Uzasadnienie
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, decyzją z dnia [...] marca 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, art. 12 pkt 2, art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wniosku E. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy w sprawie z jego skargi na przetwarzanie jego danych osobowych przez Komendę Główną Policji i Komendę Powiatową Policji w [...], zakończonej decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] grudnia 2012 r. ([...]), mocą której:
- – umorzył postępowanie,
- – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wpłynęła do niego skarga E. B. na przetwarzanie jego danych osobowych przez Komendę Powiatową Policji w [...].
W treści skargi ww. podał, że w 2001 r. przebywał na internacji ze względu na toczące się postępowanie, po zakończeniu w 2002 r. w krótkim czasie napływały do niego w różnej formie i okolicznościach wiadomości o jego pobycie na internacji. Podał, że jak się okazało dane z pobytu na internacji (wypis ze szpitala, historia choroby) są wprowadzone do systemu informatycznego Policji i z tego systemu nastąpił wyciek danych na zewnątrz systemu do osób trzecich. Źródłem wprowadzenia danych do systemu informatycznego Policji jest Komenda Powiatowa Policji w [...]. Podał że zwracał się do organów Policji, że nie wyraża zgody na posiadanie jego danych osobowych przez Policję.
W związku z powyższym ww. zwrócił się do GIODO z wnioskiem o dokonanie ustaleń w przedmiocie przetwarzania jego danych osobowych w szczególności informacji dotyczących pobytu na internacji, zawartych w historii choroby i w innych dokumentach szpitalnych oraz ujawnienie przez "administratora zbioru informatycznego, jakie dane osobowe, kiedy i przez kogo zostały wprowadzone, a także usunięcie tych danych z "centralnych zbiorów informatycznych oraz wewnętrznych zbiorów jednostki macierzystej organizacji Policji".
GIODO ustalił, że w dniu [...] marca 2011 r. skierował do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] pismo, w którym wnosił o podanie podstaw prawnych, w oparciu o które Komenda Powiatowa Policji w [...] przetwarza jego dane osobowe, w szczególności informacje o jego pobycie na "internacji" w [...], w Bazie Danych Ewidencji Danych Osobowych oraz w rejestrze przestępstw.
Pismo zostało przekazane do Komendy Powiatowej Policji w [...], gdzie zostały przeprowadzone czynności wyjaśniające w sprawie legalności i zakresu przetwarzania danych osobowych E. B. w systemie KSIP.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Komenda Powiatowa Policji w [...] udzieliła ww. informacji, iż może uzyskiwać informacje, gromadzić je, sprawdzać oraz przetwarzać. Wskazano nadto, że w KSIP, na temat wnioskującego znajdują się wyłącznie dane określone w przepisach prawa. W odpowiedzi E. B. wniósł o wskazanie konkretnych danych, jakie zbierane są na jego temat oraz podania ponownie podstawy prawnej, która pozwala zbieranie informacji na jego temat.
Ponownie udzielono mu informacji pismem z dnia [...] maja 2011 r. i pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r.
Następnie E. B. doprecyzował, że jego wniosek dotyczy usunięcia ze "zbioru informatycznego Policji" wszystkich jego danych osobowych związanych z postępowaniem prokuratorskim i sądowym z okresu 2000-2001 i dotyczy KSIP.
Komendant Główny Policji pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. poinformował GIODO, że Komenda Głowna Policji nie zarejestrowała wpływu wniosku ww. w przedmiocie usunięcia jego danych z KSIP oraz oświadczył, że Policja w KSIP nie przetwarza danych osobowych skarżącego, dane te zostały trwale usunięte w związku z powzięciem informacji, że postępowanie stanowiące podstawę wprowadzenia informacji zostało prawomocnie umorzone na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 Kpk.
W tym stanie sprawy Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. umorzył postępowanie w sprawie ze skargi E. B. na przetwarzanie jego danych osobowych przez Komendę Główną Policji oraz Komendę Powiatową Policji w [...].
W stosunku do decyzji E. B. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Ponownie rozpoznając sprawę, organ nie znalazł podstaw dla zmiany zaskarżonej decyzji.
Podał, że dane osobowe ww. były przetwarzane przez Policję w KSIP, ale wskutek przeprowadzonej przez Komendę Główną Policji weryfikacji celowości dalszego ich gromadzenia w tym zbiorze zostały z niego usunięte. W związku z powyższym zdaniem organu, biorąc pod uwagę treść wniosku skarżącego, ustalono, że Policja nie przetwarza danych osobowych skarżącego w zakwestionowany przez niego sposób, a zatem GIODO nie miał możliwości wydania decyzji załatwiającej sprawę przez jej rozstrzygnięcie co do istoty sprawy.
Organ podał, że przedmiotowe postępowanie w podanym zakresie podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. – wobec jego bezprzedmiotowości.
Zgodnie z podanym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, bowiem brak któregokolwiek z elementów materialnego stosunku prawnego powoduje, że nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty.
Organ podkreślił, że postępowanie prowadzone przez GIODO jest ukierunkowane na wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), zgodnie z przytoczonym przepisem, w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych GIODO z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem a w szczególności usunięcie uchybień (pkt 1), uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych (pkt 2), zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe (pkt 3), wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego (pkt 4), zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom (pkt 5), usunięcie danych osobowych (pkt 6).
W sprawie niniejszej skarżący wniósł o nakazanie usunięcia jego danych osobowych z "centralnych zbiorów informatycznych oraz wewnętrznych zbiorów jednostki macierzystej organizacyjnej Policji", zatem postępowanie nie mogło zakończyć się jakąkolwiek decyzją odpowiadającą dyspozycji przytoczonej w art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi wskazał na błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść decyzji. Ponadto podkreślił, że organ prowadził postępowanie w sposób przewlekły.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowi przepis art. 105 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji wydaje decyzję o umorzeniu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe.
Bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygniecie jej co do istoty.
Zgodnie natomiast z treścią art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności:
- 1) usunięcie uchybień,
- 2) uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych,
- 3) zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe,
- 4) wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego,
- 5) zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom,
- 6) usunięcie danych osobowych.
Powyższe oznacza, że aby mogło dojść do wydania decyzji merytorycznej na podstawie wskazanego przepisu, dane osobowe osoby zainteresowanej – która złożyła do organu wniosek dotyczący przetwarzania jej danych osobowych – muszą znajdować się w posiadaniu podmiotu, którego wniosek ten dotyczy. Decyzja nakazująca przywrócenie stanu zgodnego z prawem nie może bowiem zostać wydana w sytuacji, gdy organ stwierdzi dokonanie w przeszłości naruszeń ustawy o ochronie danych osobowych, jeśli dane te zostały następnie usunięte.
Jak wynika z wyjaśnień Komendanta Głównego Policji, "Policja w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji nie przetwarza danych osobowych skarżącego", a więc w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie znajdowały się one KSIP. Analiza zgromadzonego przez organ materiału dowodowego, w tym argumentów i zarzutów podnoszonych przez skarżącego, nie pozwala natomiast zakwestionować udzielonych w tym zakresie wyjaśnień. A zatem w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie dane osobowe skarżącego zostały usunięte, Sąd uznał, że zasadne było stanowisko Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych o bezprzedmiotowości postępowania, a co za tym idzie decyzja o umorzeniu postępowania podjęta została zgodnie z prawem.
W kwestii pozostałych zarzutów Sąd uznał, iż również nie zasługują one na uwzględnienie. W przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym organ nie naruszył art. 7 oraz art. 77 K.p.a. i stosownie do dyspozycji tego przepisu podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi, o których mowa w art. 107 § 3 K.p.a. Organ odniósł się także do wniosków i zarzutów skarżącej oraz dokonał właściwej analizy całości sprawy i wydał prawidłowe rozstrzygnięcie.
Mając powyższe ustalenia na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.