Uzasadnienie
Szef Krajowej Administracji Skarbowej wydał w dniu [...] marca 2020 r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] stwierdzającą wygaśnięcie stosunku służbowego M. K. z dniem [...] sierpnia 2017 r.
W uzasadnieniu decyzji Szef KAS nadmienił, iż wyrokiem z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt II SAB/Rz 72/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zobowiązał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] do wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego M. K. w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wskazał, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], pomimo ciążącego na nim obowiązku oraz upływu terminu określonego na dzień 31 maja 2017 r., nie wydał w odniesieniu do skarżącego jakiejkolwiek decyzji administracyjnej, a mianowicie ani decyzji wyrażającej propozycję warunków pełnienia służby, ani decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego na skutek stosowania przepisów o zwolnieniu ze służby.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 października 2019 r., sygn. akt I OSK 214/19 oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] od wyroku WSA w Rzeszowie. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że prawidłowo Sąd I instancji przyjął, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], w sytuacji nieprzedstawienia skarżącemu funkcjonariuszowi propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia lub pełnienia służby, powinien wydać decyzję o zwolnieniu ze służby.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] stwierdził wygaśnięcie stosunku służbowego M. K. z dniem [...] sierpnia 2017 r. W uzasadnieniu organ m.in. wskazał, że obsada etatowa Izby Administracji Skarbowej w [...] została dostosowana do wykonywanych zadań i struktury organizacyjnej celem zapewnienia organizacji pracy odpowiedniej do ilości i rodzaju realizowanych zadań. Decyzjami Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] i nr [...] w sprawie ustalenia liczby etatów dla komórek organizacyjnych Izby Celnej w [...] i podległych Urzędów Celnych stan zatrudnienia w Granicznym Referacie Zwalczania Przestępczości w [...] przed konsolidacją w ramach KAS wynosił 49 etatów.
Natomiast na dzień 30 września 2017 r. w [...] Granicznym Referacie w [...], utworzonym w miejscu Granicznego Referatu Zwalczania Przestępczości w [...], służbę pełniło 45 funkcjonariuszy. Obecnie zaś stan zatrudnienia w [...] Referacie Realizacji w [...], utworzonym w miejsce [...] Granicznego Referatu Realizacji w [...], wynosi 22 funkcjonariuszy.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] realizując politykę kadrową na podstawie przepisu art. 25 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, nie przedstawił stronie propozycji zatrudnienia/pełnienia służby, w wyniku czego jego stosunek służbowy wygasł z dniem [...] sierpnia 2017 r.
M. K. złożył odwołanie od ww. decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] oraz zarzucił jej naruszenie:
- 1) art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej ustawę o KAS poprzez brak zastosowania przesłanek wskazanych w tym przepisie,
- 2) art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. poprzez uznanie, że istniały przesłanki do braku przedstawienia stronie propozycji służby,
- 4) art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, które merytorycznie nie spełnia wymogów ustawowych ani zaleceń WSA i NSA.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] stwierdził, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 214/19 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sygn. akt II SAB/Rze 72/18 wiążą działające w sprawie organy.
Rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] zostało wydane zgodnie ze wskazaniami Sądu, w ocenie organu.
Rozstrzygnięcia w zakresie stosunku służbowego determinowały względy wynikające ze zmian w organizacji funkcjonowania skarbowości i Służby Celnej, tj. utworzenie Krajowej Administracji Skarbowej.
Skarżący do dnia [...] maja 2017 r. nie otrzymał propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby w Krajowej Administracji Skarbowej. W konsekwencji braku propozycji w myśl ww. art. 170 ust. 1 ustawy wprowadzającej ustawę o KAS jego stosunek służbowy wygasł z dniem [...] sierpnia 2017 r.
Zdaniem organu nieprzedstawienie stronie do dnia [...] maja 2017 r. propozycji pracy/służby w Krajowej Administracji Skarbowej znajduje oparcie w przepisach ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej. Ustawodawca pozostawił bowiem kierownikom jednostek organizacyjnych KAS pełne prawo co do tego, komu zostanie przedstawiona propozycja, a w przypadku złożenia propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia, wybór rodzaju zatrudnienia, jaki zostanie zaproponowany poszczególnym pracownikom i funkcjonariuszom danej jednostki, tj. czy będzie to zatrudnienie na podstawie umowy o pracę czy też propozycja pełnienia służby. Ustawa nie zawiera nakazu złożenia pracownikom propozycji zatrudnienia, zaś funkcjonariuszom propozycji pełnienia służby. Ustawodawca miał na celu dostosowanie zasobów kadrowych do potrzeb kierowanych przez nich jednostek i realizowanych zadań. Stąd też Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] nie był zobowiązany do przedłożenia stronie propozycji pracy lub służby.
