Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 listopada 2003r. o sygn. akt II SA 3408/03 oddalił skargę K.K. na decyzję - rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2003r. nr[...]w przedmiocie zwolnienia ze służby.
W dniu 4 czerwca 2004r. K. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem. Jako podstawy wznowienia podała przepis art. 272 § 1 i § 2 oraz art. 273 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazała, iż żądanie wznowienia postępowania jest wynikiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004r., w którym Trybunał stwierdził niezgodność z Konstytucją przepisu art. 230 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676) uznając, że ustawodawca pozostawił Szefom Agencji nadmierny zakres swobody i uznaniowości w kształtowaniu struktury zatrudnienia, co również odnosi się do sytuacji zwolnienia jej ze służby.
Ponadto, jak podała, "kilka dni" przed złożeniem skargi dotarła do pisma Biura [...] ABW z dnia [...]sierpnia 2003r. kierowanego do Zakładu Emerytalno - Rentowego MSWiA, z którego wynika, że nie dopełniła obowiązku wypełnienia wniosku emerytalnego. Jest to dowód na to, że skarżąca, kierując wniosek o ustalenie jej uprawnień emerytalnych, nie zamierzała ubiegać się o zwolnienie jej ze służby w ABW, i że tym samym nie zostały spełnione przesłanki z art. 60 ust. 3 ustawy o ABW. Z uwagi na brak dostępu do swych akt osobowych, skarżąca nie mogła wcześniej skorzystać z tego środka dowodowego, by w konsekwencji wpłynąć na wynik postępowania zakończonego wyrokiem, którego wznowienia się domaga. Wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uchylenie decyzji - rozkazu personalnego Szefa ABW z dnia [...] sierpnia 2003 r. oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Szefa ABW z dnia [...] sierpnia 2003r. nr [...].
W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej odrzucenie. Stwierdził, iż sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 272 § 1 i art. 273 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, iż podnoszona podstawa nie zachodzi. Podstawę prawną wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2003r. stanowił art. 27 ustawy o NSA, natomiast orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, na który powołuje się skarżąca, dotyczy niekonstytucyjności określonych przepisów ustawy o ABW i AW.
Kwestionując wskazaną przez skarżącą drugą z podstaw wznowienia, Szef ABW zaznaczył, że nie każde wykrycie środka dowodowego daje podstawę do wznowienia postępowania. Tylko środek dowodowy, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy może zadecydować o możliwości wznowienia postępowania. W ocenie organu, środkiem dowodowym w rozumieniu art. 273 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może być pismo urzędowe Biura Kadr ABW, na które powołuje się skarżąca, a które, zdaniem Szefa ABW, było jej znane przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.
K. K. w swej skardze powołała jednocześnie dwie przesłanki wznowienia postępowania.
Zgodnie z art. 272 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Skargę taką wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§ 2). Oparcie skargi o tę podstawę wznowienia ograniczone jest zatem miesięcznym terminem. Przywołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004r. wszedł w życie z dniem ogłoszenia, tj. w dniu 12 maja 2004r.. Należało więc uznać, że termin do wniesienia skargi na tej podstawie został zachowany, skoro skarga została złożona w dniu 4 czerwca 2004r..
Powoływanie się na tę podstawę wznowienia postępowania jest nieuzasadnione, albowiem Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją przepisu art. 230 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 z późn. zm.), natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 listopada 2003r. ocenił legalność zwolnienia K.K. ze służby w ABW, którego dokonano na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy o ABW i AW. Oznacza to, że powoływany wyrok Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzający niekonstytucyjność przepisu art. 230 ust. 1 pkt 2, pozostaje bez wpływu na zwolnienie skarżącej ze służby w oparciu o przepis art. 60 ust. 3 przedmiotowej ustawy.
Odnosząc się do drugiej z podstaw wznowienia postępowania wynikającej z art. 273 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd - po zbadaniu okoliczności, w odniesieniu do których stwierdził zachowanie terminu - przystąpił do oceny podstaw wznowienia (art. 281 ww. ustawy). Wyjaśnić należy, że pomimo twierdzeń organu o tym, że skarżąca znała treść pisma z dnia [...] sierpnia 2003r., na które się powołuje, brak w sprawie dokumentu potwierdzającego tę znajomość. Wobec oświadczenia skarżącej, że zetknęła się z nim "kilka dni" przed wniesieniem skargi do WSA w Warszawie, Sąd, oceniając dopuszczalność skargi na tej podstawie, uznał więc, że została ona wniesiona z zachowaniem terminu.
Zgodnie z art. 273 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
K. K. została zwolniona ze służby w trybie art. 60 ust. 3 ustawy o ABW i AW, który stanowi, że funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Pisemne zgłoszenie, o którym mowa w tym przepisie, skarżąca złożyła 28 lipca 2003r. i to ten wniosek uruchomił procedurę zwolnieniową.
Skarżąca natomiast w skardze o wznowienie postępowania powołuje się na pismo z dnia [...] sierpnia 2003r., z którego wynika, że "nie dopełniła obowiązku wypełnienia stosownego wniosku emerytalnego". Wskazując na tę okoliczność K. K. z jednej strony próbuje udowodnić, że wniosku emerytalnego nie składała, a z drugiej wskazuje, że "kierując wniosek o ustalenie jej uprawnień emerytalnych nie zamierzała ubiegać się o zwolnienie jej z służby w ABW". Abstrahując od tego, że są to twierdzenia wzajemnie sprzeczne, wskazać należy, że czym innym jest wniosek o zwolnienie, a czym innym wniosek o emeryturę. Każdy z nich wszczyna inne postępowanie.
Intencją składającego wniosek o zwolnienie jest doprowadzenie do zwolnienia ze służby i nie musi wiązać się z potrzebą składania wniosku o emeryturę. Podkreślić należy, że postępowanie przed NSA dotyczyło jedynie zwolnienia ze służby i tylko w tym aspekcie oceniono legalność wydanych rozkazów personalnych. Nawet jeśli w założeniu przyjąć, że w istocie brak było wniosku emerytalnego, to nie oznacza to, że nie było wniosku o zwolnienie ze służby. Wniosek o zwolnienie, czy też pisemne zgłoszenie, jak stanowi przepis, nie są tożsame z wnioskiem emerytalnym. Skarżąca sugeruje, że brak jej wniosku emerytalnego w aktach osobowych potwierdza, że nie miała zamiaru występowania ze służby. Jednakże niezłożenie wniosku emerytalnego wcale o tym nie przesądza. Zwłaszcza że skierowany przez skarżącą wniosek o zwolnienie uzasadnia twierdzenie, że działała ze świadomością zwolnienia jej ze służby w ABW i zawartego w nim oświadczenia nigdy nie odwołała.
Przyjąć zatem należy, że podstawy wznowienia wskazane przez skarżącą nie mają wpływu na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2002r. wydany w sprawie o sygnaturze akt II SA 3408/03 i dlatego też skarga o wznowienie postępowania jako bezzasadna podlega oddaleniu.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 282 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.