Uzasadnienie
K. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] marca 2007 r. nr [...].
Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w B. z dnia [...] grudnia 2006 r., stwierdzającej utratę przez ww. prawa do 1/30 miesięcznego uposażenia.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny, że decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w B. z dnia [...] grudnia 2006 r. nie jest dotknięta wadami, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa. Błędne określenie w jej uzasadnieniu ustawy nie stanowi rażącego naruszenia prawa.
W złożonej skardze K. J. podniósł m.in., że jego intencją było żądanie uchylenia decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...], a nie stwierdzenie jej nieważności. Nie będąc prawnikiem użył błędnego określenia, że wnosi "o stwierdzenie nieważności decyzji". W jego ocenie organy naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8 i 107 Kpa oraz art. 109 § 1 Kodeksu pracy.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Artykuł 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) statuuje zasadę kontroli przez sąd administracyjny zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem.
W świetle tego kryterium skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podać, że w art. 16 § 1 Kpa została określona zasada trwałości decyzji. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych.
Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu [...] grudnia 2006 r. złożył do Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] odwołanie, w którym wniósł "o stwierdzenie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego nieważności decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. stwierdzającej utratę (...) prawa do 1 (jednej)/30 części uposażenia".
W związku z tak zakreślonym żądaniem Dowódca Jednostki Wojskowej [...], jako organ wyższego stopnia, wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] zasadnie przyjął, iż decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] powinna zostać oceniona pod kątem zaistnienia przesłanek nieważność decyzji, wskazanych przez K. J. W ocenie Sądu stanowisko organu było zasadne, jak również podjęta została prawidłowa decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...], gdyż, wbrew twierdzeniu skarżącego, decyzja ta nie jest dotknięta wadami, na które on wskazuje. Decyzja ta zawiera prawidłową podstawę prawną, nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa i nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.
W związku z powyższym stwierdzić należy, iż podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego nie są trafne. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 109 § 3 Kodeksu pracy, gdyż jego przepis nie ma zastosowania do żołnierzy.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.