Uzasadnienie
Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [..] z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] o utracie przez K. A. J. statusu osoby bezrobotnej z dniem 23 kwietnia 2003 r.
Organ odwoławczy w podstawie prawnej decyzji, powołał się na art. 6c ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 kpa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał m.in., że z przepisów mających zastosowanie w sprawie wynika, iż bezrobotny jest zobowiązany do zgłaszania się w wyznaczonych terminach do właściwego urzędu pracy w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwości zatrudnienia lub szkolenia.
Natomiast starosta (prezydent) pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie wywiązała się z powyżej określonego obowiązku i nie powiadomiła organ w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Zainteresowany został powiadomiony o obowiązku stawiennictwa w dniu 23 kwietnia 2003 r., jednak w terminie tym nie stawił się przed organem. Nie powiadomił on również organu o przyczynie swego niestawiennictwa.
Decyzja Wojewody [...] stała się przedmiotem skargi złożonej przez K. A. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podał m.in., że w wyznaczonym terminie nie stawił się z powodu utraty przytomności spowodowanej głodem. O zaistniałym zdarzeniu skarżący poinformował organ pismem z dnia 7 maja 2003 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w art. 1 § 1 i 2 stanowi, że sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
W świetle tych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Ustalony przez organ stan faktyczny nie budzi wątpliwości.
Skarżący, własnoręcznym podpisem potwierdził wyznaczony termin do stawienia się w urzędzie pracy. W wyznaczonym terminie nie stawił się i nie powiadomił organu w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Powiadomienia dokonał w dniu 7 maja 2003 r., tj. po upływie 14 dni od wyznaczonego terminu (23 kwietnia 2003 r.).
Zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, starosta (prezydent) pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy.
Powyżej przytoczony przepis zawiera unormowanie dyscyplinujące bezrobotnych. W myśl tego przepisu bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego urzędu pracy w wyznaczonych terminach, w celu potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Przez wyznaczony termin należy rozumieć konkretną datę, ustaloną przez urząd pracy.
Poza sporem jest, że skarżący w wyznaczonym terminie nie stawił się, a o przyczynie niestawiennictwa poinformował po upływie terminu określonego w art. 13 ust. 3 pkt 5 przedmiotowej ustawy.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.