Uzasadnienie
R. L. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił czynność Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji polegającą na przekazaniu sprawy o wydanie orzeczenia lekarskiego dotyczącego stanu zdrowia skarżącego Okręgowym Komisjom Lekarskim najpierw w [...], a potem [...]., mimo możliwości wydania takiego orzeczenia przez Okręgową Komisję Lekarską [...]. Zarzucił, że czynności te zostały dokonane bez podstawy prawnej i faktycznej oraz naruszają one art. 7 Kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej powinien mieć na względzie słuszny interes obywatela.
Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonych czynności i nakazanie Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji zwrócenie do Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji akt sprawy w przedmiocie wydania orzeczenia lekarskiego dotyczącego stanu jego zdrowia, a jeżeli byłoby to niemożliwe to nakazanie Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji zwrócenia mu wszelkich kosztów związanych z przekazaniem tej sprawy do załatwienia przez Okręgową Komisję Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji [...]. Wniósł ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosła o "uchylenie" w całości skargi, jako bezzasadnej, ponieważ dotyczy ona żądania ograniczenia jej kompetencji wynikających z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz. U. Nr 79, poz. 349 z późn. zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Według cytowanego art. 3 § 2 pkt 4 określonej powyżej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, które nie mają charakteru decyzji administracyjnych czy też postanowień, o których mowa w tym przepisie.
Należy w tym miejscu podkreślić, że czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powinna być skierowana do określonego adresata i dotyczyć jego praw lub obowiązków. Uprawnienie, o którym mowa w powołanym przepisie należy rozumieć jako prawo żądania od kogoś oznaczonego zachowania, natomiast obowiązek, jako powinność obciążająca podmiot prawa (por. postanowienie NSA z dnia 2 grudnia 1998 r. I SAB/Ka 16/98, ONSA 1999 nr 2 poz. 74 s. 297).
Czynność Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, która stała się przedmiotem niniejszej skargi nie może być kwalifikowana w kategoriach czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 przedmiotowej ustawy, gdyż nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Wyjaśnić należy, iż przekazanie przez Centralną Komisję Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji do innej Okręgowej Komisji Lekarskiej sprawy skarżącego nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących w tym zakresie przepisach, a w szczególności w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Na marginesie Sąd zauważa, iż nie ma racji organ twierdząc, że przekazanie sprawy mogło nastąpić na podstawie § 31 ust. 2 powyżej określonego rozporządzenia. Zgodnie z § 1 i 2 powołanego przepisu Centralna Komisja Lekarska może uchylić w trybie nadzoru każde orzeczenie komisji lekarskiej sprzeczne z prawem i zasadnością orzecznictwa lub wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. W przypadku uchylenia orzeczenia komisji lekarskiej w trybie określonym w ust. 1, Centralna Komisja Lekarska zarządza ponowne rozpatrzenie sprawy przez komisję lekarską, której orzeczenie zostało uchylone. W szczególnie uzasadnionych przypadkach Centralna Komisja Lekarska może wyznaczyć rozpatrzenie sprawy przez inną, równorzędną komisję lekarską. Sytuacja taka nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie, gdyż jak trafnie podnosi skarżący, orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji [...] został uchylone wyrokiem Sądu, a nie przez Centralną Komisję Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.