Uzasadnienie
Powiatowa Komisja Lekarska w P., działając na podstawie art. 26 ust. 1 w zw. z art. 28 i art. 30a ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 z późn. zm.), § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2004 r. Nr 151, poz. 1595 z późn. zm.) oraz art. 104 Kpa, w dniu [...] lutego 2007 r. wydała orzeczenie nr [...], w którym uznała E. B. za czasowo niezdolnego do czynnej służby wojskowej do dnia [...] lutego 2008 r. i zaliczyła go do kategorii zdrowia "B". W jego uzasadnieniu organ podał m.in., że u ww. stwierdzono schorzenia przejściowo upośledzające sprawność ustroju i czasowo ograniczające zdolność do odbywania czynnej służby wojskowej ("nieistotna wada serca do dalszej diagnostyki").
W złożonym odwołaniu E. B. wniósł o zmianę orzeczonej kategorii "B" na kategorię "D", twierdząc, że rozpoznana u niego wada serca jest "niewyleczalna".
Mazowiecka Wojewódzka Komisja Lekarska, na podstawie art. 26 ust. 1 w zw. z art. 28 i art. 30a ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 z późn. zm.), § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2004 r. Nr 151, poz. 1595 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, w dniu [...] kwietnia 2007 r. wydała orzeczenie nr [...], którym uchyliła orzeczenie organu pierwszej instancji w całości i uznała E. B. za zdolnego do służby wojskowej z kategorią "A".
W uzasadnieniu orzeczenia organ podał m.in., że Powiatowa Komisja Lekarska w P. przyznała ww. kategorię "B" w sytuacji, gdy przedmiotowe rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej nie przewiduje w ogóle takiej kategorii przy rozpoznanym u poborowego schorzeniu. W takim przypadku można określić kategorię jako "A" lub "B". W ocenie organu odwoławczego w sprawie wystąpił stan określony w art. 139 Kpa.
E. B. od orzeczenia Mazowieckiej Komisji Lekarskiej w W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podnosi w niej, że jest całkowicie niezdolny do czynnej służby wojskowej, a powyżej określona komisja nie powinna zmienić mu kategorii z "B" na "A".
W odpowiedzi na skargę organ wnosi o jej oddalenie i podtrzymuje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy podać, że stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga analizowana w świetle powyżej określonych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podać, iż w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zakaz reformacionis in peius wyrażony w art. 139 Kpa. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.
W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy uchybił temu zakazowi, gdyż w wyniku rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji został on uznany za zdolnego do służby woskowej kategoria "A", a orzeczeniem organu pierwszej instancji został uznany za czasowo niezdolnego do służby wojskowej kategoria "B".
Organ odwoławczy, odstępując od zasady określonej w art. 139 Kpa, zobowiązany jest w uzasadnieniu rozstrzygnięcia szczegółowo wykazać, iż orzeczenie organu pierwszej instancji rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.
Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia nie wynika, że zaistniały powyżej określone przesłanki. Organ odwoławczy ograniczył się w nim jedynie do stwierdzenia, że stan faktyczny sprawy "wyczerpuje znamiona z art. 139 Kpa". Sąd nie podziela tego stanowiska.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.