Organ I instancji wyjaśnił, że koncepcja kształtu kadrowego Izby i podległych jednostek obejmowała dwa założenia: precyzyjny dobór kadr pod kątem kwalifikacji, doświadczenia, umiejętności oraz wysoki standard etycznego działania. Alokacja uwzględniała również graniczną specyfikę Izby oraz lokalizację jednostek. W Izbie przeprowadzono szczegółowe analizy stanu zatrudnienia, podziału etatów na poszczególne komórki dokonano w oparciu o koncepcję obsady etatowej z wykorzystaniem dokumentacji służącej do określenia stanu etatyzacji, uwzględniając konieczność zabezpieczenia najpilniejszych potrzeb etatowych.
M. K. przed reformą pełnił służbę w Granicznym Referacie Zwalczania Przestępczości w [...] oraz [...]. Zgodnie z decyzjami Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] i nr [...] w sprawie ustalenia liczby etatów dla komórek organizacyjnych Izby Celnej w [...] i podległych Urzędów Celnych stan zatrudnienia w Granicznym Referacie Zwalczania Przestępczości w [...] przed konsolidacją w ramach KAS wynosił 49 etatów, natomiast na dzień 30 września 2017 r. w [...] Granicznym Referacie w [...], utworzonym w miejscu Granicznego Referatu Zwalczania Przestępczości w [...], służbę pełniło 45 funkcjonariuszy. Obecnie zaś stan zatrudnienia w [...] Referacie Realizacji w [...], utworzonym w miejsce [...] Granicznego Referatu Realizacji w [...], wynosi 22 funkcjonariuszy.
Wobec powyższego, w celu dostosowania liczby funkcjonariuszy do przewidzianej obsady etatowej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] realizując politykę kadrową na podstawie przepisu art. 25 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, nie przedstawił propozycji zatrudnienia/pełnienia służby, w wyniku czego jego stosunek służbowy wygasł z dniem [...] sierpnia 2017 r. na podstawie art. 170 ust. 3 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o KAS.
W ocenie organu odwoławczego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] podejmując decyzję o nieprzedstawieniu stronie do dnia [...] maja 2017 r. pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia bądź pełnienia służby, działał w trosce o właściwą i terminową realizację zadań ustawowych przez podległą Izbę. Organ zważył wszystkie argumenty oraz wskazał, że zobligowany był do dostosowania kadry w ww. komórkach organizacyjnych do zakresu realizowanych przez nie zadań. Zmiana struktury organizacyjnej jednostki wynikała z nałożonej ustawą o KAS specyfiki zadań z zakresu zwalczania przestępczości, koncentrujących się głównie na kontrolach na drogach publicznych, drogach wewnętrznych, kontroli rodzaju paliwa i prewencyjnym działaniu w terenie.
Zdaniem Szefa KAS dla prawidłowej i terminowej realizacji zadań nałożonych na Służbę Celno-Skarbową istotne jest efektywne wykorzystanie posiadanych zasobów kadrowych przy uwzględnieniu potrzeb i specyfiki poszczególnych jednostek Krajowej Administracji Skarbowej. Realizując politykę kadrową w podległej mu jednostce, dyrektor izby administracji skarbowej ma możliwość oceny kadry pod kątem zapewnienia gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych. Z treści art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej ustawę o KAS nie wynika, iż po stronie organu leży obowiązek złożenia propozycji pracy/służby każdemu z dotychczasowych funkcjonariuszy. Przedłożenie propozycji służby/pracy zostało pozostawione uznaniu przełożonego, który biorąc pod uwagę całokształt okoliczności, podejmuje decyzję czy skorzystać z prawnej możliwości rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem lub, co miało miejsce w niniejszej sprawie, nie przedłożyć mu propozycji służby/ pracy.
Zdaniem organu w procesie składania propozycji nie można pomijać celów, jakie zamierzał osiągnąć ustawodawca, projektując reformę administracji skarbowej. Mają one bowiem nadrzędne znaczenie, a ich osiągnięcie determinowało wdrożenie całej reformy. Zamierzeniem przyświecającym utworzeniu Krajowej Administracji Skarbowej było skonsolidowanie rozproszonej dotąd struktury terenowej administracji podatkowej i celnej.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] uprawniony był do podjęcia decyzji o nieprzedłożeniu stronie propozycji służby/pracy z uwagi na konieczność dostosowania dotychczasowego stanu kadrowego dotychczasowej Służby Celnej i administracji podatkowej do potrzeb wynikających ze zmian ustrojowych w płaszczyźnie finansów publicznych, nowej struktury organizacyjnej i zadań nałożonych na Krajową Administracje Skarbową.
