Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 7 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 975/13

Uzasadnienie

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 104 § 1 K.p.a., art. 12 pkt 2, art. 18 ust. 1 pkt 1 i pkt 6, art. 22 w związku z art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) i w związku z art. 20 ust. 1 i ust. 2a i 2b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), nakazał K. usunięcie uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych K. S. poprzez usunięcie jego danych osobowych z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji w zakresie imienia i nazwiska oraz wskazanym w art. 20 ust. 2b ustawy o Policji wprowadzonym do tego zbioru w ramach postępowania karnego prowadzonego w sprawie popełnionego w 2006 r. przez K. S. czynu wypełniającego znamiona przestępstwa określonego w art. 271 § 1 Kk.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od ponownej decyzji wniósł do organu działający z upoważnienia K. Naczelnik Wydziału [...] K. J. S. Do wniosku załączył decyzję nr [...] K. z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie upoważnienia do załatwienia niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych oraz decyzję nr [...] K. z dnia [...] września 2012 r. zmieniającą decyzję w sprawie upoważnienia do załatwienia niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., na podstawie art. 134 K.p.a. w związku z art. 22 ustawy o ochronie danych osobowych, stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu podał, że J. S. nie przysługuje w niniejszej sprawie przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. z uwagi na brak interesu prawnego.

Natomiast przedłożona decyzja nr [...] K., zmieniona decyzją nr [...] tego podmiotu, w ocenie organu nie zawiera upoważnienia dla J. S. do złożenia w imieniu K. przedmiotowego wniosku.

Pełnomocnictwo dla ww. funkcjonariusza wynikające z przedłożonych decyzji, zawiera umocowanie do wystąpienia w imieniu K. w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi w sprawach, o których mowa w § 1 tej decyzji, a zatem m.in. w sprawach dotyczących przetwarzania danych osobowych w KSIP, wynikających z art. 26, art. 32 ust. 1 pkt 1-6 oraz art. 33-35 ustawy o ochronie danych osobowych (§ 1 ust. 1 pkt 1), czy reprezentowania K. w kontaktach z innymi organami, osobami prawnymi i fizycznymi oraz podmiotami niemającymi osobowości prawnej w sprawach określonych w pkt 1 (§ 1 ust. 1 pkt 2).

Generalny Inspektor stwierdził, że jak wynika z przytoczonych zapisów decyzji nr [...], zmienionej decyzją nr [...], sprawy dotyczące legalności przetwarzania danych osobowych w przedmiotowej sprawie, legalności figurowania danych K. S. pod kątem zgodności z art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy i wniosku o usunięcie tych danych, przetwarzanych z naruszeniem art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy w związku z art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy, nie mieszczą się w katalogu spraw, w których J. S. jest upoważniony do występowania w imieniu K. Organ zaznaczył ponadto, że jakkolwiek J. S. jest upoważniony na mocy decyzji nr [...] do występowania w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi w sprawach, o których mowa w § 1 tej decyzji, to jednak nie jest upoważniony w tym zakresie do reprezentowania K. przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych.

W ocenie Generalnego Inspektora, gdy ze złożonego odwołania wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż wnoszący nie ma interesu prawnego, organ odwoławczy może w formie postanowienia stwierdzić niedopuszczalność odwołania. Stanowisko to potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 stycznia 2013 r. (sygn. kat II SA/wa 1873/12).

W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. zarzucił mu wydanie go z rażącym naruszeniem:

1. 1) prawa procesowego – art. 138 § 1 w związku z art. 104, art. 105 § 1 oraz w związku z art. 28, art. 32, art. 33, a także art. 134 i art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. tj. z 2013 r., poz. 267, dalej "K.p.a.") – mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez:
2. – bezpodstawne uznanie, iż J. S., działający z upoważnienia K. i w jego imieniu, wnosząc wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy [...], nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., tj. nie ma interesu prawnego w postępowaniu toczącym się przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych, co stanowi rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy (GIODO) co do jej istoty – poza trybem decyzyjnym i pozaprocesowym, tj. poza trybem określonym w art. 138, art. 104 i art. 105 K.p.a.,
3. – błędne przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia art. 134 K.p.a., w wyniku czego Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych uznając niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z tego powodu, iż J. S. nie ma interesu prawnego w sprawie [...] orzekł co do istoty sprawy – na podstawie art. 134 K.p.a., a zatem bez właściwej podstawy prawnej. Stanowi to również rozstrzygnięcie sprawy w ramach tzw. zagadnienia wstępnego z wyłączeniem ustanowionych w postępowaniu administracyjnym gwarancji ochrony praw strony, w szczególności art. 10 § 1 K.p.a., a także naruszenie art. 15 K.p.a. poprzez odstąpienie przez GIODO od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;
4. 2) prawa procesowego – art. 32, art. 33 § 2 i 3, art. 63 § 1 i 2 K.p.a. i art. 127 § 1 w zw. z art. 15 K.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie pełnomocnictwa J. S. działającego w imieniu K. w rozumieniu art. 32 K.p.a. złożonego wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz nieuwzględnienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy [...], w wyniku czego GIODO bez podstawy prawnej odmówił K. prawa do wniesienia środka zaskarżenia i prawa do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty oraz bez podstawy prawnej odstąpił od dwuinstancyjnego trybu postępowania administracyjnego;
5. 3) prawa procesowego – art. 28 K.p.a. oraz art. 30 § 3 K.p.a. a przez to naruszenie art. 6 i 7 K.p.a., poprzez:
6. – nieuwzględnienie prawa K. do działania przez wyznaczonego pełnomocnika;
7. – bezpodstawne pozbawienie K. udziału w postępowaniu ze skargi K. S. jako strony, naruszając wymóg praworządnego i sprawiedliwego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej;
8. – nieuwzględnienie działania K. jako organu niebędącego osobą fizyczną przez swoich przedstawicieli wyznaczonych w decyzji nr [...] K. z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych (niepubl.) a tym samym nieuwzględnienie bez podstawy prawnej żądań i twierdzeń oraz interesu prawnego K. jako strony w postępowaniu ze skargi K. S. na przetwarzanie jego danych osobowych w KSIP, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. stanowi podstawę do wznowienia postępowania, gdyż K. nie ze swojej winy nie bierze udziału w postępowaniu przez to, że działający w jego imieniu przedstawiciel jest pozbawiony tego udziału;
9. 4) prawa procesowego – art. 8 i 9 K.p.a., poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu postanowienia [...] pozaustawowych ogólnikowych sformułowań, tj. "podstawy prawne figurowania danych K. S. w KSIP" oraz "legalność figurowania danych K. S. pod kątem zgodności z art. 27 ust. 2 pkt 2", podczas, gdy przepisy art. 26 ust. 1 i art. 27 ust. 2 pkt 2, na które powołuje się GIODO w decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. [...] oraz w postanowieniu z dnia [...] marca 2013 r. [...] nie odnoszą się do ustalonych przez GIODO stanów faktycznych, nie wymieniają takich obowiązków oraz użyte wyrażenia "figurowanie" i "legalność figurowania pod kątem zgodności" w ogóle w przepisach ustawy o ochronie danych osobowych nie występują;
10. 5) prawa materialnego oraz innych przepisów postępowania – tj. art. 26, art. 27 ust. 2 pkt 2 i art. 32 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) oraz decyzji nr [...] K. z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych (niepubl.) w związku z art. 28, art. 30 § 3, art. 32, 33 i 268a k.p.a oraz art. 8, 9 i 10 K.p.a.
11. – mające wpływ na wynik sprawy, poprzez:
12. – błędną wykładnię (niewłaściwe odczytanie treści normy prawnej) lub niewłaściwe zastosowanie (dokonanie wadliwej subsumpcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, tj. przepisów art. 26 i art. 32 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, w zakresie, w jakim GIODO w postanowieniu [...] ustalił, iż sprawa ze skargi K. S. dotyczy podstaw prawnych figurowania danych K. S. w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji (KSIP), dotyczy zatem legalności figurowania danych pod katem zgodności z art. 27 ust. 2 pkt ustawy o ochronie danych osobowych, a nie dotyczy spraw wynikających z art. 26, art. 32, art. 33-35 objętych przepisami decyzji nr [...] K. z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych,
13. – błędne przywołanie w decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. [...] oraz w postanowieniu z dnia [...] marca 2013 r. [...] – art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez przyjęcie, iż przepis ten stanowi podstawę oceny zgodności przetwarzania danych K. S. w KSIP oraz że dane wnioskodawcy są przetwarzane z naruszeniem tego przepisu, podczas gdy ten przepis odwołuje się do przepisów szczególnych innych ustaw jako zezwolenie do przetwarzania danych wymienionych w art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych bez zgody osoby, której dane dotyczą; przepis ten nie stanowi podstawy prawnej przetwarzania danych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji w zakresie danych K. S., co stwierdził GIODO w decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. [...], jak również postępowanie administracyjne prowadzone przez GIODO nie dotyczy istnienia podstaw prawnych do przetwarzania przez Policję danych sensytywnych określonych w art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, gdyż takie zezwolenie wynika dla Policji z art. 20 ust. 2b pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, stanowiąc samoistną podstawę prawną do przetwarzania takich danych; ponadto GIODO nie ustalił, czy i w jakim zakresie dane sensytywne w odniesieniu do K. S. są przetwarzane przez Policję oraz jakie z tych danych i w jaki sposób są przetwarzane z naruszeniem przepisu art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, a zatem GIODO bez podstawy prawnej ocenił brak pełnomocnictwa J. S. do działania w sprawie w imieniu K. oraz rozstrzygnął sprawę co do meritum poza trybem administracyjnym, bez udziału strony – K. oraz wbrew ustaleniom wynikającym z decyzji [...], w której GIODO uznał, iż przetwarzanie danych odbywa się z naruszeniem art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych;
14. – niezastosowanie w sprawie przepisów decyzji nr [...] K. z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych, a tym samym bezpodstawne i nieuprawnione uznanie, iż J. S. nie jest upoważniony do działania w imieniu K. w sprawie [...], z tego powodu, iż sprawa ze skargi K. S. na przetwarzanie jego danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji (KSIP) nie mieści się w katalogu spraw wynikających z art. 26, art. 32 ust. 1 pkt 1-6 oraz art. 33-35 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, pomimo iż decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] stycznia 2013 r. [...] została wydana na podstawie art. 104 § 1 K.p.a., art. 12 pkt 2, art. 18 ust. 1 pkt 6, art. 22 w związku z art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, w związku z art. 20 ust. 1, 2a i 2b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

