Uzasadnienie
Zgodnie z treścią art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd odrzuca postanowieniem skargę, gdy uzna, że jej wniesienie jest niedopuszczalne. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.).
J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność materialno-techniczną Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w postaci naliczenia opłaty depozytowej. Przed jej wniesieniem nie wezwał jednak organu do usunięcia naruszenia prawa.
Skierowanym do Sądu pismem z dnia 14 lipca 2016 r. Komendant [...] Policji oświadczył, że skarżący nie wzywał organu do usunięcia naruszenia prawa, a więc nie skorzystał z przysługujących mu na mocy art. 52 § 3 cytowanej ustawy środków zaskarżenia.
Natomiast skarżący w piśmie z dnia 22 lipca 2016 r. wskazał, ze wezwanie takie zawarł w skardze.
Wezwanie takie (w treści skargi) nie spełnia w ocenie Sądu wymogu z cytowanego powyżej art. 52 § 3 ustawy. Nie wpłynęło ono bowiem przed wniesieniem skargi, jak wyraźnie stanowi przepis, ale razem ze skargą.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 52 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.