Uzasadnienie
K.K., pismem z dnia 3 czerwca 2015r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (dalej: Prezes WAM) z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] z dnia [...] marca 2014r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego.
Do skargi z dnia 3 czerwca 2015r. załączony został wniosek (z tej samej daty) o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowej skargi.
Skarżąca wskazała, że o decyzji Prezesa WAM z dnia [...] maja 2014r. nr [...], dowiedziała się dopiero w dniu 29 maja 2015r., gdy otrzymała postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2015r., nr [...]. Powyższym postanowieniem Minister Obrony Narodowej uznał za nieuzasadnione zażalenie, K. K., na niezałatwienie przez Prezesa WAM sprawy- odwołania od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] z dnia [...] marca 2014r., nr [...]. Minister Obrony Narodowej wskazał, że decyzja Prezesa WAM z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]została przesłana na adres wskazany przez skarżącą, tj.: [...]. Przesyłka polecona, pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 2 i 10 czerwca 2014r., nie została przez stronę podjęta, co potwierdzają adnotacje na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W dniu 18 czerwca 2014r. została zwrócona do nadawcy z adnotacją: "Zwrot. Nie podjęto w terminie".
Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, K.K., wskazała że w okresie awizowania przesyłki, tj. od dnia 16 czerwca 2014r. do dnia 23 czerwca 2014r. przebywała wspólnie z mężem na urlopie w [...]. Natomiast wcześniej przebywała wspólnie z mężem w jego mieszkaniu w [...] z uwagi na to, że sama pełni zawodową służbę wojskową w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...]. Ponadto, według skarżącej, nikt z domowników nie był przez nią upoważniony do odbioru przedmiotowej przesyłki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie zaś do treści art. 87 § 1 w zw. z art. 87 § 3 ww. ustawy, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 ww. art.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 ww. art.).
Oznacza to, że jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy wniosek został złożony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, a ponadto uchybienie to nastąpiło bez winy strony.
W ocenie Sądu, wniosek K. K. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na decyzję Prezesa WAM z dnia [...] maja 2014r. nr [...].
Skarżąca aktywnie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Wnosząc odwołanie (pismem z dnia 22 kwietnia 2014r.) od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] z dnia [...] marca 2014r., nr [...], powinna spodziewać się, że decyzja organu odwoławczego zostanie wydana pod koniec maja 2014r. Wynika to z brzmienia przepisu art. 35 §3 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267 j.t., dalej: k.p.a.), który mówi, że załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić- w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
Nic nie stało na przeszkodzie, aby skarżąca ustanowiła pełnomocnika w niniejszej sprawie, tym bardziej, że wiedziała wcześniej, iż będzie przebywać w czerwcu 2014r. poza miejscem zamieszkania. Nie przekonuje twierdzenie skarżącej, że nikt z domowników nie był upoważniony przez nią do odbioru przedmiotowej przesyłki, gdyż do takiego odbioru nie jest potrzebne żadne szczególne upoważnienie, a przesyłka może być odebrana, w trybie zastępczym, przez każdego dorosłego domownika, na co wskazuje art. 43 k.p.a.
Rozpoznając złożony wniosek, należy stwierdzić, że w orzecznictwie i w literaturze prawniczej już od dawna przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, zgodnie z obiektywnym miernikiem staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy wzięciu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych, uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu, zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.
Skarżąca nie uprawdopodobniła, iż potrzeba wyjazdu na urlop do [...] oraz wcześniejszy pobyt w [...] był nagły, a jej obecność tam niezbędna. Nadto skarżąca w żaden sposób nie wskazywała w jaki sposób zabezpieczyła swoje interesy w toczącym się postępowaniu administracyjnym (ustanowienie pełnomocnika procesowego, czy też pełnomocnika do odbioru korespondencji). Sam fakt wyjazdu zagranicznego bez zabezpieczenia swoich interesów nie może stanowić o braku winy przy uchybieniu terminu, zwłaszcza że skarżąca nie uprawdopodobniła aby ten wyjazd miał charakter wyjazdu nagłego.
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia skargi było spowodowane przyczynami wskazującymi na brak jej winy.
Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.