Uzasadnienie
Przedmiotem skargi z dnia 21 maja 2010 r. jest decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] marca 2010 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 16 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) zwanej dalej u.d.i.p. Utrzymując w mocy decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji organ powołał się na tajemnicę przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.).
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Skarga jest niedopuszczalna.
Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Z regulacji zawartych w powołanej ustawie wynika, że sąd administracyjny właściwy jest do rozpatrywania wszelkich spraw objętych powołanym aktem prawnym, z wyłączeniem spraw wymienionych w art. 22 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, podmiotowi, któremu odmówiono prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż państwowa, służbowa, skarbowa lub statystyczna, przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji (art. 22 ust. 1 u.d.i.p.). Podmiot, którego dotyczy wyłączenie informacji publicznej, ma interes prawny w przystąpieniu w charakterze interwenienta ubocznego po stronie pozwanej (art. 22 ust. 2 u.d.i.p.).
Stosownie zaś do art. 22 ust. 3 u.d.i.p. sądem właściwym do orzekania w sprawach, o których mowa w ust. 1, jest sąd rejonowy właściwy ze względu na siedzibę podmiotu, który odmówił udostępnienia informacji publicznej.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym kryterium rozróżnienia pomiędzy sądami administracyjnymi, a sądami powszechnymi, w sprawach dotyczących kontroli decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stanowi podstawa faktyczna odmowy udostępnienia takiej informacji (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 1640/07, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). O trybie dochodzenia praw związanych z odmową dostępu do informacji decyduje jej przedmiot. Podkreśla się, że oba tryby, tj. droga sądowoadministracyjna i postępowanie cywilne wykluczają się nawzajem, bowiem Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej nie dopuszcza dualizmu w zakresie przysługujących środków prawnych. Użyte w art. 22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej określenie "z powołaniem się" ma takie znaczenie, iż wystarczy, że podmiot dysponujący informacją powołał się na wymieniony w tym przepisie przedmiot ochrony, aby wyłączyć możliwość kontroli decyzji przez sąd administracyjny.
W sytuacji, gdy podmiot, do którego zwrócono się o udostępnienie informacji publicznej, odmawia jej udostępnienia i powołuje się na tajemnicę przedsiębiorcy – sądem właściwym jest zawsze sąd powszechny. Dla ustalenia właściwości sądu w niniejszej sprawie nie ma znaczenia błędne pouczenie przez Ministra Infrastruktury o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r. jest niedopuszczalna.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 22 ust. 1 u.d.i.p., orzekł jak w sentencji.