Uzasadnienie
Skarżący, M. Ł., wniósł skargę na orzeczenie Wojskowej Komisji Lekarskiej Sił Powietrznych z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Wojskowej Komisji Lotniczo - Lekarskiej w W. z dnia [...] grudnia 2006 r. Orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2006 r. skarżący został uznany za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Ponadto niektóre z rozpoznanych u niego chorób, schorzeń i ułomności zostały uznane za pozostające w związku ze służbą wojskową, inne zaś za niepozostające w takim związku. Organ I instancji określił też stopień inwalidztwa skarżącego.
W skardze do Sądu skarżący ocenił, że organy błędnie nie orzekły o stopniu uszczerbku na jego zdrowiu i grupie inwalidztwa, co stoi w sprzeczności z obowiązującymi w tej materii przepisami, a także z punktem 9 orzeczenia organu I instancji stwierdzającym niezdolność do służby wojskowej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o "...odrzucenie skargi z powodu braku jej uzasadnienia".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarżący, po wezwaniu przez Sąd, sprecyzował, że przedmiotem jego skargi jest tylko ta część orzeczeń organów, która dotyczy niezaliczenia go do żadnej grupy inwalidztwa i braku orzeczenia uszczerbku na zdrowiu pozostającego - w jego ocenie - w związku ze służbą wojskową (pismo z 25 stycznia 2008 r.).
W swojej skardze skarżący kwestionuje zatem wydane orzeczenie z tego powodu, że nie orzeczono o stopniu uszczerbku na jego zdrowiu w wyniku schorzeń pozostających w związku ze służbą. Przedmiotem skargi są więc te kwestie, które nie podlegają właściwości sądu administracyjnego. Sąd taki może bowiem badać legalność orzeczeń właściwych komisji lekarskich jedynie w zakresie dotyczącym zdolności do danej służby (vide m.in. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97, ONSA 1998, z. 2, poz. 39, oraz uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. akt III ZP 9/99, OSNAPiUS 2000, nr 5, poz. 167). Art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) stanowi bowiem, że zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie.
Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją. Tylko więc w tym zakresie (dotyczącym niezdolności do służby, którego skarżący nie kwestionuje) podlega ono kontroli sądu administracyjnego. W pozostałym zakresie, tj. w tym, którego dotyczy skarga, kontrola sądu administracyjnego jest wyłączona, gdyż podlega ono kontroli sądu powszechnego, której skarżący mógł zażądać. Odrębną kwestią jest to, że orzeczenie nie zawierało pouczenia o takiej możliwości.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że - jak wynika z akt sprawy, tj. z pisma Poczty Polskiej - Centrum Usług Pocztowych z 29 listopada 2007 r., a także z samego oświadczenia skarżącego zawartego w jego skardze - zaskarżone orzeczenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2007 r. Zawierało ono prawidłowe pouczenie co do terminu (30 dni) oraz sposobu (za pośrednictwem organu odwoławczego) wniesienia ewentualnej skargi do sądu administracyjnego. Tymczasem skarżący wniósł skargę co prawda w stosownym terminie (z daty stempla pocztowego na kopercie wynika, że wniesiono ją 14 maja 2007 r.), ale skierował ją do Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej, a w nawiasie adresu zamieścił "WKLL", tj. nazwę organu I instancji. Jak wynika z pisma organu odwoławczego z dnia 18 grudnia 2007 r., skarga została przekazana do tego organu przez pracownika WKLL w W. w dniu 21 maja 2007 r. i została zarejestrowana "w zeszycie odwołań".
Zestawiając powyższe daty dojść więc należy do wniosku, że ostatecznie skarga została skierowana do organu odwoławczego, a więc właściwego adresata zobowiązanego do przekazania skargi do Sądu, po terminie. Stosownie bowiem do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ostatnim dniem terminu był 18 maja 2007 r. Nie jest przy tym istotne, że skarżący nadał ją już w dniu 14 maja 2007 r., gdyż zobowiązany on był do prawidłowego zaadresowania swojej skargi. Ryzyko zbyt późnego jej przekazania do organu odwoławczego, czy nawet zaniechania tego przez WKLL, obciążało skarżącego.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 punkt 1 i 2 oraz art. 58 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji.