Uzasadnienie
Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], działając na podstawie art. 31 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.), ustalił nową wysokość emerytury wojskowej dla K. P. Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone stronie wraz z pouczeniem o sposobie i trybie wniesienia odwołania do Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych.
K. P. złożył w dniu 21 kwietnia 2010 r. na wyżej opisane rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem, stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.), prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny.
Natomiast w myśl art. 31 ust. 4 cyt. ustawy, w sprawach dotyczących prawa do zaopatrzenia emerytalnego i świadczeń z tego tytułu zainteresowanemu przysługuje odwołanie do właściwego sądu według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego.
Stosownie zaś do art. 1 Kodeksu postępowania cywilnego sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych są sprawami cywilnymi, do których rozpoznania, stosownie do przepisu art. 2 tego Kodeksu powołane są sądy powszechne, chyba że przepisy szczególne przekazują je do właściwości innych organów. Sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych objętymi właściwością sądów powszechnych, są sprawy dotyczące ubezpieczeń społecznych, emerytur i rent, a także sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych wszczęte na skutek niewydania przez organ rentowy decyzji we właściwym terminie (art. 476 § 2 i 3 k.p.c.), zaś organami rentowymi są także wojskowe organy emerytalne (art. 476 § 4 pkt 3 k.p.c.).
Zatem, wobec brzmienia wyżej przywołanej regulacji prawnej nie ulega wątpliwości, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania sprawy ze skargi na decyzję wojskowego organu emerytalnego w przedmiocie waloryzacji emerytury wojskowej. Skoro w tych sprawach nie jest właściwy sąd administracyjny, to skarga K. P. na decyzję wojskowego organu emerytalnego w przedmiocie waloryzacji emerytury wojskowej wniesiona przez skarżącego do sądu administracyjnego była niedopuszczalna.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.