żądane informacje są, zdaniem wnioskodawcy, istotne dla interesu publicznego z uwagi na "przygotowywane" kroki prawne w celu wyeliminowania rzekomych nieprawidłowości w zatrudnieniu kadry. Powyższe prowadzi do wniosku, że informacje żądane przez wnioskodawcę dotyczą jedynie jego interesu prawnego i nie służą one jakiemukolwiek dobru powszechnemu.
W ocenie organu wnioskowanie o udzielenie przedmiotowych informacji miało na celu wyłącznie zaspokojeniu indywidualnych potrzeb wnioskodawcy. W konsekwencji cel zamierzony przez wnioskodawcę sprzeczny jest z celem, który założył ustawodawca w ustawie o udostępnieniu informacji publicznej.
Organ zaznaczył, iż biorąc pod uwagę, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną, usprawiedliwione było żądanie od wnioskodawcy wykazania interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie żądanych informacji. Wnioskodawca powinien więc wykazać, że informacje, które zamierza uzyskać, nie dotyczą wyłącznie jego interesu, że działa on w interesie publicznym, a sprawa, o której chce zostać poinformowany, ma szczególne znaczenie dla funkcjonowania państwa. Z okoliczności sprawy wynika, iż wnioskodawca nie zamierzał wykorzystać przetworzonej informacji publicznej zgodnie z wymaganym dla jej udostępnienia interesem publicznym.
W ocenie organu argumentacja, na którą powołuje się wnioskodawca, wskazuje, iż nie realizuje on interesu publicznego, lecz swój własny interes faktyczny. Nie ma przesłanek formalnoprawnych, które nakładałyby na Rektora – Komendanta, jako organ wykonawczy uczelni, zobowiązanie do nawiązania stosunku prawnego pomiędzy uczelnią a wnioskodawcą lub jakimkolwiek innym pracownikiem lub funkcjonariuszem. W ocenie organu istotne jest rozróżnienie w niniejszej sprawie interesu publicznego w prowadzonej rekrutacji do uczelni służącej realizacji zaufania obywateli do państwa od wskazywanego przez wnioskodawcę jako interesu publicznego skutku w indywidualnej sprawie. Organ stoi na stanowisku, że interes publiczny nie uzasadnia udzielenia informacji przetworzonej, w sytuacji, gdy skutek udzielenia wnioskowanej informacji publicznej zostanie zrealizowany jedynie w sferze indywidualnej wnioskodawcy.
Pobocznie organ wskazał, że funkcjonariusz jest w stosunku służbowym i zgodnie z pragmatyką służbową funkcjonariusz może być z urzędu przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w przypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami służby. Powyższe oznacza, że "nabór" prowadzony w ramach Służby Więziennej może odbywać się w innym sposób i według innych kryteriów, niż tych określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r., poz. 1040 z późn. zm.).
Organ ponadto wskazał, że WS[...] jest jednostką organizacyjną Służby Więziennej i w związku z tym zachodzą ograniczenia w zakresie możliwości udostępnienia danych osobowych funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej. Zgodnie z art. 24b ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej informacji dotyczących danych osobowych funkcjonariuszy oraz pracowników nie udziela się na wniosek osób pozbawionych wolności lub innych podmiotów.
Skargę na ww. decyzję nr [...] Rektora – Komendanta Wyższej Szkoły [...] w [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. C. reprezentowany przez radcę prawnego.
Zaskarżonej decyzji zarzucono:
- 1) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący nie posiada ważnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanych informacji,
- 2) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 24b ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż wskazany przepis ma zastosowanie w niniejszej sprawie,
- 3) naruszenie prawa procesowego mającego wpływ na wydaną decyzję, tj. art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności braku wykazania przez organ nieistnienia przesłanki szczególnej ważności dla interesu publicznego.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od Rektora – Komendanta Wyższej Szkoły [...] w [...] na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Skarżący podniósł, iż nie zgadza się z organem, który wydał zaskarżoną decyzję, iż "powinność wykazania interesu publicznego spoczywa w głównej mierze na autorze wniosku o udzielenie informacji przetworzonej". Co więcej, w przedmiotowej sprawie skarżący wskazał na zasadność swojego wniosku i sprostał swojemu obowiązkowi nałożonemu ustawą. Skarżący wyjaśnił bowiem, że ma solidne podstawy, by twierdzić, iż w Wyższej Szkole [...] w [...] zachodzą nieprawidłowości, między innymi z zatrudnianiem kadry.
