Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. Starosta Powiatu S. orzekł o uznaniu J. S. za osobę bezrobotną od dnia [...] grudnia 2001 r. i o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] stycznia 2002 r.. Decyzją tą orzekł również o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego.
Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Następnie decyzja ta stała się przedmiotem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w R., który jednakże skargę oddalił.
Pismem z dnia 30 grudnia 2004 r. skarżący wystąpił o wznowienie postępowania w sprawie prawa do świadczenia przedemerytalnego, dołączając równocześnie do wniosku prośbę o przywrócenie terminu do jego wniesienia. We wniosku wskazał, iż w 2001 r. wystąpił do Urzędu Pracy o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w związku z faktem wykonywania przez niego pracy w szczególnych warunkach i w szczególnym charakterze. Świadczenie to jednakże nie zostało skarżącemu wówczas przyznane z uwagi na istniejące trudności w udokumentowaniu okoliczności pracy w podanych warunkach. We wniosku skarżący powołał się na wyrok Sądu Rejonowego w S., stwierdzający fakt wykonywania przez niego pracy w warunkach szczególnych i w szczególnym charakterze, przez okres 21 lat.
Pismem z dnia 19 stycznia 2005 r. skarżący doprecyzował swój wniosek z dnia 30 grudnia 2004 r. wskazując, że przedmiotem jego żądania jest wznowienie postępowania w sprawie przyznania mu zasiłku przedemerytalnego nie zaś świadczenia przedemerytalnego.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r. Wojewoda [...] odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002 r. z uwagi na fakt zawinionego, zdaniem organu, uchybienia przewidzianego art. 148 § 1 kpa terminu do złożenia wniosku przez J. S. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie do Ministra Gospodarki i Pracy, który postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r. utrzymał je w mocy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. S. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie mu terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania.
W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki i Pracy wniósł o jej oddalenie ponawiając argumenty zawarte w kwestionowanym orzeczeniu
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, ale z powodów całkowicie odmiennych, aniżeli podnosi skarżący. Zezwala na to treść art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a mianowicie Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednak Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Organy administracji publicznej podejmujące decyzje administracyjne związane są rygorami procedury administracyjnej, określającej ich obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Stosownie do art. 58 i 59 kpa w razie uchybienia terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy obowiązany jest przed rozpatrzeniem odwołania wydać orzeczenie w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Oznacza to bowiem niedopuszczalną weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, korzystającej z cech trwałości, o jakiej mowa w art. 16 § 1 kpa (zob. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 1998 r., OPS 11/98 - ONSA z 1999 r. Nr 1, poz. 4).
W rozpatrywanej sprawie Minister Gospodarki i Pracy rozpoznał zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005 r. z uchybieniem terminu, bez wydania postanowienia o przywróceniu terminu do wniesienia zażalenia. Jak wynika bowiem z akt sprawy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005 r. odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania doręczone mu zostało w dniu 7 lutego 2005 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Zażalenie zaś na to postanowienie złożył skarżący w dniu 15 lutego 2005 r.. Zostało ono zatem złożone po terminie przewidzianym w art. 141 § 2 kpa, a wynoszącym siedem dni od daty doręczenia postanowienia stronie, o którym to terminie został skarżący prawidłowo pouczony w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005 r..
Rozpatrzenie zatem w postępowaniu administracyjnym przez Ministra Gospodarki i Pracy zażalenia skarżącego, w sytuacji gdy upłynął termin wniesienia tego środka zaskarżenia dotknięte jest wadą rażącego naruszenie prawa, o którym mówi art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa orzekł jak w sentencji. O wykonalności wyroku orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.