Uzasadnienie
M. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby. Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu podniosła, iż jest osobą bezrobotną, obecnie pobiera zasiłek z urzędu pracy, samotnie wychowuje dwoje małoletnich dzieci. Łączny dochód na trzy osoby wynosi 1670, 34 zł (zasiłek z UP – 588, 34 zł, fundusz alimentacyjny – 900 zł, zasiłek rodzinny – 182 zł). Skarżąca nie posiada jakiegokolwiek majątku.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje.
Skarżąca w niniejszej sprawie skarży rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 z późn. zm.).
Jest to zatem sprawa z zakresu stosunków służbowych, a tego typu sprawy korzystają ze zwolnienia od kosztów sądowych z mocy ustawy, tj. na podstawie art. art. 239 pkt 1 lit. "d" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
Powyższe oznacza, że strona skarżąca działanie organu w tej kategorii spraw nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych już od momentu wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego (wniesienia skargi) poprzez cały tok tego postępowania zarówno przed sądem pierwszej instancji – wojewódzkim sądem administracyjnym – jak i przed sądem II instancji – Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Tym samym, w sytuacji ustawowego zwolnienia nie wydaje się w tym zakresie odrębnego orzeczenia, bowiem skutek w postaci zwolnienia od kosztów sądowych nastąpił już w momencie wniesienia skargi, a w konsekwencji złożony w tej części przez stronę wniosek podlega oddaleniu.
Dlatego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 cyt. P.p.s.a., postanowiono, jak w sentencji.