Dowodem jest chociażby fakt, iż podczas zatrudniania osób do WS[...] w [...] kampusu mundurowego w [...] bez żadnej przyczyny i uzasadnienia została pominięta grupa funkcjonariuszy z COSSW w [...] W tajemnicy był utrzymywany sposób naboru do kadry WS[...] w [...] kampusu mundurowego w [...] i nie ze wszystkimi funkcjonariuszami dawnego COSSW w [...] rozmowy w sprawie propozycji zatrudnienia zostały przeprowadzone. Funkcjonariusze COSSW w [...], z którymi władze WS[...] przeprowadziły rozmowę o ich przejściu w struktury uczelni, spotykali się z sugestią, aby przebieg i treść rozmów zachować w tajemnicy. Władze WS[...] nie podawały do wiadomości ogólnej, kto jest odpowiedzialny za nabór. Przez okres około 9 miesięcy rozmowy były prowadzone w tajemnicy i następowały po telefonicznym wezwaniu poszczególnych funkcjonariuszy do siedziby WS[...].
Co więcej, WS[...] w [...] poinformowała pisemnie o prowadzonej rekrutacji wszystkie ośrodki oprócz COSSW w [...]. Rekrutacja prowadzona była w niejasnych okolicznościach, w sposób utajniony, nieokreślający żadnych profilów osobowych kandydatów czy zasad naboru, rozmowy przedstawicieli WS[...], w tym Rektora-Komendanta odbywały się z wybranymi funkcjonariuszami COSSW w [...].
Skarżący podkreślił, iż nieprawidłowości te wpływają na funkcjonowanie podmiotów władzy publicznej, poprzez możliwość dopuszczania się m. in. dyskryminacji w zatrudnieniu oraz naruszania zasad szanowania godności i dobrego imienia pracownika, a więc żądane informacje są istotne dla interesu publicznego, bowiem skarżący chciałby podjąć kroki prawne wobec instytucji celem wyeliminowania tych nieprawidłowości, co powstrzymałoby podobne sytuacje w przyszłości.
Skarżący nie zgadza się również ze stanowiskiem organu wyrażonym pobocznie w pkt. XI decyzji, jakoby funkcjonariusz będący w stosunku służbowym mógł być przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce z uwagi na ważne potrzeby służby i może to odbywać się według innych kryteriów niż określonych w Kodeksie pracy. Przeciwne stanowisko zajął chociażby Sąd Okręgowy w K. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w postanowieniu z dnia [...] listopada 2019 r., sygn. akt [...], gdzie orzekł, że do funkcjonariuszy mają zastosowanie przepisy prawa pracy, a uzasadnienie decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza do innej jednostki jedynie "ważnym interesu służby“ zaprzecza podstawowym zasadom prawa pracy. W myśl tych zasad pracodawca jest obowiązany szanować godność i inne dobra osobiste pracownika.
Nie sposób zaś mówić o poszanowaniu godności i dóbr osobistych pracowników wówczas, gdy nie mogą oni nawet poznać przyczyn, dla których nie zostali uwzględnieni w procesie rekrutacji przez WS[...] w [...].
Skarżący zaznaczył, że w przepisie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. chodzi o to, czy udostępnienie określonej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, tj. może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w określonej dziedzinie życia społecznego, może wpływać na poprawę, usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności. Rektor – Komendant Wyższej Szkoły [...] w [...] wydając natomiast decyzję odmowną, nie wykazał, żeby w sprawie nie zachodził ważny interes publiczny, a więc nie sprostał nałożonemu na niego ciężarowi dowodowemu, o którym mówi Naczelny Sąd Administracyjny w wskazanym powyżej wyroku. Wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej winien bowiem zostać rozpoznany, jak podkreśla skarżący, zarówno gdy brak w nim będzie jakiegokolwiek uzasadnienia "szczególnego interesu publicznego", jak również kiedy wnioskodawca w ogóle nie zareaguje na wezwanie, by ten interes wykazał.
