Uzasadnienie
Syqn. akt II SA/Wa 986/24
Pismem z dnia [...] września 2018 r. P. H. wniósł skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...]. W. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania na listę najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu. Warszawy.
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2018 r., sygn. akt II SPP/Wa 38/18 przyznano
P. H. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata T. J..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2019 r. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.
Postanowieniem z dnia 1 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1881/18 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał adwokatowi T. J. kwotę 240 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 55,20 zł, stanowiącą 23% podatku od towarów i usług, łącznie 295,20 zł na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z poźn. zm.) oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18).
Odpis postanowienia referendarza sądowego doręczono wyznaczonemu pełnomocnikowi z urzędu w dniu 11 marca 2019 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy).
Od powyższego orzeczenia pełnomocnik z urzędu nie wniósł sprzeciwu.
Pismem z [...] czerwca 2024 r. adwokat T. J., na podstawie art. 190 ust. 4 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP wniósł o zmianę rozstrzygnięcia (względnie jego uchylenie) o kosztach, zawartego w postanowieniu z 5 lutego 2020 r. poprzez zasądzenie pełnej kwoty 480 zł plus VAT na rzecz adwokata T. J. z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu.
W uzasadnieniu, powołując się na wymienione wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz komentarze do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz, U. 2023 r., poz. 1634, dalej: "P.p.s.a.") wskazał, że art. 190 ust. 4 Konstytucji RP dotyczy każdego prawomocnego orzeczenia sądowego wydanego na podstawie przepisu uznanego przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją RP, a więc także orzeczenia niekończącego postępowania w sprawie.
Podał, że w dniu [...] lutego 2024 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2023 r. poz. 2631) w zakresie, w jakim określa opłaty stanowiące ponoszone przez Skarb Państwa koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu w wysokości niższej niż stawki minimalne opłat określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.), jest niezgodny z art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 zdanie drugie i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Wskazał, że ww. wyrok, opublikowany w Dzienniku Ustaw w dniu 4 marca 2024 r. (Dz.U. 2024, poz. 300), potwierdził, że wszystkie opłaty wymienione w § 4 ust. 1 rozporządzenia, które określają wysokość stawek, są sprzeczne z Konstytucją RP, o ile przewidują stawki niższe, aniżeli stawki minimalne opłat określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964, ze zm.). Podstawą wynagrodzenia adwokata powinny być natomiast odpowiednie stawki minimalne, przewidziane w rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. (tj. w sprawie opłat za czynności adwokackie). Zaznaczył, że Trybunał w sposób jednoznaczny zakwestionował przepis, na którym opierało się przedmiotowe rozstrzygnięcie o kosztach wydane w niniejszej sprawie.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Skarga o wznowienie postępowania jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 270 P.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy, dotyczącym wznowienia postępowania, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Podkreślić przy tym należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym chodzi tu o zakończenie postępowania wszczętego przed sądem administracyjnym na skutek wniesienia skargi w rozumieniu art. 52 P.p.s.a. albo wniosku, o jakim mowa w art. 63 P.p.s.a., tj. o zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego. Powołany przepis dotyczy prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej. Do takich orzeczeń należą wyroki, tj. orzeczenia, które rozstrzygają sprawę merytorycznie (art. 132 P.p.s.a.) oraz postanowienia, które w inny sposób kończą postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej (art. 160 - 165 P.p.s.a., art. 173 § 1 P.p.s.a.) - por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 czerwca 2006 r. sygn. akt I GZ 2/06, z dnia 10 lutego 2016 r. sygn. akt I OZ 1736/15, z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt I OZ 1738/15 oraz z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt II OZ 393/09; por. także: K. Sobieralski, Przedmiotowy zakres dopuszczalności wznowienia postępowania przed sądem administracyjnym.
Sam. Ter. 2002, nr 10, s. 24 i n., i P. Gołaszewski, Sporządzanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym. Warszawa 2015, str. 529; Metodyka pracy sędziego w sprawach administracyjnych, Barbara Adamiak, Janusz Borkowski, Wolters Kluwer, str.466). Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 lutego 2023 r., sygn. akt II GZ 168/22, wskazał, że w art. 270-285 P.p.s.a. brakuje bezpośredniej podstawy prawnej do wzruszenia w trybie wznowienia postępowania prawomocnego postanowienia niekończącego postępowania, a tym samym brak jest także podstawy prawnej do wznowienia prawomocnie zakończonej sprawy wskutek wzruszenia wspomnianego orzeczenia, tj. postanowienia niekończącego postępowania w sprawie.
W przedmiotowej sprawie adwokat T. J. domaga się wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2021 r. w przedmiocie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Powyższe postanowienie nie jest postanowieniem kończącym postępowanie sądowe, a jedynie postanowieniem incydentalnym, którego przedmiotem było rozpoznanie wniosku o przyznanie wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia nie stanowi bowiem wniosku z art. 63 P.p.s.a., nie wszczyna sprawy sądowoadministracyjnej, a więc postępowanie w tym przedmiocie ma charakter wyłącznie incydentalny.
Podkreślić należy, że postępowanie zainicjowane wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia nie ma przymiotu samodzielności i odrębności, jest bowiem związane ze skargą do sądu administracyjnego. Postanowienie rozstrzygające żądanie przyznania wynagrodzenia nie kończy więc postępowania sądowego i z tego względu nie może być przedmiotem skargi o wznowienie postępowania. W konsekwencji wywiedziona przez stronę skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia [...] marca 2019 r. w przedmiocie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Wprawdzie art. 272 § 1 P.p.s.a. stanowi, że można żądać wznowienia postępowania również w wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, jednak, jak wskazano powyżej, regulacja ta nie ma zastosowania do postanowień niekończących postępowania w sprawie, a taki właśnie charakter ma postanowienie o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy. W przepisach art. 270-285 P.p.s.a. brakuje podstaw do wznowienia prawomocnie zakończonej sprawy wskutek wzruszenia orzeczenia niekończącego postępowania w sprawie.
W niniejszej sprawie prawomocnym orzeczeniem kończącym postępowanie jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1881/18 stwierdzający nieważność zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi P. H. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...]. Warszawy z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania na listę najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu. Warszawy. Natomiast postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2019 r. o przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, jest orzeczeniem o procesowym, niemerytorycznym charakterze i nie kończy żadnej sprawy.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 276 zdanie pierwsze P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.