W tej sytuacji organ zobligowany wskazaniami Sądu co do wydania decyzji administracyjnej oraz mając na uwadze niezłożenie propozycji zatrudnienia/służby odwołującemu, wydał decyzję o wygaśnięciu jego stosunku służbowego,
Organ uznał, że w rozpatrywanej sprawie słuszny interes społeczny uzyskał prymat nad słusznym interesem strony. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] podejmując decyzję w sprawie, miał na uwadze, aby obsada etatowa Izby Administracji Skarbowej w [...] została dostosowana do wykonywanych zadań i struktury organizacyjnej, celem zapewnienia właściwej organizacji pracy, odpowiedniej do ilości i rodzaju realizowanych zadań.
M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] Skarżący zarzucił decyzji naruszenie:
- - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 165 ust. 7 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej poprzez akceptację stanowiska, iż organ I instancji miał prawo samodzielnie decydować o tym, kto otrzyma propozycje pracy lub służby;
- - art. 165 ust. 7 ww. ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o KAS poprzez wadliwe zastosowanie tego przepisu;
- - art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że istniały przesłanki do braku wręczenia propozycji służby, w sytuacji gdy takowych nie było;
- - art. 153 P.p.s.a. poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że jeżeli NSA nakazał wydanie "decyzji w przedmiocie stosunku służbowego", to oznacza to decyzję o zwolnieniu ze służby, podczas gdy może oznaczać decyzję dotyczącą propozycji służby;
- - art. 60 Konstytucji RP i art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie prawa do służby na jednakowych zasadach.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Skarżący podniósł, iż DIAS w [...] miał obowiązek doboru kadry zgodnie z przesłankami ustawowymi, jednak zaniechał analizy przebiegu służby, kwalifikacji czy miejsca zamieszkania. Jedynym powodem "zwolnienia" była sytuacja kadrowa, brak etatów w referacie. Organ nie wytłumaczył, dlaczego skarżący nie został przeniesiony do innej komórki lub referatu. Brak jest wyjaśnienia dlaczego to właśnie skarżący, został zwolniony. Skarżący stwierdził ponadto, że nie jest prawdą twierdzenie o "nadmiarze kadry" i potrzebach jej uszczuplania, równolegle ze zwalnianiem funkcjonariuszy prowadzone były bowiem nabory do służby.
Skarżący podkreślił, że przez 24 lata rzetelnie wykonywał powierzone mu obowiązku, legitymuje się też nienaganną opinią. Posiada doświadczenie w zakresie odpraw osobowych i towarowych zarówno w transporcie kolejowy, jak i drogowym. W latach 2004-2008 pełnił funkcję prowadzącego zmianę na stanowisku dyspozytora celnego w Oddziale Celnym [...][...]. Posiada uprawnienia na stanowisko operatora i analityka niezbędne do obsługi wszystkich urządzeń RTG skanujących bagaż podręczny, pojazdy oraz wagony kolejowe, wykorzystywanych do kontroli na granicy w [...] Urzędzie Celno-Skarbowym w [...]. Odbył przeszkolenie w zakresie środków przymusu bezpośredniego oraz pierwszej pomocy, nigdy też nie był karany.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Na wstępie wyjaśnić należy, że w celu przeprowadzenia reformy szeroko rozumianej administracji skarbowej ustawa – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, zwana dalej "Przep. wprow.", wprowadziła trzy rodzaje rozwiązań prawnych, dotyczących zmiany stosunku służbowego dotychczasowych funkcjonariuszy Służby Celnej w stosunek służbowy lub w stosunek pracy w Służbie Celno-Skarbowej.
Pierwsze rozwiązanie można określić jako kontynuację stosunku służbowego. Następuje ona w następstwie złożenia przez właściwy organ propozycji pełnienia służby na nowych warunkach jej pełnienia (zgodnie z art. 165 ust. 7 w związku z art. 169 ust. 4 zd. 1 Przep. wprow.). Przy czym ustawodawca wyraźnie stanowi w drugim z ww. przepisów, że propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej następuje w drodze decyzji administracyjnej ustalającej warunki pełnienia służby.
Drugie rozwiązanie polega na wygaśnięciu dotychczasowego stosunku służbowego. Następuje ono w wyniku niezłożenia funkcjonariuszowi propozycji dalszego zatrudnienia lub gdy funkcjonariusz nie zaakceptuje złożonej mu propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby w określonym przez prawo terminie (zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 i 2 Przep. wprow.). W takim przypadku dochodzi do wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza, które traktuje się jak zwolnienie ze służby, stosownie do art. 276 ust. 2 ustawy o KAS.
Trzecie rozwiązanie polega na przekształceniu dotychczasowego stosunku służbowego w stosunek pracy na skutek złożenia dotychczasowemu funkcjonariuszowi propozycji zatrudnienia na podstawie umowy o pracę i po jej przyjęciu przez funkcjonariusza.
Sąd stwierdza, że w przypadku drugiego z ww. rozwiązań prawnych, dotyczących zmiany stosunku służbowego dotychczasowych funkcjonariuszy Służby Celnej, w związku z reformą szeroko rozumianej administracji skarbowej, wielokrotnie wypowiadała się judykatura, aczkolwiek w sposób niejednolity w kwestii podstawy prawnej i możliwości wydania w tym zakresie decyzji administracyjnej o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. Rozbieżności w poglądach składów orzeczniczych spowodowały, że jednoznaczne stanowisko w tej kwestii zajął NSA w uzasadnieniu uchwały podjętej 1 lipca 2019 r. w składzie siedmiu sędziów w sprawie o sygn. akt I OPS 1/19.
Z uzasadnienia ww. uchwały NSA wynika, że wygaśnięcie dotychczasowego stosunku służbowego następuje w wyniku niezłożenia funkcjonariuszowi propozycji dalszego zatrudnienia lub w przypadku niezaakceptowania przez niego propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby w określonym przez prawo terminie (zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 i 2 Przep. wprow.). Dochodzi wówczas do wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza, które traktuje się jak zwolnienie ze służby. Podstawę do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby stanowi art. 170 ust. 1 i 3 Przep. wprow. w związku z art. 276 ust. 1 i 2 ustawy o KAS. Znaczenie tego przepisu nie budzi wątpliwości. Stanowi on, iż decyzję administracyjną wydaje się wyłącznie w przypadkach przeniesienia funkcjonariusza, powierzenia mu pełnienia obowiązków na innym stanowisku służbowym, przeniesienia na inne stanowisko, zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych czy zwolnienia ze służby. Katalog zawartych w tej regulacji przesłanek wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza jest zamknięty.
Analogiczne stanowisko, do tego z przywołanej uchwały NSA, prezentowały sądy administracyjne, które orzekały w sprawie skarżącego, tj. WSA w Rzeszowie w wyroku z 9 października 2018 r., sygn. akt II SAB/Rz 72/18 oraz NSA w wyroku z 23 października 2019 r., sygn. akt I OSK 214/19, który utrzymał w mocy orzeczenie Sądu pierwszej instancji. Zarówno organy administracji skarbowej, jak tut. Sąd jest związany wykładnią prawa dokonaną w ww. orzeczeniach, stosownie do art. 153 P.p.s.a. W myśl tego przepisu, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, czyniącej pogląd Sądu nieaktualnym, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Takie okoliczności nie zaistniały jednak w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu decyzje organów administracji skarbowej obu instancji nie uwzględniają wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku WSA w Rzeszowie Sąd ten nakazał Dyrektorowi IAS rozważenie wszelkich okoliczności sprawy – a w szczególności tych związanych z posiadanymi przez skarżącego kwalifikacjami i przebiegiem jego dotychczasowej służby, zgodnie z art. 165 ust. 7 Przep. wprow. Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż Dyrektor IAS ma możliwość wydania decyzji ustalającej warunki pełnienia służby (złożenia propozycji pełnienia służby) albo decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego skarżącego. Uzasadnienie tej drugiej decyzji winno zawierać przedstawienie funkcjonariuszowi przesłanek niezłożenia propozycji nowych warunków zatrudnienia albo pełnienie służby, który wyznacza art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej.
Wybierając to drugie rozstrzygnięcie, czyli decyzję stwierdzającą wygaśnięcie stosunku służbowego, równoznaczną z decyzją o zwolnieniu ze służby, organy tymczasem zaniechały zindywidualizowanych rozważań w zakresie przyczyn niezłożenia skarżącemu propozycji nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby. Funkcjonariusz, który w istocie traci dotychczasowy status, ma pełne prawo do poznania powodów wygaśnięcia stosunku służbowego (w świetle posiadanych przez niego kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej służby).
Sąd kasacyjny w wyroku z 23 października 2019 r., sygn. akt I OSK 214/19, zaaprobował stanowisko WSA w Rzeszowie, wedle którego podstawę materialnoprawną decyzji administracyjnej dotyczącej stosunku służbowego skarżącego stanowi art. 170 ust. 3 Przep. wprow., a w ujęciu procesowym - art. 276 ust. 5 ustawy o KAS w związku z art. 104 k.p.a. w związku z art. 107 k.p.a. Powyższe przepisy powinny być zatem w szczególności brane pod rozwagę przez organy administracyjne, tym bardziej, że wydane w kontrolowanej sprawie decyzje należały do kategorii decyzji uznaniowych.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano na rolę prawidłowego sporządzenia uzasadnienia w przypadku decyzji wydawanych w oparciu o uznanie administracyjne. I tak z wyroków: NSA z 23 września 1987 r., sygn. akt II SA 468/87 (OPS 1988, nr 11-12, poz. 258) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 16 października 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 266/08 wynika, że organ, wydając decyzję uznaniową, winien wyjaśnić w sposób zrozumiały i czytelny motywy, jakim się kierował podejmując takie, a nie inne rozstrzygnięcie. Uznaniowy charakter decyzji nakłada na organ administracji publicznej obowiązek jak najpełniejszego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, celem wykazania, że zbadał on sprawę w zakresie ustawowych przesłanek, jak również zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W przypadku tego rodzaju decyzji uzasadnienie spełnia szczególną rolę, pozwalając na dokonanie oceny, czy decyzji nie wydano z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak właściwego uzasadnienia decyzji wydanej w warunkach uznania administracyjnego stanowi podstawę do jej uchylenia przez sąd administracyjny.
Sąd stwierdza, że organy orzekające w rozpoznawanej sprawie, tj. Dyrektor IAS oraz Szef KAS naruszyły art. 153 P.p.s.a. oraz art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Szef KAS, aprobując wadliwe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zaskarżona i utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora IAS opierają się na ogólnikowo przedstawionych motywach, które odnoszą się jedynie do kwestii obsady kadrowej w Granicznym Referacie Zwalczania Przestępczości w [...], następnie przekształconym, a nie odnoszą się do kwalifikacji i dotychczasowego przebiegu służby skarżącego, a także jego dotychczasowego miejsca zamieszkania. Ogólne rozważania na temat uwzględnienia potrzeb KAS w procesie kształtowania polityki kadrowej, istoty reformy organizacyjnej służb podatkowych i celnych, która sprowadzała się m.in. do ograniczenia liczby funkcjonariuszy wykonujących obowiązki służbowe w ramach stosunku służby, uprawnień w zakresie składania bądź nie propozycji funkcjonariuszom i pracownikom oraz decydowania co do zakresu i rodzaju propozycji nie stanowią realizacji wytycznych przedstawionych w ww. prawomocnym wyroku WSA w Rzeszowie.
Organy powinny ocenić konkretne okoliczności sprawy pod kątem spełnienia przesłanek do nieprzedstawienia propozycji służby i pracy skarżącemu oraz szczegółowo wyjaśnić, dlaczego skarżący nie daje w świetle art. 165 ust. 7 Przep. wprow. gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych, co skutkowało de facto utratą przez niego stosunku służbowego.
Tymczasem skarżący, jak wskazano w skardze, przez ponad 24 lata pełnił nienaganną służbę i posiada wysokie kwalifikacje. Jak podkreśla skarżący, w okresie służby nigdy nie był karany, nie toczyło się przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne. Skarżący wskazuje też, że w okresie służby stale podnosił swoje kwalifikacje i uzyskał dodatkowe uprawnienia, m.in. do: obsługi urządzeń RTG skanujących bagaż podręczny, pojazdy oraz wagony kolejowe, do kierowania pojazdami służbowymi i uprzywilejowanymi. Ponadto skarżący odbył przeszkolenie w zakresie wykorzystania środków przymusu bezpośredniego. Wszystkie powyższe okoliczności w ogóle nie były przedmiotem rozważań organów.
Dodać należy, iż Sąd nie kwestionuje możliwości wskazania w uzasadnieniu decyzji istotnych celów reformy administracji skarbowej, tym niemniej nie stanowi to o zindywidualizowaniu przesłanek braku przedstawienia propozycji pracy lub służby, konkretnej osobie.
Ponownie rozpoznając sprawę, Dyrektor IAS uwzględni powyższe rozważania prawne, dokona wszechstronnej analizy i oceny materiału dowodowego, a następnie podejmie decyzję, którą wyczerpująco uzasadni, w tym odniesie się do argumentacji skarżącego oraz zamieści zindywidualizowane powody wybranego rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.