Uzasadnienie
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga D. M. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych znak [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby.
Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:
Pismem z dnia 30 marca 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] (zwany dalej: DIC) skierował aspiranta celnego D. M. (zwany dalej: skarżący, orzekany), na badanie przez komisję lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], w celu ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby.
Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (zwana dalej: RKL, organ I instancji), działając na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 990 ze zm., zwana dalej: u.s.c.), rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. w sprawie określenia wykazu chorób i ułomności oraz kategorii i zdolności do pełnienia służby przez funkcjonariuszy celnych na niektórych stanowiskach służbowych (Dz. U. 2015 r. poz. 1491 ze zm., zwana dalej: rozporządzeniem z 2015 r.) i ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822, zwana dalej: u.k.l.) orzekła, że skarżący jest niezdolny do służby, polegającej na wykonywaniu zadań określonych w art. 2 ust. 1 pkt 5 u.s.c.
W pkt 11 ww. orzeczenia RKL rozpoznała u skarżącego: schorzenie podstawowe – 1) zaburzenie osobowości BNO (paranoiczne?), (F 60.9) § 58 p. 3 kat. C oraz schorzenia współistniejące: 2) nadciśnienie tętnicze zredukowane (I 10) § 31 p. 1 kat. B;
- 3) obustronne uszkodzenie nerwów słuchowych, obustronne osłabienie słuchu, (H 91.9) § 14 p. 2 kat. B;
- 4) otyłość, (E 66) § 1 p. 2 kat. A;
- 5) przebyte wieloodłamowe złamanie szyjki kości ramiennej prawej (T 92.1) § 60 p. 1 kat. A;
- 6) Hepatopatia słuszczeniowa, bez §.
W zakresie związku schorzenia albo ułomności (niezdolności do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby RKL uznała: nie dotyczy.
Uzasadniając podjęte orzeczenie organ I instancji wskazał, iż na podstawie przesłanej dokumentacji kadrowej (zawierającej notatki służbowe), opinii psychologicznej, badania konsultanta psychiatry i badania własnego stwierdzono, że rozpoznane schorzenie - zaburzenie osobowości BNO (paranoiczne?), opisane w pkt 1 rozpoznania zgodnie z § 58 p. 3 rozporządzenia z 2015 r. czyni orzekanego niezdolnym do służby. Pozostałe schorzenia, rozpoznane na podstawie dostarczonej dokumentacji, po badaniu lekarzy specjalistów - konsultantów oraz po badaniu własnym RKL, opisane w pkt 2, 3 rozpoznania czynią orzekanego zdolnym do służby z ograniczeniem, zaś schorzenia opisane w pkt 4,5,6 rozpoznania czynią orzekanego zdolnym do służby. Powyższe ustalenia uzasadniają uznanie skarżącego za niezdolnego do służby polegającej na wykonywaniu zadań określonych w art. 2 ust. 1 pkt 5 u.s.c.
Przedmiotowe orzeczenie doręczone zostało skarżącemu w dniu 25 czerwca 2016 r.
Pismem datowanym na 21 października 2016 r. skarżący wniósł odwołanie od powołanego wyżej orzeczenia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi spraw wewnętrznych (zwana dalej: CKL, organ odwoławczy), orzekła o odmowie przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania.
Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2017 r. sygn. II SA/Wa 140/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi skarżącego na powołane wyżej orzeczenie, orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia.
Ponownie rozpoznając sprawę CKL postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], stwierdziła uchybienie terminu do wniesienia przez skarżącego odwołania.
Wyrokiem z dnia 15 lutego 2018 r. sygn. II SA/Wa 1279/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi skarżącego na powołane wyżej postanowienie, orzekł o oddaleniu skargi.
Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2021 r. sygn. akt III OSK 482/18 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej skarżącego, orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku oraz o uchyleniu zaskarżonego postanowienia CKL z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...]. NSA wskazał, że w treści skierowania z dnia 30 marca 2016 r. do RKL podano, że skarżący wykonuje zadania określone w art. 2 ust. 1 pkt 5 u.s.c. Do tak wskazanego zakresu zadań odnosi się orzeczenie RKL z dnia [...] czerwca 2016 r., w którym stwierdzono, że skarżący jest niezdolny do służby, polegającej na wykonywaniu zadań określonych w art. 2 ust. 1 pkt 5 u.s.c. Od dnia 1 kwietnia 2016 r. - na podstawie decyzji DIC z dnia [...] marca 2016 r. - skarżący został przeniesiony na inne stanowisko. Na nowym stanowisku nie wykonywał czynności wyszczególnionych w pkt 5 ust. 1 art. 2 u.s.c. DIC występował do RKL o sprecyzowanie, czy stwierdzona niezdolność do wykonywania zadań określonych w art. 2 ust. 1 pkt 5 u.s.c. dotyczy również czynności wymienionych w punktach 4 i 6 ww. artykułu.
Wobec wdrożenia procedury zwolnieniowej ze służby, skarżący pismem z dnia 19 września 2016 r. zwrócił się do DIC o skierowanie go na powtórne badanie lekarskie w celu ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby wobec występujących w orzeczeniu z dnia [...] czerwca 2016 r. niejasności. Odpowiedź na ten wniosek została wystosowana do skarżącego pismem z dnia 11 października 2016 r., w którym wskazano, że RKL w piśmie z dnia 4 października 2016 r. wyjaśniła, że od jej orzeczenia pomimo upływu terminu można się jedynie odwołać do CKL. Skarżący takie odwołanie zawarł w piśmie z dnia 21 października 2016 r.
W ocenie NSA przedstawiona sekwencja zdarzeń uprawnia do uznania, że skarżący nie złożył w terminie odwołania z przyczyn od siebie niezależnych. Orzeczenie RKL z dnia [...] czerwca 2016 r. stwierdzało niezdolność skarżącego do służby w zakresie ściśle określonych zadań. W tym czasie skarżący tych zadań już nie wykonywał z uwagi na przeniesienie go na inne stanowisko służbowe. Uprawnione było zatem założenie, że orzeczenie to nie wywołuje negatywnych skutków w sferze jego stosunku służbowego. Zgodnie bowiem z art. 104 ust. 1 pkt 11 obowiązującej wówczas u.s.c. (z dnia 27 sierpnia 2009 r.) funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku trwałej utraty zdolności fizycznej lub psychicznej do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku (...). Ww. orzeczenie wywołało wątpliwości interpretacyjne u DIC, który dwukrotnie zwracał się do RKL o wyjaśnienie, czy orzeczenie z dnia [...] czerwca 2016 r., stwierdzające niezdolność skarżącego do służby w ściśle określonym zakresie, odnosi się również do zadań wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 4 i 6 u.s.c.
Odpowiedzi RKL potwierdzające tę okoliczność, czyli że skarżący zgodnie z tym orzeczeniem jest niezdolny do służby również w zakresie czynności z pkt 4 i 6 art. 2 ust. 1 u.s.c., nie były doręczone skarżącemu. O ich treści dowiedział się dopiero z rozmowy z DIC przeprowadzonej we wrześniu 2016 r. W wyroku z dnia 13 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 140/17 WSA w Warszawie zasadnie wskazał i zalecił rozważyć organowi przy badaniu, czy naruszenie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z przyczyn niezależnych od skarżącego, bowiem rozstrzygnięcie zawarte w orzeczeniu RKL powinno być jednoznaczne w swej treści, zaś interpretacja w formie "pism wyjaśniających" Przewodniczącego RKL, nie może zastępować weryfikacji orzeczenia w administracyjnym toku instancji, zważywszy dodatkowo, że nie były one doręczane skarżącemu.
Skarżący wystąpił z odwołaniem bez zbędnej zwłoki po uzyskaniu potwierdzenia, że orzeczenie RKL z dnia [...] czerwca 2016 r. wywołuje niekorzystne skutki w jego sferze prawnej i stanowi podstawę do rozpoczęcia procedury zwolnienia go ze służby w Służbie Celnej. Niewątpliwie nieprawidłowości w procedowaniu organu, które doprowadziły do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, stanowiły przyczyny niezależne od skarżącego.