W związku z tym wniósł o jego uchylenie w całości oraz uznanie, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony skutecznie przez działającego w jego imieniu i upoważnionego w tym zakresie przedstawiciela (pełnomocnik) tego organu – J. S..

W obszernym uzasadnieniu bardzo szczegółowo odniósł się do podniesionych zarzutów, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyine i poglądy doktryny.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie z uzasadnieniem faktycznym i prawnym, jak w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a.", zamieszczone w Dziale II. Postępowanie, Rozdział 1. Wszczęcie postępowania.

Stosownie do przepisu art. 63 § 1 K.p.a., podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie lub za pomocą dalekopisu, telefaksu, poczty elektronicznej (...), a także ustnie do protokołu.

W § 2 ww. przepisu stanowi się, że podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych.

Natomiast zgodnie z przepisem art. 63 § 3 zd. 1 K.p.a., podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził.

Z kolei, w myśl art. 64 K.p.a., jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możliwości ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania (§ 1).

Jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (§ 2).

Niewątpliwie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, chociaż nie został wymieniony w przepisie art. 63 § 1 K.p.a., jest podaniem o jakim w nim mowa, na co wskazuje treść art. 127 § 3 K.p.a., zgodnie z którym od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

Do braków formalnych, które rodzą obowiązek organu administracji publicznej wezwania strony do ich usunięcia w ustawowym terminie, należą braki podania wymienione w art. 63 § 2, a jeżeli strona działa przez pełnomocnika bądź przez osobę upoważnioną – dołączenie pełnomocnictwa lub upoważnienia, a nadto wymagania określone w przepisach szczególnych.

Sąd w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 8 grudnia 1003 r., sygn. akt III SA 488/93 (niepubl.), zgodnie z którym:

"1. Przepis art. 64 § 2 K.p.a. dotyczący wezwania do usunięcia braków możliwych do usunięcia w postępowaniu administracyjnym, a do takich braków, które z łatwością mogą być usunięte, należy niewątpliwie brak pełnomocnictwa. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego regulujące sprawy pełnomocnictwa cechuje odformalizowanie, co przejawia się m.in. w tym, że pełnomocnikiem strony może być każda osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych (art. 33 § 1 K.p.a.) oraz że w sprawach mniejszej wagi organ może w ogóle nie żądać pełnomocnictwa, jeżeli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony (art. 33 § 4 K.p.a.).

2. Zaniechanie wezwania wnoszącego odwołanie do uzupełnienia braku w postaci dostarczenia właściwego pełnomocnictwa pod rygorem przewidzianym w art. 64 § 2 i stwierdzenie niedopuszczalności odwołania bez umożliwienia stronie usunięcia tego braku stanowi naruszenie wspomnianych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego".

Skoro w niniejszej sprawie Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych powziął wątpliwości co do skuteczności umocowania Naczelnika Wydziału [...] K. J. S. do występowania w imieniu K. przed organem w postępowaniu administracyjnym, winien wezwać K. do usunięcia powyższego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy bez rozpoznania. Brak działania Generalnego Inspektora w tym zakresie i stwierdzenie niedopuszczalności środka zaskarżenia stanowi naruszenie art. 134 w związku z art. 64 § 2 K.p.a. Już z tej przyczyny zaskarżone postanowienie winno zostać wyeliminowania z obrotu prawnego.

Niezależnie od powyższego Sąd nie podziela poglądu Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, że J. S. nie miał wystarczającego umocowania do działania w imieniu K. jako strony postępowania administracyjnego, a zatem wystąpił w imieniu własnym, nie posiadając interesu prawnego wymaganego w myśl art. 28 K.p.a.

Zauważyć trzeba, że zgodnie z przepisem art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (j.t. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), dalej "u.o.d.o.", postępowanie w sprawach uregulowanych w niniejszej ustawie prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie zaś do przepisu art. 268a K.p.a., organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń.

Z treści powołanego przepisu nie wynika, że załatwianie spraw w imieniu organu administracji publicznej oznacza wyłącznie wydawanie decyzji, postanowień i zaświadczeń, a to przez użycie zwrotu "w szczególności". Zatem dopuszczalne jest załatwianie spraw w jego imieniu w postaci występowania przed innym organem administracji publicznej, w tym także wnoszenie podań, jakimi są przecież wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, upoważnienie udzielone J. S. w decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. oraz decyzji nr [...] z dnia [...] września 2012 r. było wystarczające do działania tego pracownika w imieniu organu, a tym samym wystarczające do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W § 2 decyzji nr [...], zmienionej decyzją nr [...], K. upoważnił m.in. J. S. Naczelnika Wydziału [...] K. do występowania w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi w sprawach, o których mowa w § 1, tj. w sprawach m.in.:

1. 1) załatwiania w imieniu K. spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, zwanym dalej “KSIP", wynikających z art. 26, art. 32 ust. 1 pkt 1-6 oraz art. 33-35 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie informacji niejawnych;
2. 2) reprezentowania K. w kontaktach z innymi organami, osobami prawnymi i fizycznymi oraz podmiotami niemającymi osobowości prawnej w sprawach określonych w pkt 1, z zastrzeżeniem § 2;
3. 3) udzielania w imieniu K. odpowiedzi na wnioski i wystąpienia osób, organów, podmiotów lub innych instytucji, dotyczące przetwarzania danych osobowych.

Zostało ono bowiem wydane na potrzeby wszelkich postępowań mieszczących się we wskazanym zakresie i toczących się w określonym przedziale czasowym, a nie do konkretnej sprawy. Skoro zatem niniejsza sprawa dotyczy odmowy usunięcia danych osobowych z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji, a w decyzji z dnia 9 października 2012 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w podstawie rozstrzygnięcia wskazuje m.in. art. 22 w zw. z 26 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, to uznać należy, że przedstawione upoważnienie skutecznie umocowało J.S. do złożenia przedmiotowego wniosku w niniejszej sprawie.

Sąd zgadza się z organem, że w decyzji I instancji organ rozważa prawidłowość działania administratora danych w kontekście art. 27 ust. 2 pkt 2 w zw z art. 26 ust. 1 pkt 4 cytowanej ustawy, nie zmienia to jednak oceny Sądu, że przedstawione upoważnienie w dalszym ciągu obejmuje swoim zakresem umocowanie dla J. S. do działania w imieniu K. W przeciwnym bowiem razie należałoby wymagać od udzielającego upoważnienia, przedstawiania w każdym stadium postępowania nowych umocowań z bardzo szczegółowo opisanym stanem faktycznym i prawnym danej sprawy. A takie stanowisko, w ocenie Sądu, jest nie do zaakceptowania, przekreślałoby to możliwość udzielania upoważnień ogólnych i znacząco wpływałoby na długość trwającego postępowania.

Konkludując, w ocenie Sądu, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony przez działającego w imieniu K. J. S., zatem brak było podstaw do wydania w tej sprawie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności przedmiotowego wniosku. Organ ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod uwagę powyższe stanowisko Sądu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. W zakresie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy.