Uzasadnienie
Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 104 oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. N. od decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w K. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium za miesiąc grudzień 2010 r., w dniu [...] marca 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził m.in., że z żadnego z przepisów ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 z późn. zm.), a w szczególności z jej art. 42 ust. 1 nie wynika, że przyznanie aplikantowi stypendium powinno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Organ odwoławczy nie zastosował trybu nadzwyczajnego określonego w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, lecz procedurę określoną w art. 138 § 1 pkt 2 Kpa.
Decyzja Ministra Sprawiedliwości stała się przedmiotem skargi wniesionej przez W. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący w skardze zarzucił, że organ pierwszej instancji naruszył prawo, gdyż dokonał błędnej wykładni art. 42 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, natomiast organ odwoławczy naruszył prawo, ponieważ bezzasadnie uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W myśl art. 3 § 1 powołanej ustawy, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, natomiast w § 2 tego przepisu ustawodawca zawarł katalog spraw, które podlegają kontroli przez sądy administracyjne.
Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 159 ze zm.) Dyrektor Krajowej Szkoły przyznaje aplikantowi na jego wniosek stypendium na czas trwania aplikacji ogólnej, aplikacji sędziowskiej oraz aplikacji prokuratorskiej, z wyłączeniem okresu stażu, o którym mowa w art. 31 ust.
2. Ustęp 4 tego przepisu stanowi, iż aplikant aplikacji ogólnej, który ubiega się o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej lub prokuratorskiej, zachowuje prawo do pobierania przysługującego mu stypendium do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym zakończył aplikację ogólną.
Zdaniem Sądu, żądanie wypłaty stypendium określonego w art. 42 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury jest roszczeniem o zapłatę i ma ono charakter cywilno – prawny. Tym samym sprawy z tego zakresu należą do właściwości sądów powszechnych.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.