Wskazanym na wstępie i stanowiącym przedmiot kontroli w niniejszej sprawie orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. CKL, działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 u.k.l., orzekła o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia.
W uzasadnieniu podjętego orzeczenia, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie organ odwoławczy przychylił się do stanowiska RKL. Mając na uwadze wnioski z analizy dokumentacji medyczno-orzeczniczej, wyniki przeprowadzonych w postępowaniu orzeczniczym konsultacji specjalistycznych (w tym psychologiczno-psychiatrycznych) oraz wyjaśnienia dotyczące stanu sprawy CKL uznała, że organ I instancji w oparciu o obowiązujące (przywołane w zaskarżonym orzeczeniu) przepisy prawa, w swoim postępowaniu w sposób prawidłowy dokonała oceny stanu zdrowia orzekanego i kwalifikacji zdolności do służby z niej wynikającej. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem RKL, iż w świetle obowiązujących przepisów, uwzględniając rozpoznane schorzenia, skarżący jest niezdolny do służby polegającej na wykonywaniu zadań określonych w art. 2 ust. 1 pkt. 5 u.s.c. Organ odwoławczy potwierdził ustalenia RKL i przyjął je za własne.
Odnosząc się do zarzutów odwołania CKL za nietrafne uznała twierdzenia skarżącego jakoby orzeczenie zostało wydane w sposób niejednoznaczny. Oceniła, że zaskarżone orzeczenie w sposób precyzyjny określa rozpoznane schorzenia wraz ze wskazaniem podstaw prawnych oraz uzasadnieniem. Tym samym orzeczenie RKL zostało wydane w sposób prawidłowy. Co do zarzutu odwołania, dotyczącego niejednoznaczności postawionego w pkt 1 rozpoznania CKL zauważyła, że użyty znak zapytania nie dotyczy postawionego rozpoznania, lecz ewentualnego podłoża rozpoznanych zaburzeń osobowości.
W skardze złożonej na powołane orzeczenie do sądu administracyjnego skarżący wniósł o jego uchylenie. Wniósł nadto o dopuszczenie dowodu z następujących dokumentów: 1) orzeczenia lekarskiego z dnia [...] grudnia 2021 r. wydanego przez lekarza J. K., 2) zaświadczenia psychologa transportu T. M. z dnia [...] grudnia 2021 r. dotyczącego przeprowadzonej konsultacji psychologicznej nr [...], 3) orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. wydanego przez lekarza R. G., 4) opinii sądowo-psychiatrycznej wydanej przez biegłego psychiatrę J. B. z dnia [...] sierpnia 2018 r. w sprawie o sygn. akt IVU 196/18, 5) opinii psychiatrycznej wydanej przez specjalistę psychiatrii J. O. z dnia [...] lutego 2017 r., 6) opinii uzupełniającej z dnia [...] czerwca 2017 r. wydanej przez specjalistę psychiatrii J.O..
Wydanemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, tj.:
- 1. art. 46 u.k.l. poprzez jego niezastosowanie, polegające na rozpoznaniu odwołania skarżącego po terminie zakreślonym w powyższym przepisie zarówno terminie trzydziestodniowym, jak i sześćdziesięciodniowym (wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2021 r. nakazujący przywrócenie skarżącemu terminu do wniesienia odwołania organ otrzymał w lutym 2022 r.), który jest dopuszczalny w sytuacji przeprowadzenia dodatkowych badań lub uzyskania dodatkowych dokumentów, po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po przeprowadzeniu niezbędnych badań lub po zleceniu przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich, w tym obserwacji w podmiocie leczniczym, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca, które miało wpływ na wynik sprawy, polegająca na uznaniu przez organ administracyjny, iż w przedmiotowej sprawie skarżący jest niezdolny do pełnienia służby, polegającej na wykonywaniu zadań określonych w art. 2 ust. 1 pkt 5 u.s.c., w sytuacji kiedy ustawa ta już nie obowiązuje od lutego 2017 r;
- 2. art. 47 ust. 3 w zw. z art. 38 u.k.l. poprzez jego niezastosowanie, polegające na nieprzeprowadzeniu badań ponownych oraz dodatkowych w sytuacji, w której wykonanie powtórnych badań uzasadnione było znacznym upływem czasu tj. 5 lat i 10 miesięcy (!) od badań wykonanych przez RKL w czerwcu 2016 r., a ponadto braku zgromadzenia pełnej dokumentacji medycznej skarżącego i oparciu się jedynie na dokumentach z 2016 r. w sytuacji, w której skarżący jest funkcjonariuszem celno-skarbowym, posiadającym aktualne badania i orzeczenia lekarskie, uprawniające go do świadczenia wykonywanej pracy, które miało wpływ na wynik sprawy, polegający na uznaniu przez organ administracyjny, iż w przedmiotowej sprawie skarżący jest niezdolny do pełnienia służby, polegającej na wykonywaniu zadań określonych w art. 2 ust. 1 pkt 5 u.s.c., w sytuacji kiedy ustawa ta już nie obowiązuje od lutego 2017 r., a skarżący ma zupełnie inny zakres obowiązków i zadań niż ten wynikający z art. 2 ust. 1 pkt 5 u.s.c. czyli nieobowiązującej ustawy;
- 3. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, zwana dalej: k.p.a.) poprzez niewyjaśnienie w toku postępowania dokładnie stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, w tym zwłaszcza zupełne pominięcie aktualnego stanu zdrowia skarżącego w sytuacji, w której od orzeczenia wydanego przez RKL minęło prawie sześć lat, i wykonanie ponowne badań winno być dla lekarzy (!) wręcz oczywiste po tak długim czasie, a zwłaszcza w sytuacji, w której skarżący wykonuje zupełnie inne zadania niż określone w art. 2 ust. 1 pkt 5 nieobowiązującej u.s.c., zaniechanie zwrócenia się do skarżącego o przesłanie aktualnych dokumentów dotyczących jego stanu zdrowia, co w sytuacji, w której mamy do czynienia z orzeczeniem lekarskim, jest rażącym zaniechaniem, świadczącym o braku kompetencji lekarzy wydających zaskarżone orzeczenie. Zupełnie niezrozumiałe jest orzekanie o stanie zdrowia pacjenta na podstawie starych dokumentów medycznych, bo niewątpliwie za takie należy uznać dokumenty mające sześć lat, bez przeprowadzenia ponownych badań, chociażby wywiadu lekarskiego, co w konkluzji doprowadziło do wydania orzeczenia, nieuwzględniającego aktualnego stanu zdrowia i zdolności do pełnienia służby skarżącego, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Uzasadniając złożoną skargę skarżący omówił ww. zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd administracyjny w ramach swej kognicji bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325, zwanej dalej: "P.p.s.a."). Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt. 1 P.p.s.a.
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w oparciu o art.119 p.p.s.a.
Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego orzeczenia CKL, Sąd zauważa, że orzeczenie to wydano na postawie przepisów u.k.l.
Zgodnie z art. 4 u.k.l., w zakresie nieuregulowanym w u.k.l., stosuje się przepisy k.p.a. Z ww. przepisu wynika więc, że tryb postępowania komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami k.p.a. i ma swój autonomiczny byt prawny, znajdując swoje umocowanie w u.k.l. Niemniej, zgodnie z ww. art. 4 u.k.l, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy k.p.a.
Organy władzy publicznej przy wydawaniu orzeczeń wskazanych w art. 39 i w art. 47 u.k.l. zobowiązane są przede wszystkim, zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP, działać na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy.
Orzeczenia CKL stanowią decyzje administracyjne, rozstrzygające o uprawnieniach funkcjonariusza (lub kandydata) do pełnienia służby, powinny więc spełniać minimalne standardy decyzji obowiązujące w demokratycznym państwie prawnym. Standardy te są jednoznacznie określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Obowiązek prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania orzeczenia związany jest z koniecznością stosowania przez organ zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa (art. 8 k.p.a.).
W art. 47 ust. 1 u.k.l. określono rodzaje rozstrzygnięć, jakie mogą być wydane przez CKL po rozpatrzeniu odwołania. Zgodnie z tym przepisem, CKL po rozpatrzeniu odwołania:
- 1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo
- 2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo
- 3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską.
CKL w rozpoznawanej sprawie skorzystała z uprawnienia przewidzianego w art. 47 ust. 1 pkt 1 u.k.l. CKL i utrzymała w mocy orzeczenie RKL, przyjmując za własne jej ustalenia.
Sąd w tym zakresie nie uznał, że CKL naruszyła wskazany w skardze przepis prawa materialnego - 47 ust. 1 pkt 1 u.k.l. w związku z art. 15 k.p.a. i w związku z art. 79 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu, w stanie faktycznym sprawy, w którym od daty orzeczenia RKL upłynęło prawie 6 lat, nie można było utrzymać w mocy zaskarżonego orzeczenia.
Skarżący, jak zaznaczył w skardze, jest nadal funkcjonariuszem celno-skarbowym, posiada aktualne badania i orzeczenia lekarskie, uprawniające go do wykonywania pracy. W tej sytuacji utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia sprzed 6 lat i przyjęcie za własne ustaleń z tak odległego czasu, nie mogło mieć miejsca.
Poważną wadliwością procesową, mającą istotny wpływ na wynik sprawy, był brak odniesienia się do dowodów przedkładanych przez Skarżącego w kontekście innych dowodów, przeprowadzonych przez organy obu instancji i nie ustosunkowanie się w sposób przekonujący do stawianych przez Skarżącego w odwołaniu zarzutów co do rozbieżności wynikających z wyników badań przeprowadzonych przez RKL i CKL, jak również tych przedłożonych przez Skarżącego. CKL naruszyła zatem dyspozycje art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. w związku z art. 4 u.k.l.
CKL, stosownie do art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., zobowiązana była ponadto wyjaśnić w sposób przekonujący, dokładny i jednoznaczny, dlaczego skarżący jest niezdolny do wykonywania służby. W tym zakresie CKL powinna więc ustosunkować się do wszystkich przeprowadzonych w toku postępowania u Skarżącego badań słuchu, jak również odnieść się w sposób należyty, zgodny z art. 8, art. 11 k.p.a. oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. do zastrzeżeń podnoszonych przez Skarżącego w odwołaniu.
Sąd administracyjny, ani skarżący, nie dysponują wiedzą specjalistyczną w zakresie medycyny, uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia powinna zatem zawierać jasne i wyczerpujące wyjaśnienia przyczyn zajęcia przez organ określonego stanowiska. Jak wielokrotnie podkreślano w judykaturze (w tym w powołanym przez Skarżącego wyroku WSA w Warszawie z 9 kwietnia 2019r. sygn. akt II SA/Wa 1599/18, dostępny na www.nsa.gov.pl), orzeczenie komisji lekarskiej winno być uzasadnione na tyle precyzyjnie i jednoznacznie, aby można było dokonać oceny wydanego rozstrzygnięcia, inaczej wymyka się ono spod jakiejkolwiek rozsądnej kontroli.
Prawidłowe skonstruowanie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia CKL jest istotne z uwagi na art. 107 § 1 i 3 k.p.a., oraz ze względu na zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.) i zasadę zaufania do organów administracyjnych (art. 8 k.p.a.), jak również ze względu na argumentację zawartą przez Skarżącego w odwołaniu oraz powieloną i wzbogaconą w skardze.
Rozpoznając sprawę ponownie, CKL zobowiązana będzie uwzględnić przedstawione wyżej rozważania i ocenę Sądu, co do wymogów należytego uzasadnienia orzeczenia w sprawie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego do służby.
Mając na względzie powyższe i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i art. 132 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku