Uzasadnienie
Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., działając na podstawie art. 18, art. 17 oraz art. 33 i art. 34 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu zażalenia L. G. na postanowienie Komendanta [....] Policji z dnia [...] lutego 2015 r., uznającego za niedopuszczalne zarzuty zgłoszone przez wyżej wymienionego w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu postanowienia Komendant Główny Policji wskazał co następuje:
W dniu [...] stycznia 2015 r. Wojewoda [...] wydał w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji postanowienie wzywające L. G. do opróżnienia z rzeczy i osób jego prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w W. przy ul. [...], pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przymusowego opróżnienia lokalu.
L. G. wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w przedmiocie opróżnienia w/w lokalu mieszkalnego.
Komendant [...] Policji postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. uznał powyższe zarzuty za niedopuszczalne, albowiem zgodnie z art. 27 ustawy postępowaniu egzekucyjnym w administracji wierzyciel przedstawił, wbrew twierdzeniom L. G., odpis oryginalnego tytułu wykonawczego i wylegitymował się oryginałem tytułu wykonawczego, będącego w jego posiadaniu. Wskazał także, zgodnie z art. 28 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji środek egzekucyjny. Organ pierwszej instancji wskazał, iż niezasadny jest zarzut niedopuszczalności egzekucji, albowiem z uwagi na treść przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) sprawy dotyczące opróżnienia lokali będących w dyspozycji organów Policji są wyłączone z ochrony prawnej w okresie od dnia 1 listopada do dnia 31 marca, przewidzianej przepisami ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz.150 ze zm.).
Organ pierwszej instancji wskazał także, iż jest jedynie uprawniony do badania dopuszczalności egzekucji, zaś podstawą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być okoliczności, które powinny być wyjaśnione w postępowaniu o opróżnienie lokalu. Komendant [...] Policji zaznaczył, iż tytuł wykonawczy wynika z prawomocnej i ostatecznej decyzji administracyjnej.
W zażaleniu L. G. powtórzył zarzut niedopełnienia wymogów art. 27 w zw. z art. 26 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji środek egzekucyjny. Wskazał na zakaz opróżnienia lokali mieszkalnych w okresie od dnia 1 listopada do dnia 31 marca oraz zaznaczył iż wierzyciel nie wylegitymował się aktem prawnym, na mocy którego jest dysponentem przedmiotowego lokalu.
Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu zażalenia, wskazał iż postanowienie organu pierwszej instancji zostało prawidłowo oparte na treści art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, natomiast zarzuty nie mieszą się w katalogu przewidzianym w art. 33 tej ustawy.
Organ drugiej instancji podkreślił, iż Komendant [...] Policji wraz z wnioskiem o przeprowadzenie egzekucji przesłał do Wojewody [...] dwa oryginalne, jednobrzmiące tytuły wykonawcze, co czyni bezzasadny zarzut pierwszy. Natomiast skierowany do Wojewody [...] wniosek zawierał określenie stosowanego środka egzekucyjnego jakim jest opróżnienie przez L. G. i E. G. przedmiotowego lokalu mieszkalnego, co czyni bezzasadny następny zarzut. W tym miejscu Komendant Główny Policji zaznaczył, iż opróżnienia lokalu mieszkalnego nie można wykonać inaczej niż przez fizyczne odebranie tego lokalu.
Komendant Główny Policji potwierdził prawidłowość stanowiska organu pierwszej instancji o niezasadnym powołaniu się przez zainteresowanego na przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego wskazując, iż stosowanie przepisów tej ustawy wyłącza w niniejszej sprawie art. 3 ust. 2.
L. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 27, art.141 i art.142 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu skargi podtrzymał swoje wcześniejsze twierdzenia, iż tytuł wykonawczy nie spełnia w pełni wymagań z art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie wiadomo również z jakiej podstawy prawnej Komendant [...] Policji wywodzi swoje prawa w stosunku do przedmiotowego lokalu. Podkreślił, iż organ nie respektuje okresu ochronnego do przeprowadzenia eksmisji, natomiast przestrzeganie tego okresu jest niezależne od okoliczności jaki podmiot realizuje swoje uprawnienia do opróżnienia lokalu. Skarżący zaprzeczył także, iż organ stosuje w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym zasadę najłagodniejszego środka egzekucyjnego.
W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Organ wskazał, iż lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącego należy do kategorii lokali "pozostających w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i podległych mu jednostek", o których mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o Policji. Pod pojęciem lokale mieszkalne przeznaczone do dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych lub podległych mu organów należy rozumieć lokale, co do których decyzja o ich przydziale lub opróżnieniu należy do kompetencji jednostek podległych temu organowi. Organy Policji nie muszą natomiast, zgodnie z art. 90 ustawy o Policji, wykazywać swego prawa własności do danego lokalu mieszkalnego. Prawo do dysponowania lokalem mieszkalnym - na gruncie przepisów powołanej ustawy - jest przesłanką faktyczną i ma charakter niezależny od prawa własności danego lokalu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostało w oparciu o przepisy art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast art. 33 powyższej ustawy określa zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zarzutami tymi mogą być:
- 1. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
- 2. odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
- 3. określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
- 4. błąd co do osoby zobowiązanego;
- 5. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
- 6. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
- 7. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 §1;
- 8. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
- 9. prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
- 10. niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27.
Zgodnie z art. 34 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie oba organy dochowały powyższym zasadom postępowania egzekucyjnego, natomiast zarzuty skarżącego nie mieszczą się w kategoriach wskazanych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W szczególności zgłaszane przez skarżącego zastrzeżenia, co do prawa Komendanta [...] Policji do dysponowania przedmiotowym lokalem i domagania się jego opróżnienia, wykraczają poza postępowanie egzekucyjne.
Trafnie argumentuje w tej materii Komendant Główny Policji, iż zarzuty te nie mieszą się w katalogu przewidzianym w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a niniejsze postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w oparciu o prawomocny tytuł, którym jest ostateczna decyzja administracyjna.
Także chybione i abstrahujące od stanu sprawy są zarzuty o braku spełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ustawy, skoro organ niewątpliwie posiada stosowny tytuł, co wykazał w postępowaniu egzekucyjnym.
Również chybiony jest zarzut niezastosowania najłagodniejszego środka egzekucji, bowiem obowiązku egzekucyjnego o charakterze niepieniężnym, a takim jest obowiązek opróżnienia lokalu mieszkalnego, nie można wykonać inaczej niż przez fizyczne przejęcie (odebranie) tego lokalu.
Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz do lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, przepisy ustawy stosuje się, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. Na mocy tego przepisu problematyka mieszkań dla funkcjonariuszy Policji została objęta odrębną regulacją prawną w przepisach resortowych (tu ustawy o Policji) i w tym zakresie nie mają zastosowania wynikające z innych regulacji prawnych rozwiązania dotyczące najmu lokali mieszkalnych, czy też ochrony praw lokatorów.
Zatem skarżący nie może zasadnie powoływać się na okres ochronny do wykonywania eksmisji, trwający od dnia 1 listopada do dnia 31 marca, przewidziany przepisami ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.
Nota bene ustawa ta przewiduje okres ochronny do wykonania eksmisji (jako samej czynności egzekucyjnej), co nie uchybia wszczęciu i prowadzeniu stosownego postępowania egzekucyjnego w tym okresie.
Z tych też przyczyn zarzuty podniesione w skardze są chybione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się także aby zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji posiadały wady skutkujące ich uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności i dlatego na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.