W takiej sytuacji podmiot zobowiązany powinien samodzielnie zbadać przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego. Obciążony takim obowiązkiem jest przede wszystkim podmiot dysponujący informacją i to on musi dokonać takiej kwalifikacji z chwilą otrzymania wniosku, ewentualnie po wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnienia argumentacji w nim przedstawionej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Przedmiotem skargi w badanej sprawie była decyzja organu administracyjnego odmawiająca skarżącemu udzielenia informacji publicznej. Podstawę odmowy udostępnienia informacji publicznej było uznanie przez organ, że żądana przez skarżącego informacja publiczna stanowi informację przetworzoną, a skarżący nie udzielił stosownej odpowiedzi na wezwanie do wskazania powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p..
Podnieść należy, iż poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że spełniony został zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Organ, do którego wpłynął wniosek o udzielenie informacji publicznej, czyli Rektor – Komendant Wyższej Szkoły [...] w [...], jest podmiotem wykonującym zadania publiczne. Żądana przez skarżącego informacja stanowiła informację publiczną, gdyż w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym, a dostęp do niej przysługuje – co do zasady – każdemu podmiotowi (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to również w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną jest m.in. informacja o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska w zakresie określonym w przepisach odrębnych.
Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej następuje poprzez jej udzielenie, które przybiera formę czynności materialno-technicznej. W sytuacji natomiast gdy organ nie dysponuje żądaną informacją publiczną lub informacja nie ma charakteru informacji publicznej, bądź też dana informacja dostępna jest w innej formie przewidzianej ustawą o dostępie do informacji publicznej, a tryb wnioskowy został niepotrzebnie zainicjowany, właściwym sposobem załatwienia wniosku jest czynność polegająca na skierowaniu do wnioskodawcy zwykłego pisma informującego o przyczynie niemożności udostępnienia informacji publicznej. W wypadku stwierdzenia przeszkód prawnych w udzieleniu żądanej informacji publicznej załatwienie wniosku następuje poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Stosownie do treści art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Odnośnie terminu załatwienia wniosku powołać się należy na przepisy art. 10 ust. 2 oraz art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Przepis art. 10 ust. 2 stanowi, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i ust. 2 udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.
2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
W niniejszej sprawie mamy do czynienia z odmową udostępnienia informacji publicznej z uwagi na brak podania przez skarżącego szczególnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji przetworzonej.
Pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. W judykaturze wskazuje się na trudność z zakreśleniem granicy pomiędzy informacją przetworzoną, a informacją prostą, udostępnioną po wykonaniu na niej pewnych czynności umożliwiających jej udostępnienie. Problem pojawia się bowiem, gdy wnioskodawca wnosi o przedstawienie mu wielu informacji prostych. Dominuje w orzecznictwie stanowisko, że w pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia informacji wskazanej we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1199/11 i z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 416/12; dostępne – podobnie jak wszystkie pozostałe orzeczenia wymienione w tym uzasadnieniu – na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W orzecznictwie przyjęto ogólnie rzecz ujmując, że także suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznane za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14, z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14 i z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11).
W rozpatrywanej sprawie organ błędnie przyjął, iż żądana przez skarżącego informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej. Skarżący zażądał bowiem udostępnienia mu informacji o zasadach rekrutacji funkcjonariuszy oraz pracowników do Wyższej Szkoły [...] w [...], kryteriach naboru do tej Uczelni na stanowiska dydaktyczne oraz o osobach odpowiedzialnych za ten proces rekrutacji.
Skoro zgodnie z § 1 ust. 1 i 3 Statutu Wyższej Szkoły [...] w [...] nadanego zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2018 r. (Dz. Urz. Ministra Sprawiedliwości z 2018 r. poz. 328) – uczelnia ta działa na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1668) i jest jednocześnie jednostka organizacyjną Służby Więziennej działającą na postawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (t.j. Dz. U z 2018 r., poz. 1542 ze zm.), to informacja o zasadach rekrutacji pracowników i funkcjonariuszy do tej uczelni, w szczególności o kryteriach naboru na stanowiska dydaktyczne oraz dane osób odpowiedzialnych za proces rekrutacji jest informacją o sprawach publicznych. Trudno jednak podzielić pogląd organu, iż informacja ta jest informacją przetworzoną.
Zwrócić należy uwagę, iż w myśl § 37 ust. 1 Statutu w uczelni pełnią służbę funkcjonariusze oraz zatrudnieni są pracownicy będący lub niebędący nauczycielami akademickimi. Ustęp 2 stanowi, iż zatrudnienie pracownika będącego lub niebędącego nauczycielem akademickim następuje na podstawie umowy o pracę. Umowę o pracę zawiera Rektor-Komendant.
Stosownie natomiast do § 40 ust. 1 Statutu zatrudnienie nauczyciela akademickiego następuje po przeprowadzeniu otwartego konkursu, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w ustawie. Decyzję o ogłoszeniu konkursu podejmuje Rektor – Komendant z własnej inicjatywy lub na wniosek prorektora (§ 40 ust. 2 Statutu). Ogłoszenie o konkursie powinno zawierać w szczególności, jak stanowi § 40 ust. 3 Statutu:
- 1. opis stanowiska, na które ogłaszany jest konkurs;
- 2. określenie wymagań stawianych kandydatowi, w tym wymagań dotyczących kwalifikacji zawodowych i przebiegu pracy naukowej;
- 3. wykaz wymaganych dokumentów;
- 4. termin i miejsce składania dokumentów;
- 5. określenie terminu rozstrzygnięcia konkursu.
Komisję konkursową powołuje Rektor-Komendant spośród pracowników uczelni i wyznacza jej przewodniczącego. Komisja konkursowa liczy co najmniej trzech członków (§ 40 ust. 4 Statutu). Komisja konkursowa ocenia złożone przez kandydatów dokumenty pod względem formalnym i merytorycznym, przeprowadza rozmowę konkursową z wybranymi kandydatami spełniającymi wymagania i dokonuje wyboru najlepszego kandydata stosownie do § 40 ust. 5 Statutu. Wybrany kandydat musi uzyskać ponad 50 procent głosów członków komisji konkursowej (§ 40 ust. 6 Statutu). W przypadku braku kandydatów lub gdy żaden z kandydatów nie spełnia wymaganych kwalifikacji albo gdy żaden z kandydatów nie uzyskał wymaganej liczby głosów, Rektor – Komendant ogłasza konkurs ponowne (§ 40 ust. 7 Statutu). Jeżeli ponowny konkurs pozostaje bez rozstrzygnięcia, Rektor – Komendant dokonuje jego zamknięcia i zatrudnia wybranego przez siebie kandydata (§ 40 ust. 8 Statutu).
Z przebiegu konkursu komisja konkursowa sporządza protokół i przedstawia go Rektorowi – Komendantowi (§ 40 ust. 9 Statutu). Wyniki konkursu są ogłaszane przez wywieszenie na tablicy informacyjnej oraz umieszczenie na stronie internetowej uczelni oraz udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej (§ 40 ust. 10 Statutu).
Mając zatem na uwadze przytoczone powyżej regulacje Statutu Uczelni, nie sposób przyjąć, iż organ nie posiada informacji o zasadach rekrutacji (podkreślenie Sądu) funkcjonariuszy oraz pracowników do tej Uczelni oraz o kryteriach naboru (podkreślenie Sądu) do tej Uczelni na stanowiska dydaktyczne, a także o osobach odpowiedzialnych za ww. proces rekrutacyjny. Wskazane informacje, w szczególności te dotyczące kryteriów naboru na stanowiska dydaktyczne, były przecież elementem otwartego postępowania konkursowego, o którym mowa w przytoczonym w § 40 ust. 3 Statutu.
Sąd w tej sytuacji przyjął, iż zaskarżona decyzja – jako wydana z naruszeniem prawa materialnego, a mianowicie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien zastosować się do wykładni prawa przedstawionej w niniejszym uzasadnieniu.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.